[Verhaal] De Bron

Dit verhaal gaat over Daniël. Hij is een gewone jongen, met een gewoon leven. Tenminste, zo lijkt het. Maar dan gebeuren er vreemde dingen…

“Daan?” Voorzichtig werd de deur geopend. Een stapel boeken viel om, en blokkeerde de ingang. Met een diepe zucht wrong Eva zich door de nauwe opening en stapte behendig over de boeken heen. “Daniël, ben je wakker? Mama zegt dat je op moet staan.”
De dekens bewogen en er kwam een warrige bos haar tevoorschijn. Met een kreun draaide Daniël zich om. “Hoe laat is het?” vroeg hij met een schorre stem. “Half acht.” Eva liep naar het raam toe en schoof de gordijnen open. Onmiddellijk werd de kamer gevuld met het felle zonlicht. Binnensmonds vloekend hield Daniël zijn hand voor zijn ogen. “Eva!” zei hij verwijtend.
“Je moet naar school,” zei Eva betweterig, zijn verwijtende blik negerend. “Mama zegt dat je niet te laat mag komen op je laatste dag.” Daniël zuchtte.
“Ik heb nog een half uur. Ga maar naar beneden en zeg tegen mama dat ik wakker ben.” Geringschattend keek Eva hem aan en sloeg haar armen over elkaar. “Je moet uit je bed komen, anders ga je weer slapen.”
Daniël wierp zijn zusje een geërgerde blik toe. “Je bent mijn moeder niet,” mopperde hij, maar stond toch op. Zijn haar piekte alle kanten op, en Eva bekeek het met een licht geïrriteerde blik. “Je moet naar de kapper.”
“Mijn haar zit prima. En nu mijn kamer uit,” zei Daniël gepikeerd. Eva haalde haar schouders op. “Kam het dan wel als je vanavond naar mijn school toe komt. Ik wil niet dat je me voor gek zet.”
“Waarom zou ik naar jouw school toe gaan?” vroeg Daniël verbaasd. Boos keek Eva hem aan. “Ben je het vergeten?”
“Ben ik wat vergeten?”
“Mijn voorstelling! Je had beloofd dat je zou komen.”
Dat was waar ook. Elk jaar voerde de leerlingen van Eva’s school een toneelstuk op, voor de zomervakantie begon. Toen hij nog op de basisschool zat, had hij er ook aan mee moeten doen. Het hoogtepunt van zijn acteer carrière was de rol van ‘Boom nummer drie’ geweest, maar Eva had het dit jaar een stuk verder geschopt. Samen met twee vriendinnetjes speelde ze de hoofdrol.
“Als je niet komt wordt mama heel boos op je,” zei Eva. Ze trok een pruillipje en keek hem met grote ogen aan.
“Ik kom, als jij nu mijn kamer uitgaat,” zei Daniël geïrriteerd. De teleurgestelde blik verdween van haar gezicht, en ze huppelde de kamer uit, voorzichtig om niet te struikelen over alle troep die daar lag. Met een zucht wierp Daniël een blik op de wekker. Het was inmiddels vijf over acht, door dat gesprekje was hij zojuist vijf kostbare minuten verloren. Hij strompelde naar de badkamer en gooide wat water in zijn gezicht. Ochtenden waren niet zijn favoriete deel van de dag. Het liefst zou hij ze helemaal overslaan en gewoon in bed blijven liggen tot de middag, maar helaas werkte zijn school daar niet aan mee. Toen hij een blik in de spiegel wierp, gaf hij met tegenzin toe dat zijn zusje gelijk had. Hij moest echt nodig naar de kapper. Met veel moeite kreeg hij zijn krullen in bedwang, zodat ze niet meer voor zijn ogen hingen.
Nadat hij uit alle hoeken van de kamer kledingstukken had verzameld en zich had aangekleed ging hij naar beneden. “Goedemorgen, lieverd,” glimlachte zijn moeder toen ze hem zag. “Heb je lekker geslapen?”
Daniël haalde zijn schouders op. “Best.”
“Goed zo.” Ze gaf hem een kus op zijn voorhoofd.
“Mam…” protesteerde Daniël, en haalde met een vies gezicht zijn hand over zijn voorhoofd. Zijn moeder negeerde hem. “Ik ga nu naar mijn werk, maar ik ben op tijd thuis om je zusje te helpen met omkleden. Er ligt een trommeltje boterhammen voor je op het aanrecht.”
“Mam, ik ben zeventien, ik kan heus wel mijn eigen boterhammen smeren,” mopperde Daniël. Zijn moeder lachte lief. “Mag een moeder zijn zoon dan niet verwennen?” Ze pakte haar sleutels van het aanrecht. “Veel plezier op school vandaag, lieverd.” Ze draaide zich om, en even later hoorde Daniël de voordeur open en dicht gaan.
Hij liep naar het aanrecht, en opende het blauwe trommeltje. Er zaten drie boterhammen in, twee met kaas en één met leverworst. Daniël trok zijn neus op. Wist zijn moeder nog steeds niet dat hij geen leverworst lustte? Hij viste de boterham eruit, en gooide hem in de prullenbak. Gelukkig was er op zijn school een kantine.
Nadat hij had ontbeten, keek hij weer naar de klok. Het was kwart voor acht, en het was vijf minuutjes fietsen naar zijn school. Normaal gesproken ging hij pas om acht uur weg, meestal omdat hij gewoonweg nog lag te slapen, maar het kon vast geen kwaad om toch nog één keer in het jaar op tijd te komen.

