[Verhaal] Chosen [Verhaal]

Dit is een Nederlands verhaal, met een Engelse titel (Hij is tijdelijk). Ik plaats een klein stukje, dan kunnen jullie beoordelen of ik verder moet of niet :grinning:.

Achteraf gezien had ik alles kunnen voorkomen. Ik had nee kunnen zeggen. Maarja, dat is achteraf. Ik zit nu in een kleine kamer in een donker, verlaten hotel in een uithoek van het land, waar af en toe wat mannen kamers boeken die op zoek zijn naar een nachtelijk pleziertje. Ik zit achter een bureau, op een laptop uit 2004. Ik werk aan een brief, een brief die alles uitlegt. Niemand gelooft me als ik zou vertellen hoe het allemaal is gegaan. Niemand in het hele land gelooft mij. Naast me ligt een krant die ik vanmiddag heb gekocht in een klein kraampje 2 straten verderop. Mijn naam staat in grote letters op de voorpagina. “Moordenaar gezocht”. Zo word ik genoemd. Een moordenaar. Het kwam allemaal door dat stomme baantje waar ik zoveel naar uitkeek. Ik staar naar het beeldscherm, mijn vingers tikken ongeduldig op de tafel. Ik ben in gedachten verzonken. Plotseling gaat de cv aan. Ik hoor een luide klik, dus meteen schrik ik wakker uit mijn trance. Ik draai me even om, kijk nog een keer door de kamer, naar de kleine stapel kleren op het bed, de wekker op het nachtkastje, de half opgegeten donut op het bureau. Alles lijkt zo normaal. Ik staar weer naar het beeldscherm als plotseling in me opkomt dat ik net zo goed mijn levensverhaal kan opschrijven. Ik open een nieuw worddocument en tik de titel in. Ik denk diep na over waar ik mee moet beginnen. Dan typ ik de eerste woorden van mijn levensverhaal. Nu begint het pas echt.

Nog erg kort stukje om echt iets over te zeggen, maar ik ben wel benieuwd naar het verhaal zelf.
Ohja, “Zo wordt ik genoemd” moet zijn: “Zo word ik genoemd”

En je zult wel commentaar krijgen over de Engelse titel bij een Nederlands verhaal, maar gelukkig geef je zelf al aan dat hij tijdelijk is:-P
Ik wil wel meer lezen!

Was me niet eens opgevallen XD, even veranderen!

ben benieuwd, van mij mag je verder gaan. x]

O ja, het kan soms best wel ruw worden zegmaar…

Ik denk, ik zeg het maar XD

Mijn leven was tot ik 12 jaar was gewoon zoals het leven van ieder kind. Ik ging naar school, maakte vrienden, ik had zelfs regelmatig ruzie met mijn ouders, net als de meeste kinderen van mijn leeftijd. Ik woonde met mijn vader en moeder in een klein flatje in het midden van het land en ik ging naar een openbare school midden in het centrum. Iedere dag moest ik een uur met de bus heen en terug, maar de school was erg leuk en ik had veel vrienden, dus het was het waard. Toen ik op een middag van school thuis kwam voelde ik al dat er iets mis was. Mijn moeder had de lege ontbijtborden niet opgeruimd en het was koud in huis. De cv stond op 16 graden. Ik rilde. Er lag geen briefje op de salontafel. Er lag ook geen briefje op de ontbijttafel, en er hing ook al geen briefje aan de koelkast. De telefoon lag niet op de haak. Ik legde mijn schooltas in de gang en keek naar de kapstok. Mijn moeders jas hing er niet. Die van mijn vader wel. Dat was vreemd. Het zou andersom moeten zijn. Mijn vader werkte ergens buiten de stad op kantoor, mijn moeder was huisvrouw. “Pap?” Schreeuwde ik. Geen antwoord. Ik doorzocht alle kamers, van de badkamer tot de kast. Helemaal niets. Geen teken van leven. Zelfs geen briefje. Alsof ik alleen woonde in deze flat. Ik weet nog goed dat ik in paniek raakte. Wat als mijn ouders mij hadden verlaten? Ik rende naar de buren, maar ze deden niet open.

‘Natuurlijk niet,’ Denk ik. ‘Het waren Sofia en Henk, die deden nooit open. Zelfs niet als er een politieagent dreigde de deur in te breken. Maar ze konden er ’s avonds wel wat van. Mem ging altijd tegen de muur bonken, maar daar gingen ze alleen maar harder van. ’T leken wel een stel konijnen.’ Ik grinnikte wat. ‘Dat waren nog eens tijden…’ Ik staar weer voor me uit, diep nadenkend over mijn verleden. Wat heb ik allemaal meegemaakt die dag? Hoe laat kwam Mem weer thuis? Wat was het eerste dat ze me vertelde? Hoe stond haar gezicht? Allemaal vragen waar ik makkelijk antwoord op kon geven. Ik wist alleen niet hoe ik ze moest verwoorden. ‘Sommige gezichtsuitdrukkingen, handelingen of gezegdes zijn niet uit te leggen. Die begrijp je gewoon.’ Ik knipper met mijn ogen. Het licht van het beeldscherm doet pijn aan mijn ogen.

leuk, ga maar verder :slightly_smiling_face:
maar als iemand iets denkt hoeft dat niet tussen aanhalingstekens.
verder moet je proberen iets minder herhaalwoorden te gebruiken, zoals het woord briefje.
upje.