[Verhaal] De echte ik.

Een verhaal over de 15-jarige Lilly. Graag laten weten of het iets is.


Mijn moeder was dol op bakken, en mijn vader op fotograferen. Ik wist dat ik die talenten van hun had. Vanaf het moment dat ik werd geboren, had ik iets. Het was niet iets speciaals, maar uniek. Niemand van de kraamafdeling had het. Het was een moedervlek op mijn linkerbovenarm, net onder mijn schouder. Je zal wel denken: dat heeft iedereen toch? Nee, dit was geen gewone moedervlek. Dit was een klein hartje. De dokter verklaarde dit als een speciale moedervlek. Nu, 15 jaar later, is dit een echt hart. Ik adem de frisse lucht in, en laat de zon mijn moedervlek verwarmen. Ik laat me zakken in het gras, en sluit mijn ogen. Er kriebelt een grassprietje op mijn wang, maar dat maakt niet uit. Mijn fototoestel ligt veilig in mijn tas, die naast me ligt. [i]'Wat een prachtige dag.'[/i] zeg ik zacht. Het leven lacht me toe, maar er is toch een naar gevoel. Het is een gevoel dat iemand je achtervolgt. De zon schijnt op mijn gezicht. Het is een lekker gevoel. Dan val ik langzaam in slaap. Het is geen diepe slaap, ik hoor wel wat er om me heen gebeurt, al gebeurt er niet zoveel. Opeens is de zon weg, ik voel hem nog op mijn benen. Ik hoor iets. De zon is alweer terug op mijn gezicht. Maar toch kijk ik even. Ik kijk om me heen en... MIJN TAS! Ik spring op. Verweg hoor ik voetstappen, steeds sneller. Ik ren achter het geluid aan. Ik ren het bos in, de dief moet niet ver zijn. Dan struikel ik over een boomstronk en alles wordt zwart.

spannend…
ik wil wel meer lezen (:

upje voor mij.

het gaat wel allemaal vet snel?

misschien dat het zo overkomt, maar eigenlijk is dat stuk van die moedervlek, en de geboorte en alles een soort flashback.

x.