Leuk verhaal, je kan echt goed schrijven

maar van mij had het verhaal toch nog wel wat langer gemogen (:

Dankje :slightly_smiling_face:.

En er komt nog veel meer, dit is nog maar het begin!

i want more :grinning: haha

Haha, toevallig ja. Ook een Daniël? xD

Ik vind het goed geschreven, dus ik zeg verder!

oh haha niet gezien dat je dat al had gepost om verder te gaan ;d

Haha ja, toen ik begon met schrijven moest ik ook gelijk aan jouw verhaal denken! Maar deze Daniël is vernoemd naar een vriend van me, ik had altijd beloofd een karakter naar hem te vernoemen dus bij deze :stuck_out_tongue:. Maar het verhaal wordt verder heel anders :wink:.

Thanks iedereen! Er komt vanavond een nieuw stukje :slightly_smiling_face:.

Leuk verhaal, je schrijft goed :slightly_smiling_face:

& ik vind de titel ook mooi

Nieuw stukje!

Ruim op tijd kwam hij aan bij school. Hij zag zijn vrienden al op het schoolplein staan, en liep naar ze toe. Toen Sam hem in het oog kreeg, staarde hij hem gemaakt verbaasd aan. “Ik geloof mijn eigen ogen niet,” riep hij uit. “Is dat Daniël de Jong?” Justin en Martijn grijnsden. “Waar gaat het heen met deze wereld.” Sam hief wanhopig zijn handen omhoog. “Natuurrampen, hongersnood en Daniël die voor acht uur zijn bed uitkomt.” Daniël grijnsde schaapachtig naar zijn vrienden en haalde zijn schouders op. “Je weet wel, zusjes…” zei hij vaag. “Aha,” knikten zijn vrienden meteen. Allemaal hadden ze een jonger zusje of broertje, dus ze begrepen gelijk waar hij het over had.
“We deelden net onze blijdschap over het eerste uur,” vertelde Martijn hem. Daniël dacht diep na. Een heel schooljaar, en nog steeds kende hij het rooster niet uit zijn hoofd.
“Geschiedenis,” herinnerde Justin hem behulpzaam. “Ik snap dat je het eerste uur meestal nog ligt te maffen, maar dat zou je toch moeten weten.”
“Natuurlijk, hoe kon ik het vergeten,” knikte Daniël schuldbewust. “De spannendste les van de week!”
“Spannend?” Sam keek hem geschokt aan. “Spannend is bij lange na niet voldoende om de geschiedenislessen van meneer de Bruin te omschrijven! Spectaculair, sensationeel…”
“Magnifiek, adembenemend,” vulde Daniël aan.
Sam knikte. “Adembenemend, dat is een goede omschrijving.”
“Nou, je adem benemen doet het zeker.” Justin keek om zich heen en boog zich toen voorover. “Ik heb gehoord dat iemand in coma is geraakt door het stemgeluid van meneer de Bruin,” fluisterde Justin samenzweerderig.
Martijn lachte en gaf hem een speelse duw. “Au!” Justin wreef met een pijnlijk gezicht over zijn schouder.
“Als je in coma bent, adem je nog gewoon hoor sukkel.”
“Dat weet ik ook wel,” zei Justin beledigd en gaf hem een duw terug.
“Kom jongens, laten we op deze prachtige dag geen ruzie maken,” grinnikte Sam. Zijn blik dwaalde af naar het fietsenhok. “Ah!” riep hij uit en zwaaide naar iemand. Daniël, Justin en Martijn draaide zich om. Een meisje met blonde haren stapte net van haar fiets af en lachte stralend naar Sam.
“Sorry hoor, ik moet even naar mijn geliefde toe,” zei Sam verliefd. Daniël kreunde en Justin deed alsof hij moest overgeven.
“Wacht maar tot jullie verliefd zijn,” zei Sam onheilspellend. Toen lachte hij weer. “Ik zie jullie zo!” Met die woorden draaide hij zich om en rende naar zijn vriendin toe.
“Verschrikkelijk,” mopperde Martijn. “Als ik ooit zo doe, sla me dan.”
“Daar kun je op rekenen,” lachte Daniël terwijl hij zijn rugzak over zijn schouder zwaaide. “Kom, laten we naar binnen gaan, anders zijn we te laat voor de les.”
Bezorgd legde Martijn zijn hand op Daniëls voorhoofd. “Gaat alles wel goed? Je bent jezelf niet vandaag.”
“Doe normaal,” mompelde Daniël terwijl hij Martijns hand weg sloeg. “Het is de laatste dag, mijn laatste kans om het goed te doen. Kom nou maar gewoon.” Lachend volgden Justin en Martijn hem naar binnen.

“… naar mijn geliefde toe,” zei die verliefd.
Kan je ipv die daar niet beter Sam neerzetten? (Het ging om Sam, toch?)

verder!

Ja, daar heb je wel gelijk in! Ik ga het veranderen, thanks :slightly_smiling_face:.

