[Verhaal] Bullet

Ik pak mijn toilettas, mijn badjas en mijn ondergoed. Daarna loop ik naar de douche. Mam heeft de grote lamp aan laten staan, ze weet dat ik daar niet van hou. Ik doe de grote lamp uit, en steek een aantal kaarzen aan. Die heb ik er zelf neergezet. Dat is mijn ritueel. Iedere avond ga ik naar de badkamer, doe ik de lamp uit en steek ik de kaarzen aan. Vervolgens laat ik het bad vollopen met water, en gooi ik er badzout in. Het is zwart badzout, wat ik speciaal uit Afrika laat komen. Het is speciaal voor me, het hoort erbij. Normaal zou ik na het badzout er in te gooien, een tijdschrift pakken, en voor het bad op de grond gaan zitten te lezen. Of mijn dagboek meenemen, en gaan schrijven.
Nu heb ik iets nieuws uitgevonden, dat voelt zelfs prettiger dan snijden. Als je de kaarzen een tijdje aan hebt staan, ontstaat er kaarsvet. Gloeiend heet is dat. Ik pak mijn donkerpaarse kaars, en houd hem schuin boven mijn arm. Net zo schuin, tot het kaarsvet over mijn arm begint te druppelen. Druppelen doet het meest pijn, als je het laat lopen wen je er te snel aan. Na 10 druppels precies zet ik de kaars weer neer. Daarna laat ik het opdrogen, en is het bad vol. Ik stap in bad, en spoel het kaarsvet er weer af.
Na mijn ritueel droog ik me af, en kijk ik in de spiegel. Ja, ze hebben gelijk dat ze me raar aankijken. Moet je zien hoe ik eruit zie! Echt niet mooi. Veel te dik, als ik nog niet besloten had om niet verder te leven, had ik dat nu zeker wel gedaan. Ik trek snel mijn ondergoed aan, en mijn badjas eroverheen. Ik gooi mijn kleren in de was, blaas een voor een de kaarzen uit, en ga dan weer naar mijn kamer. Niemand, die ook maar iets heeft gemerkt.

wow, beetje heftig !
maar ik volg wel.

Me2… ik volg het ook! dus drm vraag ik : Stukki?

Alleen omdat jullie het zo lief vragen (:
Stukje komt eraan!

‘Emily, slaap je nou nog niet? Je moet morgen weer naar school, hoor. Ik kan je echt niet ziekmelden. Dan mis je teveel. En dan, je bent niet eens ziek. Hup, sluit die domme computer af, en ga naar bed.’ Ja, inderdaad, dat is mijn boze moeder weer.
Ik doe maar wat ze zegt, en zet de computer uit. Ik doe de lampen uit, en het gordijn dicht. Niemand die ziet dat hier toch nog iemand leeft.

Woensdagmiddag. Kloteschooldag achter de rug. Ik wil echt nooit meer naar school. Maar ik zal nog wel even moeten. Nog maar even, ik tel de dagen af. Over 40 dagen is het zo ver.


Vanavond komt een langer stuk!

6uur.

Lieve Bullet,
Ik ben een trouwe schrijfster geworden. Ik wil afscheid nemen van het schrijven, langzaam aan. Als iemand het later terugleest, wil ik dat ze het begrijpen. Dat er niks mist uit mijn verhaal. Ook al is het in puzzelstukjes. Er is niks wat ontbreekt.
Vandaag heb ik in een van mijn schoolboeken een gedicht teruggevonden, wat ik een tijd terug heb geschreven. Ik zal het je graag laten lezen. Het komt later vandaag nog wel. Eerst moet ik andere dingen vertellen. Ik heb mijn kamer opnieuw ingericht.
Ja, nu ziet het er beter uit. Mijn bed, bureau en kast zijn verplaatst. Jouw herdenkingsplaats op een plekje waar ik het altijd kan zien. Ik heb die foto van ons tweetjes laten uitvergroten, en ingelijst op mijn kamer gehangen. Dat is ook nieuw. Behalve zwart, zie je nu ook wat donkerpaars en roze in mijn kamer terugkomen. Mam is daar erg blij mee, en ik krijg ook meer waardering van haar hierdoor. Maarja, wat doet waardering nou helemaal? Mam doet nog steeds meer met de anderen dan met mij, en ik praat nog weinig met haar. Ja, de tijd van niet praten is voorbij. Anders zou ze mij opsluiten in haar kamer. Ja, haar kamer. Dat is echt de grootste hel die ik ooit heb gezien.
Marc heb ik niet weer gezien, en ik weet ook niet hoe het met hem is. Ik heb hem niet meer gesmst. Hij mij ook niet trouwens. Ik ben ook niet meer op msn geweest. Dat heeft toch geen zin. Niemand praat nog met mij. Ze vinden me apart, vreemd, misschien wel eng. Dat doet me echt pijn. Ze begrijpen gewoon niet hoe erg ze iemand kunnen kwetsen met woorden. Als Marc het wist, zou hij er wel wat van zeggen, en mij weer vrolijk kunnen krijgen. Maar, soms ben ik echt bang dat hij een ander heeft. Soms, heel soms.
Vaak denk ik ook, wat moet Marc toch met mij. Wat moet hij met zo’n apart, lelijk meisje zoals mij? Ik weet zelf niet eens wat ik met mij aan moet, laat staat dat Marc dat dan zou weten. Hij zegt wel dat ik z’n meisje ben, maar is dat ook echt zo? Meent hij dat ook echt? Ik durf niemand meer te vertrouwen, want vooral jongens hebben mij al te vaak pijn gedaan. Dan neem je hem in vertrouwen en vertel je hem een diep geheim, gaat hij het vervolgens aan iedereen zeggen. Je kunt niet weten hoe erg dat iemand pijn doet. Vooral mij. Ik ben altijd al zo onzeker geweest. Nou, niet altijd. Dat heb ik ook eerder verteld, Bullet. Pas sinds groep 5 of 6. Daarvoor had ik altijd zat vrienden, maar op dat moment werden ze van me afgepakt. Dat doet pijn. Opeens was ik niemand meer, een niemand. Ik stond er alleen voor, en niemand kon dat begrijpen. Toen heb ik me maar op mijn school gestort, misschien hielp dat. Nee, ik voelde me steeds zieker, tot een moment dat ik iedere schooldag misselijk wakker werd, bij het idee dat ik naar school moest. Nu is het beter, omdat er meer mensen zijn, omdat je bij meer verschillende mensen in de klas zit. Een minder hechte groep.
Iedere keer als ik nu een goede vriend of vriendin maak, klem ik me daar te veel aan vast. Dat weet ik zelf, alleen ik kan het niet helpen. De mensen krijgen gelijk, zonder aandacht ben je nergens. Ik had nooit vroeger kunnen bedenken dat dat ook op mij sloeg.

