[Verhaal] Daniël

Ik ben in december 2008 - ja, lang geleden! - begonnen met het schrijven van een verhaal. Mijn inspiratie kwam in eerste instantie van Twilight. Nu zullen de meeste misschien willen afhaken, maar ik vertel je eerlijk dat er niets van terug is de zien in het verhaal.
De enige verhoudingen die ik heb gehouden gebaseerd op Twilight is de verhouding tussen meisje + fictief/buitenaards/niet bestaand persoon. Ja, klinkt erg logisch, I know. Hoe dan ook, het lijkt helemaal niet op Twilight, so don’t worry.

Intro:
Jessy, een zestienjarig meisje dat vlak buiten de grote stad woont, wordt op een dag geconfronteerd met een plotselinge, maar vooral ook enge verschijning. Het is een jongen van ongeveer haar leeftijd, die vol zit met blauwe plekken en er doodsbang uitziet. Voor ze het weet is de jongen weer verdwenen. Ze kan het beeld niet uit haar hoofd zetten, al helemaal niet als diezelfde jongen ook nog eens de nieuwe leerling bij haar op school blijkt te zijn. Al snel raakt ze gefascineerd door hem en wil ze er alles aan doen om er achter te komen wie hij is en wat er met hem aan de hand is. Dit allemaal tot grote ergenis van haar beste vriend, Jake, die het helemaal niet lijkt te vertrouwen.
Relaties veranderen door de verschijning van deze mysterieuze jongen. Er blijken nog veel meer dingen aan de hand te zijn. Dingen waarbij er levens op het spel staan.

Hoofdstuk 1.

Ik nam een diepe duik in het zwembad. Luchthappend kwam ik weer boven en keek rond. Het was toch wel goed om enigszins populair te zijn. Dat had Mandy me nog eens duidelijk laten weten toen ze me uitnodigde voor haar feest. Een week geleden vertelde ze me met een dikke knipoog dat ik ‘natuurlijk niet te missen’ was op haar feest. Ik nam de uitnodiging dus ook maar al te graag aan, want zo’n compliment kon ik niet onbeantwoord laten.
Ik zag alle mensen om me heen feesten, kletsen of elkaar versieren. Sommigen wierpen me een jaloerse blik toe, die ik beantwoordde met een vriendelijke glimlach.
Al sinds dat ik op deze school zat was ik al behoorlijk bekend bij iedereen. In het begin was ik meestal toch meer teruggetrokken, maar ik merkte al snel dat op deze school het niet zo werkte. Er was niets belangrijker dan de sappigste roddels aan je vriendinnen te vertellen of lekker rond te hangen na school met veel vrienden. Maar dat was de laatste tijd veranderd. Er was een nieuw meisje op school gekomen, Kelly, vanaf dag één vond ik haar al vreselijk irritant. Ze viel enorm op met haar ‘bimbo’-verschijning en de jongens hingen aan haar lippen. Ik voelde een jaloezie opkomen elke keer dat ik haar zag. Ik probeerde het meestal zo goed mogelijk de onderdrukken, maar dat ging nogal lastig als ik praktisch elke les samen met haar had.
“Jessy! Jessy! Hier achter je!” riep iemand.
Ik schrok op uit mijn gedachte, draaide me om en keek recht in de helderblauwe ogen van Jake. Ik glimlachte hem toe terwijl hij de waterdruppels uit zijn haar schudde. Links van mij zag ik een paar meisjes zwijmelend naar hem kijken. Ik moest toegeven, zijn gespierde lichaam was niet niks.
Ik ben al sinds ik kon lopen vrienden met Jake. Sinds de peuterschool zaten we al bij elkaar in de klas. Ik kan het me als de dag van gisteren herinneren dat ik verliefd op hem was. Ik was niet meer weg te slaan bij die jongen. Laatst had ik nog een oud schoolschrift gevonden met Jake’s naam op de kaft. Er stond een ingekleurd hart bij. Helaas merkte Jake niet op dat ik verliefd op hem was, dus had ik maar geaccepteerd dat we niets meer dan vrienden zouden zijn. Hij was vanaf dat moment dan ook mijn beste vriend geworden, de enige jongen waar ik meisjesproblemen aan kon vertellen die ik aan de meeste meisjes niet eens durfde te vertellen, laat staan mijn moeder. Veel meisjes bij mij op school waren jaloers omdat ik zo veel met Jake omging.
“Hoi Jake, wat is er?” vroeg ik.
Jake trok één wenkbrauw nonchalant op en sloeg zijn armen over elkaar. Zijn ogen volgden de golven in het water die werden veroorzaakt door zwemmende mensen.
“Niets bijzonders, ik wou je even gedag zeggen, denk ik,” mompelde hij, nog steeds met zijn wenkbrauw opgetrokken. Hij gebaarde even vluchtig met zijn hand in het rond. “Geweldig feest, trouwens.”
Ik knikte instemmend. We keken allebei een beetje ongemakkelijk rond omdat het gesprek al snel doodliep. Opeens kwam er een brede grijns op Jake’s gezicht. Voordat ik me schrap kon zetten – ik herkende zijn acties behoorlijk snel - sprong hij naar voren en trok me onder water. Toen mijn voeten de bodem raakten, duwde ik mezelf snel weer omhoog naar het wateroppervlak. Jake had zijn gespierde armen als een onbreekbare ketting om mijn lichaam geklemd. Hij lachte hard toen hij mijn geschrokken gezicht zag. Hij versterkte zijn greep – ik voelde de hap adem die ik net had genomen al weer mijn lichaam uitvluchtten – en trok me opnieuw onderwater.
Dit keer wist ik mij uit Jake’s greep los te maken en zwom van hem weg. Ik zag onder water allemaal voeten heen en weer gaan. Toen ik goed rondkeek, viel me op dat het water een soort groene kleur had. Ik was net weer van plan om naar het wateroppervlak te zwemmen toen ik schrok. Het laatste beetje lucht in mijn longen veranderde in bubbeltjes die snel omhoog dreven. Ik keek recht in de ogen van een jongen, die op een afstand van dertig centimeter van mijn gezicht dreef. Hij had donkerblauwe kringen onder zijn ogen, alsof hij al een paar dagen niet geslapen had. Zijn ogen hadden dezelfde groene kleur als het water. Hij dreef er behoorlijk levenloos bij, totdat hij opeens zijn hand naar mij uitstak. Uit schrik zette ik me hard tegen de bodem van het zwembad af en zwom weer naar boven. Ik hapte naar lucht zodra mijn hoofd bovenwater kwam. Geschrokken keek ik om me heen. Jake was alweer verdwenen, net zoals de jongen.