Het lokaal was nog leeg toen ze aankwamen. Ze zochten een plekje op achterin de klas, en ploften neer. Daniël gooide zijn tas op de stoel naast hem om een plekje voor Sam vrij te houden. Langzaam druppelden alle leerlingen binnen, en net voor de bel kwam Sam binnen gerend.
“Dankjewel,” zei hij toen Daniël de tas weghaalde. Op dat moment kwam meneer de Bruin binnen gelopen. Het was een kleine, gedrongen man met een indrukwekkende snor. Hij deed zijn naam eer aan, en droeg alleen bruine, gebreide truien. In zijn hand had hij een koffertje, dat hij met een klap op het bureau neerzette.
“Goedemorgen jongens en meisjes. Ik weet dat het vandaag de laatste dag is, en die wil ik graag nuttig besteden.” Hij haalde een lijst tevoorschijn, en noteerde de namen van de afwezigen. “Goed,” vervolgde hij toen, “pak jullie boeken maar en sla ze open op bladzijde zeventig.” De klas kreunde. “We gaan het vandaag hebben over de industriële revolutie.”
Maartje, een betweterig meisje dat altijd hoge cijfers haalde, stak haar hand op. “Meneer, dat is stof voor volgend jaar,” zei ze.
“Niet spreken voor je beurt, Maartje,” zei meneer de Bruin streng. Maartje boog een beetje beschaamd haar hoofd. “Maar inderdaad, dat is stof voor volgend jaar. Zoals jullie weten is een goede voorbereiding het halve werk, dus het kan zeer nuttig zijn om ons daar nu alvast in te verdiepen. Voor degene die overgaan dit jaar, tenminste.” Bij die laatste woorden wierp hij een onheilspellende blik op Sam, die nonchalant zijn hand door zijn haar haalde. Sam stond gemiddeld een onvoldoende, maar hij had nog een paar herkansingen, en als hij die voldoende maakte kon hij alsnog over naar volgend jaar.
“Goed, heeft iedereen zijn boek open liggen? Mooi, dan kunnen we beginnen.” Meneer de Bruin schraapte zijn keel, en stak toen een verhaal af gevuld met allerlei data en plaatsen. Met een diepe zucht legde Daniël zijn hoofd op zijn armen. Meneer de Bruin was een meester in het praten met een monotone stem. Sommigen vonden zelfs dat hij het tot een kunst had verheven, maar slechts weinigen konden zich langer dan een minuut op zijn verhaal concentreren voordat ze wegzakten in een dagdroom. Daniël had de moed al opgegeven, en toen hij opzij keek zag hij dat Justin ook nietsziend in de verte staarde. Zijn mond stond halfopen en Daniël meende zelfs een beetje kwijl te zien. Hij grinnikte zachtjes, en Martijn keek hem vragend aan. Daniël schudde zijn hoofd, en Martijn haalde zijn schouders op. Verveeld richtte Daniël zijn aandacht weer op meneer de Bruin. Zijn snor bewoog mee terwijl hij praatte, en gefascineerd bleef Daniël er naar kijken. Meneer de Bruin ving zijn blik op, en dacht blijkbaar dat Daniël geboeid naar zijn verhaal zat te luisteren want hij knikte goedkeurend.
Toen de bel een uur later ging, haalde de hele klas opgelucht adem. “Dat was het dan voor dit jaar,” zei meneer de Bruin, en Daniël meende een beetje teleurstelling in zijn stem te bespeuren. Waarschijnlijk vond hij het jammer dat hij nu drie hele maanden moest wachten voordat er weer iemand naar zijn monologen zou luisteren.
“Een fijne vakantie, en vergeet niet je boek alvast in te kijken.”
“Ja, natuurlijk,” mompelde Martijn naast hem. “Denkt die vent nou echt dat we in onze vakantie huiswerk gaan maken?”
Justin haalde zijn schouders op. “Het zou Sam geen kwaad doen, denk ik,” zei hij. Beledigd keek Sam hem aan maar haalde toen zijn schouders op. “Ach, jullie moeten het hebben van intelligentie, maar ik kom er wel met mijn knappe verschijning,” zei hij toen met een stralende lach.
“Knappe verschijning? Wie heeft je dat nou weer wijs gemaakt?” lachte Daniël.
“Ach jongen toch,” zei Sam vol medelijden. “Je hoeft niet jaloers te zijn hoor, jouw tijd komt nog wel.”

verder!