Nu denk ik dat ik voor vandaag weer genoeg heb verteld, ik ben alweer een paar uur aan het schrijven, en ik moet mijn huiswerk ook nog maken. Ik schrijf nog het gedicht over, en dan zeg ik gedag voor nu.

Die leegte en die eenzaamheid, ik kan er bijna niet omheen
Van buiten lijk ik vrolijk, maar van binnen zo alleen
Een inwendige stem blijft schreeuwen om steun en hulp, ik red het niet
Is er iemand die het kan voelen, die de leegte in me ziet?
Ik ga maar door en blijf lachen, maar van binnen begint het al
In 1 klap is blijdschap woede, en zak ik weg in een diep dal
Terwijl de glans in mijn ogen wegtrekt, voel ik wat er nu gebeuren gaat
De woede kan ik niet meer stoppen, ik weet dat het naar binnen slaat
Er spreekt een heel klein stemmetje: Je verdient het niet om blij te zijn
En dan zie ik zelf nog maar 1 uitweg, de woede omzetten in pijn
Mijn handen trillen en ik ben bang, maar ik verdien straf, het is te laat
Zoekend naar iets scherps, dat mijn ziel en lichaam schaadt
Ik heb geen gevoel meer, het is verdwenen, niet meer boos en niet meer blij
Alleen de pijn is wat ik voel, laat het stemmetje me nu dan vrij?
Eindelijk kan en mag ik huilen, het lijkt wel of ik daarop wacht
Ik snak naar een liefdevolle omhelzing, heel veel warmte en nieuwe kracht
Ik wil het je zo graag vertellen, uitleg geven waarom en hoe
Ik weet dat jij je dat telkens afvraagt, waarom ik doe wat ik dan doe
Ik smeek je mij niet te verlaten, je verdient echt geen verdriet
Ik wilde mezelf en jou geen pijn doen, mijn liefde voor jou verandert niet
Jezelf pijn doen is heel erg, dat is niet zo moeilijk te geloven
Maar in mijn ziel voelt het als een brandende vlam, die nu nog moeilijk is te doven…

Liefste Bullet, doei. Morgen schrijf ik je weer,
-15 september 2008-
Love you,
Emily von Maxx

wow, mooi gedicht !
morgen een nieuw stukje??

of vandaag nog ? :stuck_out_tongue:

egt wel een mooi gedicht :slightly_smiling_face: ik hou wel van je verhaal!

Na 5 reacties komt er nog een stukje (:

5

4

3

2

1

VERDER :grinning:.

Haha.
Stukje komt eraan :grinning:

Na een paar crackers gegeten te hebben en mijn badritueel gedaan te hebben, ga ik slapen. Veel zin in iets anders heb ik niet, en vandaag heb ik veel aan Bullet geschreven. Ik heb mijn gedichtenbundel teruggevonden, en ben daar erg emotioneel over geworden. Het was een grote stap dat weer terug te lezen. Om het uberhaupt te lezen. Ik heb het alleen geschreven, en vervolgens weggestopt. Het gedicht dat ik aan Bullet heb geschreven was toch wel de indrukwekkendste. Daar ben ik zeker van.

Ja. Het is inmiddels oktober geworden. Veel dagen heb ik niet meer. Maandag 4 oktober alweer. De laatste dagen gaan snel. Nog steeds tel ik af tot 25 oktober komt. Het is nu nog maar 21 dagen, over 21 dagen zal ik mijn spuit zetten en voor een auto springen. Dit is mijn lot.


Volgende stukje komt na 10 reacties van verschillende personen :blush:

Up.

Awh, te kort stukje :frowning_face:
Meeeer >:wink: