[Verhaal] Bullet

Lieve Bullet,

Dit is de laatste keer dat ik je zal schrijven. Mijn dagboek is bijna vol, en mijn voornemen om mijn leven te beeindigen bestaat nog steeds. Moet ik toch blijven leven, of mijn beloftes houden? Ik bedoel, er is toch niks meer om voor te leven. Je bent dood, Bullet. Waarom ik dan niet? Waarom? Je betekende echt alles voor me, maar dat weet je natuurlijk ook wel. Ik ben erg blij dat ik je heb gekend mijn leven lang. Tot vorig jaar dan. Mam en John vinden dat ik me vreselijk aanstel, maar hallo! Dat doe ik echt niet. Ik hoop dat ze dit dagboek nooit vinden, dan zullen ze niet weten wat er in mijn hoofd omgaat. Dat hoeven ze toch ook niet te weten? Ze kijken nu toch ook niet naar me om! Mijn allerliefste Bullet, ik ben blij je gekend te hebben. Is dit ons voorlopig afscheid? Tot ik je ooit weer tegenkom als geest? Dat zou mooi zijn, als ik je weer kan vinden.
Nu weet ik het zeker. Het is voorbestemd voor mij om dood te gaan. Binnen een maand zal het echt zo ver zijn. Ik zweer het, ik beloof het je Bullet. Ik ben er echt blij mee, echt waar! Eindelijk weer een weerzien. En ja, natuurlijk zal ik mijn muziek missen, en mijn vrienden. Maar toch. Ik vind het echt niet erg. Echt niet. Ik kijk er zelfs naar uit! Ik ben blij als ik eindelijk van mijn ellende af ben, al die problemen op aarde. Als geest moet het vast beter zijn. En anders, is het nog beter als hoe ik het op aarde heb, zeker weten.

-16 augustus 2008-
Love you,
Emily von Maxx

Ik doe mijn dagboek dicht, en leg het onder mijn kussen. Blij dat ik binnenkort van het leven ben verlost. Echt blij. Zal ik het Eline en Mieke vertellen? Moet ik dat wel doen? Nee. Toch maar niet. Ik kan het echt beter voor mezelf houden. Ik trek snel mijn pyjamabroek aan, en ga in bed liggen. Dromen van Marc. Als er nog iets nut had om te leven, heb ik het idee dat het bij Marc zijn was. Alleen dan voel ik mezelf. Maar mam kan ik het niet vertellen. Klote moeder. Ja, op zulke momenten wil ik haar wel kapot schelden of slaan. Waarom kan ik d’r nou niet gewoon alles vertellen? Waarom moet alles geheim? Waarom in godsnaam? Dit is niet leuk meer!

Beste iemand die deze brief vind,
Ik hoop dat je niet bent geschrokken mij dood aan te treffen. Ik heb het zo gewild, en nu moet je geen medelijden hebben. Thuis had ik wat problemen, maar er viel nog mee te leven, tijdelijk. Alles bij elkaar werd me teveel. Dus besloot ik hiervoor te kiezen. Het was echt het beste. Dus, ja, dit is mijn afscheid. Eigenlijk wist ik al ruim een jaar van te voren dat ik dit wou. Sinds B. overleed. Tja. Ik wil nog even kwijt, dat mijn hart bij Marc thuishoort, en dat Eline en Mieke echt voor altijd in mijn hart blijven. Ik zal altijd van ze houden. Nou, beste iemand, ik wens je veel succes met je leven, en ik hoop echt dat jij er wel iets van bakt. Dat jij niet zoveel problemen op je levensweg krijgt. Ik duim voor je! Succes he!

-25 oktober 2008-
Emily von Maxx

PS; Mijn adres en wat belangrijke telefoonnummers staan op de achterkant van deze brief. Als je zo vriendelijk wil zijn me verder te helpen en mijn ouders te bellen? Dankjewel. Nu, voor eeuwig, gedag.