Na het vierde uur ploften ze neer in de kantine. De feloranje plastic stoelen kraakten onder hun gewicht, maar zakten niet door. “Wil iemand wat hebben?” vroeg Justin, die in zijn tas rommelde. “Een broodje kroket, graag,” zei Sam.
“Maak daar maar twee van, en een donut.” Daniël viste zijn portemonnee uit het voorvakje van zijn tas, en gaf Justin wat geld. “Martijn?”
Martijn schudde zijn hoofd, en haalde twee plastic zakjes uit zijn tas. “Ik heb al broodjes,” zei hij een beetje treurig. “Goed dan,” knikte Justin, en ging in de lange rij staan.
“Nog maar drie uur,” verzuchtte Sam gelukzalig. Daniël ging voorover zitten en leunde met zijn ellebogen op tafel. Hij grijnsde naar zijn vriend. “Ga je nog wat spannends doen?” vroeg hij.
Sam schudde zijn hoofd. “We gaan al op wintersport, dus mijn ouders slaan de zomervakantie over. En jullie?” Martijn haalde zijn schouders op. “Ik ga logeren bij mijn oom en tante. Ze wonen aan de andere kant van het land, dus dat is ook een beetje vakantie.”
“Heb je nog neven of nichten?” vroeg Sam. Martijn schudde zijn hoofd.
“Nee, dus ik ben daar helemaal alleen. Op mijn oom en tante na dan.”
“Is dat niet verschrikkelijk saai?” Sam klonk alsof het hem afschuwelijk leek, een week alleen met zijn oom en tante. Weer schudde Martijn zijn hoofd. “Nee, lekker juist.”
In tegenstelling tot Sam kon Martijn zich prima alleen vermaken. Hij had thuis twee jongere broertjes, een zusje en een oudere zus, dus de rust was voor hem juist heerlijk.
“En jij Daniël?” Martijn richtte zich nu tot hem.
“Mijn ouders gaan samen met Eva twee weken weg, en ik mag thuis blijven.”
“En dat vertel je nu pas?” Sam veerde op.
“Nou ja, ik weet het ook pas net,” zei Daniël ontwijkend. Aan de twinkeling in Sams ogen kon hij al precies raden wat zijn vriend van plan was.
“Wat weet je pas net?” Justin kwam aanlopen met drie broodjes kroket in zijn handen. “Sorry, de donuts waren op,” verontschuldigde hij zich.
“Daniël heeft het huis twee weken voor zich alleen,” vertelde Sam hem. “En daar komt hij nu pas mee.” Hij gaf Daniël een speelse tik op zijn achterhoofd.
Justin keek grijzend van Daniël naar Sam. “Denk jij wat ik denk?”
Sam grijnsde terug naar hem.
“Jongens, mijn moeder heeft feestjes streng verboden,” zuchtte Daniël, maar Sam wapperde afwezig met zijn handen.