Ja verder natuurlijk!

Als je verhaal af is, ga je het dan laten publiceren oid?

Trouwens Daniel doet me nu al denken aan Daniel uit het boek Fallen, dat is ook een mysterieuze onbekende jongen. Maar ik denk dat dat toeval is, haha!

Ik heb wel een kleine tip voor je;

“Niets bijzonders, ik wou je even gedag zeggen, denk ik.” mompelde hij…

Als er achter de “…” nog iets komt van; mompelde hij, zei hij, corrigeerde hij, knikte hij… enzovoorts.
Dan sluit je dat binnen de haakjes af met een komma, niet met een punt. Dus dan krijg je dit;
“Niets bijzonders, ik wou je even gedag zeggen, denk ik,” mompelde hij…

(:

^ Ja i know. Dat doe ik dus altijd fout. Haha :stuck_out_tongue:
Goed, ik zal erop letten en het verbeteren!

@Moonstone: Ik hoooop dat ik het ooit kan publiceren. Zou natuurlijk helemaal geweldig zijn. (:
Fallen, daar heb ik ooit wel eens van gehoord… Er zat ooit een blaadje bij een boek wat ik las en daar stond die op als tip om ook te lezen. En het eerste wat ik dacht was: Hé, dat is echt toevallig. Ik heb het ook over een Daniël. xd

Goed, ik ga nu weer even door redigeren en dan komt het volgende stukje!

Oké, het duurde een beetje lang voor één stukje, maar ik was afgeleid. (A)

“Jessy, wat is er? Je ziet er zo geschrokken uit!” hoorde ik iemand vlak achter mij roepen.
Snel draaide ik me om naar het geluid. Hannah zwom naar me toe. Ze keek behoorlijk bezorgd.
“Daar was iemand onder water,” stamelde ik geschrokken. “Ik snap er helemaal niets van…”
Hannah legde haar handen op mijn schouders en kneep erin. Ze keek onderzoekend aan en liet me voorzichtig los.
“Het was toch niet die vervelende Thomas, die je vroeger lastig viel hè?” vroeg ze zacht.
Toen ze zijn naam noemde, voelde ik dat mijn hart even stopte. De tranen sprongen automatisch weer in mijn ogen bij de gedachte aan Thomas. Snel knipperde ik ze weg, want ik wou niet laten merken dat het me nog steeds raakte.
Hannah was de vriendin waar ik de welbekende sappige roddels aan kwijt kon. Ik kon haar echt alles vertellen, maar als ik wat vertelde wat haar dwars zat, kon ze zich er behoorlijk door opwinden. Ik kende haar nog maar sinds ik op de middelbare school zat. In de eerste klas werd ze behoorlijk gepest door alle andere kinderen, maar ik vond haar als één van de weinige mensen bij ons op school aardig en had haar er doorheen geholpen. Ze werd tegenwoordig nooit meer gepest. Liever wou ze niet aan die nare tijden terug denken, net zoals ik liever niet aan Thomas wou terug denken.
“Nee, het was hem niet,” mompelde ik. “Het was… Ik weet het niet.”
Hannah slaakte een opgeluchte zucht. “Gelukkig maar. Je weet dat je me altijd alles kan vertellen, hè?”
Ik glimlacht flauw. “Tuurlijk Hannah.”
Ze legde nog even haar hand op mijn schouder en draaide zich toen om. Ze zwom behendig tussen allerlei mensen door en verdween uit het zicht. Ik draaide me om en baande me een weg naar de rand van het zwembad. Ik klom het zwembad uit en greep mijn handdoek van de bult op elkaar gegooide handdoeken aan de zijkant van het zwembad. Toen ik door de achterdeur van het grote huis heen liep, viel mijn oog op Jake. Hij stond enthousiast te praten met een paar jongens uit onze klas. Toen zijn oog op mij viel, zwaaide hij enthousiast naar mij. Ik hief vluchtig even mijn hand en liep snel de kamer uit. Het beeld van de jongen spookte nog steeds door mijn hoofd.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~[quote author=xAftertheStorm link=topic=200883.msg8842134#msg8842134 date=1310310641]
e bult op elkaar gegooide handdoeken aan de zijkant v/quote]

Gegooide, klopt niet helemaal geloof ik? :slightly_smiling_face:

Snel weer verder.

Hmmm. Ik weet het niet. Ik kan die zin niet helemaal goed opschrijven.
Misschien moet ik er gewoon de bult handdoeken van maken.

Waarom kan gegooide niet? Op elkaar gegooide dingen. Kan makkelijk. Je kunt er ook dit van maken;
en greep mijn handdoek van de stapel die aan de zijkant van het zwembad lag.

Ik lees persoonlijk heel die zin anders. Ik zie nu pas wat je bedoelt. Ik dacht dat je gegooide als werk woord bedoelde. Dus ik dacht dat er stond zoiets als: Ik gegooide de handdoeken.
Excuses.

Oh, haha. Ik snap em. :’)

leuk verder :grin:?

leuk verder :grin:?

Nieuw stukje!