Ja, dat is mijn afscheidsbrief. Ik stop hem in een envelop, en leg ook deze onder mijn kussen, in mijn dagboek. 25 oktober is mijn dag. De dag voor mijn 16e verjaardag. Mijn laatste levensdag. Zeker weten. Maar nu gaat voor mij voorlopig het licht uit. Mijn slaappillen nemen, en ogen dicht.

Spannend! Verder!

De volgende dag. Zondag. Ik tel de dagen af, de dagen dat ik nog leef. En JA! Ik heb zelfs de datum op de kalender geschreven. 25 oktober. Moet ik het echt niet aan Mieke of Elise vertellen? Oh, nee. Die staan me dan toch alleen maar in de weg.
‘Goh, Emily, wat zie je er vrolijk uit. Hoe komt dat zo?’ Jup, dat is mam.
‘Ik weet niet, voel me gewoon wat beter dan eerst, denk ik. Oktober komt steeds dichter bij, toch?’
‘Ja, zeker. Dan word je eindelijk 16! Al een hele meid.’
Ik pak snel mijn computer en ga weer naar mijn kamer. Ik zet hem aan, en start msn op. Mijn enige redelijke contact met de buitenwereld. Tja, op school staart iedereen me aan of ik gestoord ben. Maar ja, dat kan er toch ook nog wel bij? Ik heb zeker nog geen problemen genoeg? Nee toch? Behalve de dode B., mijn dode vriendin (waar mam overigens niks van weet…), mijn depressies en het feit geen vrienden te hebben, is er helemaal niets aan de hand. Of nee, dan vergeet ik toch nog iets. Toen Marc me op een keer kwam opzoeken, ben ik zwanger van hem geraakt. Het draaide uiteindelijk uit op een miskraam, en daar werd ik ook al niet bepaald vrolijker door. Echt niet nee. Voor de buitenwereld maar mijn fake smile ophouden, maar blijven doen of ik vrolijk ben en alles. Op school maar mee lachen met de anderen, zelf misschien ook nog eens wat zeggen. Net doen of ik er bij hoor, terwijl ik gewoon voel dat het niet zo is. Ja, soms weet ik het gewoon echt niet meer. Soms heeft het leven echt geen zin meer. Dat is dan ook de reden waarom ik de wereld ga verlaten. Ik heb 5 vwo gehaald, op het nippertje. Maar het jaar ga ik niet afmaken. Nee, want de 25e is mijn laatste dag. Of ik daarmee zit? Nee!

Na een uurtje of 2, misschien 3, zet ik msn weer uit en ga ik muziek luisteren. Ze kunnen me toch wel missen. Ik wed dat ze het niet eens merken, als ik niet meer leef. Maar ja, wie zou het nou wel merken? Ik denk niemand. Nee, eigenlijk val ik niet bepaald op.
Lelijk bruin-achtig haar. Lelijk hoofd met veel te donkere huid. Te kleine borsten en voor de rest, te veel vet. Tja, dat krijg je ervan, toch?
Maar toch. Ik zal maar eens iets aan mijn huiswerk gaan doen. Misschien dat ik dan nog een goed rapport haal of zo.

Verder!!

Mag ik één ding vragen?

… Dit is toch wel verzonnen he? Dat jij nu niet op het punt staat om zelfmoord te plegen???

Xx

Nee, dit is gewoon verzonnen.
Ik heb het verhaal al helemaal geschreven, maar blijf in stukjes posten :slightly_smiling_face:

oh oke gelukkig :slightly_smiling_face:

Ik vind het erg leuk en spannend!