“Wat niet weet, wat niet deert. Goed, wanneer zullen we het feest houden?”
“Ik weet niet of…” begon Daniël maar Justin onderbrak hem. “Kom op zeg, doe eens niet zo saai.” Daniël keek naar Martijn voor hulp, maar die grijnsde alleen maar. Ook Sam zat hem verwachtingsvol aan te kijken. Wanhopig stak hij zijn handen in de lucht. “Goed, ik geef me over,” riep hij uit. “Geef dat feest maar.”
Justin en Sam begonnen te juichen en Martijn gaf hem een klap op zijn schouder. “Het wordt vast geweldig,” zei hij. Daniël rolde met zijn ogen. “Vast.”

Verder!

Up :slightly_smiling_face:.
Iemand nog tips/reacties?

Na het zevende uur ging de bel eindelijk voor de laatste keer die dag, en de leerlingen rende opgetogen het grijze schoolgebouw uit.
“Vrijheid!” brulde Martijn toen hij naar buiten liep. “Geen huiswerk, geen blokuren, geen geplette boterhammetjes met kaas!”
“Je weet dat de kantine ook broodjes verkoopt, hé?” zei Justin schamper.
Martijn werd een beetje rood. Zijn ouders hadden het niet zo breed sinds zijn vader was ontslagen, dus Martijn kreeg bijna geen zakgeld meer. Van het beetje geld dat hij had, kon hij het zich niet veroorloven om dure broodjes in de kantine te kopen.
Sam, die zich dit realiseerde, gaf Justin een klap op zijn achterhoofd.
“Au!” riep die verontwaardigd uit. Sam wierp hem een verwijtende blik toe, en toen drong het ook tot Justin door. “Oh, sorry man, zo bedoelde ik het niet.”
Martijn wapperde een beetje gegeneerd met zijn handen. “Geeft niet,” mompelde hij.
“Zullen we vanavond naar de kroeg gaan om onze hervonden vrijheid te vieren?” zei Sam snel.
“Goed plan,” antwoordde Martijn, dankbaar voor het nieuwe onderwerp.
“Ik ben erbij,” knikte Justin. “Daniël?”
“Sorry jongens, maar ik heb vanavond de voorstelling van mijn zusje,” antwoordde hij somber.
“Balen,” zei Sam meelevend. “Welk briljant stuk hebben ze nu weer bedacht?”
Daniël haalde zijn schouders op. “Geen flauw idee, het is een musical. Mijn zusje speelt de hoofdrol.”
Martijn fronste zijn wenkbrauwen. “Twintig kinderen die geen maat kunnen houden, en altijd in de verkeerde toonhoogte zingen. Succes, man.” Hij gaf Daniël een klap op zijn schouder.
“Bedankt, dat ga ik nodig hebben.”