Ik stond mijn haar te drogen in de slaapkamer van Mandy. Haar ouders waren al een paar weken op vakantie, dus kon ze ongestoord het ene feestje na het andere geven. Mandy’s kamer was erg overdreven ingericht. De roze kleur op de muren vormden een fel contrast met de smetteloze witte vloer. Op het plafond waren lichtroze wolkjes geschilderd. Op de planken stonden beeldjes van elfjes en andere kinderachtige figuurtjes. Haar bed lag vol met kussentjes en er stond een rij met knuffels bij het hoofdeind. Hoe oud was ze ook alweer?
Ik snoof minachtend en trok mijn shirt aan. Toen ik me omdraaide en naar mijn broek greep, stootte ik tegen een van de planken aan. Van schrik liet ik mijn broek op de grond vallen. Er klonk een rinkelende klap. Voorzichtig keek ik wat voor schade ik had aangedaan. Op de grond lag één van de vele elfjes. Haar vleugeltje was afgebroken.
“Shit!” mompelde ik gefrustreerd en pakte het elfje op.
Voorzichtig zette ik het elfje weer terug op de plank. Als ik haar een beetje achteraan zette viel de schade niet eens op. Toen ik me omdraaide om het vleugeltje te pakken kon ik nog net een gil onderdrukken. De jongen die ik onder water in het zwembad had gezien stond aan de andere kant van de slaapkamer. Hij keek mij doordringend aan met zijn lichtgroene ogen. Ik was zo erg geschrokken dat ik me niet kon bewegen. Hij bleef me aan kijken. Ik probeerde een beetje rustiger te worden door niet naar zijn gezicht te kijken. Toen pas vielen mij de verwondingen aan zijn lichaam op. Hij had een lange snee op zijn arm, vanaf zijn elleboog tot zijn pols. Op zijn schouder had hij een plek, die geel en groen gekleurd was. Heel even leek hij zijn vingers te bewegen. Ik staarde met grote ogen naar hem.
“Je… je bent gewond…” kon ik uitbrengen.
De jongen fronste licht en leek even te huiveren. Toen draaide hij zich om en liep naar het raam toe. De manier waarop hij liep deed mysterieus aan. Hij zette zijn voeten voorzichtig neer, alsof hij op glas liep. Toen hij met zijn rug naar mij toe stond zette ik voorzichtig een stap in de richting van de deur. Ik wist niet wat hij van mij moest en ik wist al helemaal niet hoe hij in de kamer was gekomen zonder dat ik het gemerkt had. Voorzichtig reek ik met mijn hand naar de deur en voelde de koele deurknop tegen mijn vingers aan. De jongen had zich half naar mij toe gedraaid en pakte één van de elfjes die op de vensterbank stonden. Vanuit zijn ooghoeken keek hij naar mij terwijl hij met zijn vingertoppen over het elfje streelde. Er verscheen een lichte glimlach op zijn gezicht. Hij zette het elfje met een klap weer terug en draaide zich weer naar mij toe. Ik had mijn vingers om de deurknop gesloten en draaide hem langzaam om. Er klonk een harde klik en de deur ging open. Geschrokken liet ik de deurknop los en wierp een vluchtige blik op de deur. Het geluid van de mensen buiten stroomde naar binnen. Ik hoorde iemand heel hard lachen. Ik keek de kant van de jongen op, maar opeens was de kamer leeg. Ik draaide me verschrikt om en wierp een vluchtige blik door de slaapkamer. Hij was spoorloos verdwenen.

De roze kleur op de muren vormden een fel contrast met de smetteloze witte vloer.

De roze kleur is enkelvoud. Dus is het vormde en niet vormden.

Owjah. Ik dacht aan de muren. xd
Maar 'k zal 't veranderen.

Een mini-stukje! Morgen heb ik de hele dag de tijd en ga ik ook zeker er goed aan werken!

Ik bleef een paar seconden stilstaan voordat ik weer in beweging kwam. Ik greep mijn broek van de grond en trok hem haastig aan. Ik greep mijn tas van het bed en rende naar de deur toe. Ik trok hem verder open en keek vluchtig de gang door. Er was niemand te bekennen. Ik liep snel de gang op en trok de slaapkamerdeur achter me dicht.
Was ik nou aan het dromen? Die jongen had daar toch echt gestaan en opeens was hij spoorloos verdwenen. En die verwondingen op zijn lichaam… Een rilling schoot over mijn rug en ik schudde met mijn hoofd. Het moest een verbeelding zijn geweest.
Ik liep de gang uit en wierp nog één blik op de slaapkamerdeur. Op datzelfde moment liep ik plotseling tegen iemand aan en ik strompelde geschrokken achteruit. Jake keek me met een scheve glimlach aan.
“Ik zocht je al!” zei hij vrolijk. “Ik wou even met je praten.”
“Hoi Jake,” zei ik met een piepstemmetje. “Ik kan niet praten, ik moet weg.”
Ik glipte soepel langs Jake, maar hij greep mijn arm. Ik draaide me weer om en keek hem lichtelijk geïrriteerd aan. Jake had altijd al een slechte timing gehad, maar nu kwam het me al helemaal niet uit. Ik had nog steeds een beangstigend gevoel in mijn buik zitten en ik was niet in de stemming om met Jake te praten

ikwilmeer ;d

Up!

Upje, verder!