Als ik meer lezers heb post ik mn volgende stukje
:slightly_smiling_face:

Ik kan het niet laten om nog een stukje te plaatsen ;p

Lieve Bullet,
Het is inmiddels september geworden. Ik heb besloten je toch maar nog eens te schrijven. Ik kon niet zonder je. Er is veel gebeurd de afgelopen maand. Ik heb weer een aantal keren mijn polsen opengehaald, en ik voel me daar zelfs niet meer prettig bij. Ik heb weinig vrolijke momenten meer. Zelfs op school merken ze inmiddels dat er iets mis is. Soms vragen ze wat er aan de hand is, maar dan zeg ik iets in de richting dat ik er liever nog niet over wil praten, dat het erg dichtbij ligt. Weten hun toch niet? Daarom!
Ik heb een poesje gekregen. Ze is zwart, en heeft hele lieve oogjes. Ze slaapt bij me op de kamer, op een kussentje. Van mam mocht ze niet op mijn bed, had ik wel liever gewild natuurlijk. Het poesje heet Killer. Ja, mooie naam. Vond ik ook. Maar, mam vond het natuurlijk weer niks. Die heeft kritiek op alles wat ik doe. Ze zei dat het zo’n schattig poesje was, en dat ik haar dan zo’n vreselijke naam moest geven. Ik vind het mooi, punt. Ja toch? Ik heb Killer nu 2 weken, en ze is pas 2 maanden oud. Ze is nog heel klein, vind ik toch wel lief! Marc heeft haar ook een keer gezien, toen mam weg was, op haar werk. Toen is hij helemaal hierheen gekomen om Killer te bekijken. Hij vond haar ook mooi. Hij vond haar bij me passen.
Ik heb tegen hem gezegd, dat als er ooit iets met mij zou gebeuren, dat Killer dan van hem was. Hij had natuurlijk meteen een beetje argwaan, omdat hij wel weet dat ik vaker dood wou zijn. Maar nu leef ik nog. Nog wel. Gelukkig niet meer voor lang. Behalve Marc heb ik eigenlijk niemand die me echt begrijpt, en zelfs Marc laat me nog wel eens in de steek. Een paar keer hebben we afgesproken deze maand, en die paar keer is hij niet gekomen. Iedere keer had hij wel weer zo’n smoesje. Kaartje kwijt, moet werken, geld is op. Dat soort dingen. Hij stelt me wel teleur. Maar ja, ik ben natuurlijk niet belangrijk. Zo zit het toch? Daarom laat iedereen me zo vaak in de steek.
De laatste tijd heb ik zelfs dat gevoel bij Mieke en Eline. De laatste maand ben ik niet, nou ja amper, op msn geweest, en ik heb ze er ook niet over gehoord. Ze missen me bljikbaar niet. Nou, dat is dan mooi voor na 25 oktober. Dan kunnen ze me ook wel missen voor altijd. Ten minste, zo doen ze wel. Ik ken Eline nu 2 jaar, en in de laatste paar maanden spreek ik haar steeds minder. We hebben het beide druk met nieuwe mensen in ons leven. Zij nieuwe vrienden, ik Marc.

Nu ga ik voor mezelf even op een rijtje zetten waarom ik nou eigenlijk nog leef. Misschien wil ik dan niet zo graag een einde aan mijn leven maken voor de 25e.
*Marc en zijn liefde voor mij.
*Mijn moeder zal wel van me houden.
*In ieder geval een diploma halen, maar wat heb ik daar nou aan? Dat lukt zoiezo niet meer! Dus nee, die word van mijn lijstje geschrapt.
*Mieke en Eline. Al verwaterd onze vriendschap wel steeds meer.

Eigenlijk is er ook niet meer waarom ik zou moeten blijven leven. Het enige waar ik zeker van ben op dit moment is dat ik van Marc houd en hij van mij. Tenminste nog 1 zekerheid in mijn leven. Zo zie ik dat maar.
Nu vraag je je misschien af, lieve Bullet, waarom ik je nu toch nog schrijf, en hoe dat zomaar kan. Ik heb een tweede dagboek gekocht. Lang niet zo dik als mijn eerste, maar ik red het er mee tot de 25e. Aan het eind van dit dagboek zal ik het sleuteltje plakken van mijn eerste. Marc en ik hebben al afgesproken dat ik de 24e 's avonds bij hem langskom. Wat hij nog niet weet, is dat ik dan dit dagboek bij hem breng. Ik zal hem vragen, het te bewaren tot de tijd rijp is. Hij zal er niks van snappen, en me vragen om uitleg. Ik zal zeggen dat op een gegeven moment er een teken zal komen, en dat hij dan in het boek mag gaan lezen. Hij weet zelfs niet dat het een dagboek is.