Toen hij thuiskwam, stond zijn zusje gehuld in een roze jurk op de tafel te dansen. Zijn moeder had een fototoestel in haar handen, en klikte er lustig op los. Zijn vader stond er een beetje verloren bij te kijken. Toen Daniël binnen kwam lopen, verscheen er een opgeluchte blik op zijn gezicht. “Daniël, hallo!" zei hij joviaal. Toen boog hij zich voorover en vervolgde zachtjes, “ik ben blij dat er weer een man in huis is. De vrouwelijke hormonen rijzen de pan uit!” Daniël grinnikte.
“Daan!” riep Eva toen ze hem in het oog kreeg. Ze stopte met dansen, en poseerde voor hem. “Hoe vind je mijn jurk?”
“Hij is erg, eh, roze,” hakkelde Daniël onbeholpen. Blijkbaar was dat het juiste om te zeggen, want Eva glom van trots en knikte. “Mooi hé? Mama heeft hem gemaakt, maar ik heb ook geholpen.” Ze wees op de kraaltjes die erop waren genaaid. “Die heb ik uitgezocht.”
“Ze zijn erg mooi,” lachte Daniël. Eva verloor al snel haar interesse in hem, en begon weer te dansen. Daniël liep de keuken in, gevolg door zijn vader. Terwijl hij een glas fris inschonk, vroeg zijn vader hoe zijn laatste dag was geweest. “Goed,” knikte Daniël. “Maar ik ben blij dat het vakantie is.”
“Heb je nog wilde plannen?” vroeg zijn vader met een scheve grijns. Daniël rolde met zijn ogen. “Ik ga morgen voetballen met de jongens, als dat is wat je bedoelt.”
“Oh, dus er zijn geen eh, meisjes bij?” informeerde zijn vader. Daniël schudde zijn hoofd. “Alleen Amy, Sam’s vriendin.”
Een beetje beteuterd keek zijn vader hem aan. Sinds Daniël vijftien was geworden, probeerde hij hem al aan een vriendin te helpen. Hij had zelfs een blind date voor hem geregeld met de dochter van zijn collega, maar dat ging Daniël echt te ver. Het was niet dat hij geen vriendin wilde, hij was gewoon nog niet het juiste meisje tegen gekomen.
“Rustig maar pap, je hoeft je niet druk te maken over kleinkinderen. Daar zorgt Eva wel voor, dat weet ik zeker.”
Zijn vader grinnikte. “Oh, maar daar maak ik me ook helemaal geen zorgen over. Ik wil gewoon dat je gelukkig bent.”
“Dat ben ik ook,” zei Daniël. Zijn vader glimlachte, en woelde door Daniëls wilde bos krullen. “Dan is het goed. Kom, laten we je moeder maar eens losmaken van dat fototoestel.” Hij wreef over zijn buik. “Ik rammel van de honger.”

Up up :slightly_smiling_face:
Tips/kritiek/opmerkingen/whatever zijn heel erg welkom!