Nu ga ik een volgende keer wel verder over wat er nog meer is gebeurd. Al moet ik je nog 1 ding dringend nu vertellen. Ik ben echt heel blij dat ik het laatste halfjaar Marc heb, en dat ik er niet meer alleen voor sta. Ik zou het hem dolgraag willen zeggen, alleen dan gaat hij vragen naar mijn problemen. Ik heb gewoon de moed niet om het hem te vertellen. Misschien komt het nog wel een keer. Ooit. Misschien komt het voor 25 oktober nog wel uit dat ik op school geen vrienden heb, ik me alleen en vreemd, anders, voel, dat ik zwanger was van Marc en dat ik ongelofelijk lelijk ben. Misschien wel.

Nou, voorlopig zeg ik gedag, lieve Bullet.
-14 september 2008-
Love you,
Emily von Maxx

Upje

Upje.

Nog mensen die het daadwerkelijk lezen trouwens?

‘Emily, kom je beneden om te eten?’ Dat is mijn zusje die me roept.
‘Nee, geen trek. Eet zelf maar!’
‘Mama zegt dat je nu moet komen om te eten en je niet moet aanstellen!’
‘Nee, ik wil niet eten! Ik ben misselijk! Kop dicht!’
‘Emily! Je moet van mama naar beneden komen om te eten. Anders mag je buiten slapen!’
‘Hou je bek dicht, ik wil slapen!’

Ik zet mijn muziek keihard aan, zodat mijn ramen beginnen mee te trillen. Niks meer horen, behalve mijn muziek. Helemaal in jezelf op kunnen gaan. Eindelijk het gevoel te hebben fijn alleen te zijn, zonder je echt alleen te voelen. Blij zijn dat er niemand om je heen is. Eindelijk. Dit gevoel heb ik gemist. Het is dinsdag, maar ik ben vandaag niet naar school geweest. Het boeit me allemaal niet meer. Binnenkort ga ik een paar dagen bij Marc overnachten. Hij heeft altijd gezegd dat ik bij hem terecht kon als ik me wat minder voelde. Nou, nu is zo’n moment. Vreselijk! Het liefst had ik nu meteen mijn polsen willen doorsnijden. Ik doe het niet, ik hou me vast aan de 25e.

Werkelijk waar? Da’s dom, haha. Zal even kijken :slightly_smiling_face:

Veranderd! :grinning:

upje :blush:

Allerliefste Marc,
Als het goed is komt deze brief 25 oktober bij jou aan. Ik wil graag een paar dingen rechtzetten. Misschien denk jij dat het jouw schuld is, maar NEE, dat is het absoluut niet. Ik heb dit zelf beslist, met hulp van B. Als jij deze brief leest, ben ik al dood. Ja, sorry. Ik heb het echt zelf zo gewild. Ik lig nu ergens op straat, maar ik ben al gevonden. Zeker weten. Ik heb een heroinespuit gezet, met (expres) te zuivere heroine, en een veel te grote hoeveelheid. Ik moest gewoon dood, te veel problemen. In de envelop zit de sleutel van het 2e dagboek. Een dezer dagen krijg je ook nog een pakketje met het 1e dagboek. Als jij er klaar voor bent moet je gaan lezen, maar zeker weten niet eerder. Ik hou ontzettend veel van je en zal dat altijd blijven doen. Ik blijf bij je, alleen nu boven je, en niet naast je. Ik heb een hele fijne tijd met jou gehad, en ben ontzettend blij dat ik zwanger ben geraakt van jou. Ja, zwanger. Inderdaad. Voor een 2e keer. Te veel problemen, te veel op mijn kerfstok. Jou liefde alleen was niet genoeg. Geen aandacht genoeg. Zonder aandacht kan geen enkel mens leven. Dat weet iedereen. Ik hou van je.
Emily.

Deze brief moet ik echt goed bewaren. Deze zal ik nooit kwijtraken. Echt nooit! Op zijn tijd zal ik hem op de post doen, alles op zijn tijd. Misschien is het de 25e oktober wel uit. Misschien ben ik dan niet belangrijk meer voor Marc. Belangrijk ben ik nooit echt geweest. Nooit. De laatste maanden heb ik er steeds meer behoefte aan

mooi! verder…?

:'o ik heb eigelijk een beetje medelijden met marc :S
enne wow echt MOOOOI geschreven!!

xx koekiimonster ^^

Lieve Bullet,
Vandaag de tweede keer dat ik je schrijf. Ik heb de afscheidsbrief van Marc geschreven. Ja, dat moet ook gebeuren. Op zulke momenten vind ik het wel heel moeilijk om te doen, maar mijn problemen zullen voor mij verdwijnen, daar ben ik zeker van. Daar doe ik het uiteindelijk voor. Ik wil probleemloos zijn. Voor eeuwig.
Op voetbaltraining is er iets gebeurd. Die jongen, waar ik eerder over heb verteld, is een praatje met me gaan maken. Je weet wel, die ik heb ontmoet toen we met voetbal naar Duitsland gingen, toen heb ik veel met hem rondgehangen enzo. Ik vind hem best wel aardig, alleen ik kan mijn problemen ook niet bij hem kwijt. Nu heb ik iets heel doms gedaan, ik heb hem teveel over mij verteld. Ik heb verteld dat ik soms een mes uit de keukenla pak, en mijn arm dan opensnij. Hij vroeg of er bloed kwam, en ik zei natuurlijk. Ik heb ook gezegd dat het met een broodmes natuurlijk niet kon, toen vertelde hij dat hij dat wist. Hij heeft het zelf ook een aantal keren gedaan. Lotgenoot? Nee, ik denk dat hij zich aanstelt. Zoveel problemen kan hij niet hebben. Ik geloof dat ze in mijn team denken dat ik iets met hem heb, ook al hebben ze me een keer met Marc gezien. Dat boeit me eigenlijk ook geen flikker. Zolang ik mijn komende tijd nog maar door kom.
Op school wil het allemaal niet lukken. Slechte cijfers. Slecht gedrag. Ze vinden me te opstandig. Mijn moeder ook. Ze zegt dat ik teveel naar die vreselijke rotherrie luister. Ze heeft het over Tokio Hotel, Bullet for my Valentine, The Used en Metallica. Vreselijk, vind ik het, als ze mijn muziek rotherrie noemt. Dat doe ik toch ook niet als ze naar die verdomde Vivaldi wil luisteren? Of Blof? Kom op zeg, laat mij gewoon mijn eigen leven lijden. Als ze dat meteen had gedaan, leefde jij misschien nog. Dan zou ik misschien na 25 oktober nog leven. Maar nu niet. Het is gewoon te laat, het is te ver gekomen. Te weinig vrienden op school, eigenlijk gewoon helemaal geen. Mijn mentor zegt dat ik maar naar het zorgteam moet, ik zeg te weinig. Nou, fuck het zorgteam en donder maar lekker op met je “Je praat te weinig, meisje”. Ik haat alles. Ik haat het leven. Ja, nogmaals, ik weet zeker dat ik de goede beslissing heb gemaakt. Ik weet zeker dat ik dood wil.
Allerliefste Bullet, mijn moeder roept me. Of ik nog een keer onder de douche ga, want ik ben gister ook al niet geweest. Ja, zoiets heet tijdgebrek. Ik zit teveel te piekeren over mijn problemen, want het is me allemaal nog steeds niet duidelijk.

Tot morgen allerliefste,
-14 september 2008-
Love you,
Emily von Maxx

upje.