[Verhaal] Born to die

Dit verhaal is gebaseerd op de film van ‘Never let me go’
Born to die

Ik heb wat getwijfeld voor ik dit verhaal online heb gezet. Maar ik heb het dus toch maar gedaan. Tips en tops zijn altijd welkom!
Trailer van de film: NEVER LET ME GO | Official Trailer | FOX Searchlight - YouTube

Ik herinner me nog een hoop van mijn jeugd. Voor zo ver ik weet heb ik altijd in Hailsham geleefd. Als je me vroeg wat een moeder was, wist ik het niet. Familie? Nee. Er was vast een tijd dat ik bij mijn moeder heb gewoond. Er waren immers geen baby`s in Hailsham. Erg prettig vond ik het er nooit, de sfeer was een beetje kil. Ik had het gevoel dat je er een lange tijd bleef, en als je weg zou gaan, er snel een einde aan je bestaan zou komen. Dat was niet gek, want er deden allemaal verhalen de ronde. Dat er bijvoorbeeld ooit een meisje over het hek was geklommen, toen ze terug wou mocht ze dat niet. Ze was verhongerd. Nog meer van dit soort afschuwelijke verhalen hoorde we, iedereen wist ze. Iedereen bleef veilig binnen de hekken, de wereld achter de poort was slecht. Veel vrienden had ik nooit, de meesten waren er drie, maar de derde haakte al snel af. Ik was ook heel laat met vriendjes, ik had er één. Dat was op mijn vijftiende, hij maakte het na een week uit. Ik was gebroken, maar wist dat ik verder moest. Dus deed ik dat. Rond die tijd kwam ik een hoop dingen te weten, na dat hij het had uitgemaakt kwam ik er achter waarom ik het buitenbeentje was. Toen ik voor het eerst op Hailsham kwam was ik positief, ik probeerde het leuk te maken en wilde met iedereen vrienden te worden. Terwijl de rest hun mamma miste, ze wouden er niet zijn en waren verdrietig. Terwijl hun langzaam opbloeide, doofde ik uit. Alle dagen waren normaal, hetzelfde. Met elke ochtend de mededelingen, de lessen en op Dinsdag sport. Elke dag weer de eenzame dagen. Ik wist niet anders, maar toch miste ik iets. Toen ik later een vriend kreeg dacht ik dat het dat was. Ik voelde me ergens toch leeg, maar ik merkte het niet, ik dacht dat iedereen dat had. Op mijn vijftiende kregen ik en mijn klas te horen wat we zijn, waar we voor gemaakt zijn en wat ons te wachten zou staan. We waren geschokt, want het was bepaald geen pretje. Een paar dagen daarna had ik verkering aan hem gevraagd, hij zei ja. Maar een week later bleek het nep te zijn. Toen ik achttien werd kwam ik er vrij snel achter wat ik had gemist. Ik kwam met mijn beste vriendin (op dat moment mijn enige. Ze was ook het langst bij me gebleven) terecht in een buitenhuis. Het was een geweldige tijd, we mochten doen wat wel wilde. We mochten zelfs van het terrein af, als we maar in Engeland bleven en niet langer dan twee dagen wegbleven. Maar toen ik daar was kwam ik er ook achter wat de woorden ‘Mamma’ en ‘Familie’ betekende. Daar voelde ik me soms zo eenzaam in. Maar ongeveer een maand nadat ik in het buitenhuis terecht was gekomen, kwam ik iemand tegen. Iemand waar ik onbewust een sterke band mee had. Het was een vrouw, de vrouw die mijn leven zou veranderen.

Emily was een leerling van Hailsham. Hailsham is een school met speciale leerlingen. Stuk voor stuk worden ze later belangrijk voor de mensheid. Ze zullen levens redden, maar daar moeten ze hun eigen leven voor geven. Alle leerlingen zijn gemaakt om later orgaandonors te worden. Ze leven kort om vervolgens hun organen af te moeten staan. Er zijn vier operaties, als je sterft tijdens een operatie ben je voltooid. Er zijn weinig leerlingen van Hailsham die blijven leven. Niemand weet wat ze hebben gedaan waardoor hun een leven word gegund, zelfs de mensen zelf niet. De meeste kinderen op Hailsham weten niet wat hun later te wachten staat. Ze komen er tussen hun dertiende en achttiende achter. Soms is er een bemoeizuchtige stagiaire die een klas van onder de dertien dit verteld. Daarom mogen er ook niet vaak stagiaires op Hailsham komen. De school zelf is heel groot. Het gebouw heeft niet alleen klaslokalen, maar ook een aula en slaapkamers. Een kantine en leegstaande ruimtes. Ook is er een sportveld, een grote tuin en een schuurtje waar de kinderen niet mogen komen. Om dit alles staat een hek, de kinderen mogen het terrein niet af en om ze binnen de hekken te houden worden er enge verhalen verteld. Door die verhalen blijft zelfs het ondeugendste en nieuwsgierigste kind bij Hailsham. Ze denken dat de buitenwereld slecht is. Iedereen blijft op Hailsham tot zijn of haar achttiende. Als iedereen achttien is word de klas opgesplitst en gaan de kinderen, die nu volwassen zijn, naar verschillende adressen gebracht. Daar krijgen ze even alle vrijheid van de wereld. Tot het proces begint. Emily is nu op het moment van de vrijheid. Het zal niet lang duren voor er een einde komt aan haar bestaan. En dat heeft ze heel goed door.

Lijkt me spannend! Ik ga volgen :slightly_smiling_face:

Wauw! ik ga ook volgen!

Dit lijkt me gewoon geweldig! Snel verder!

Mooi geschreven! Dit wordt gewoon een topverhaal! Gauw verder

Al 4 volgers! Ik ben zo trots op mezelf

Hoofdstuk 1
Met grote ogen staarde ik haar aan. Aarzelend trilde mijn lippen toen ik het woord zei, één word. Maar het betekende zoveel. “M-mamma?” de vrouw die voor me stond glimlachte triest. “Emily” Haar stem klonk teder, maar ook een beetje afstandelijk. Ik vloog op haar af en omhelsde haar. Een beetje stijf sloeg ze haar armen om me heen. Ik begon te schokken, tranen stroomde over mijn wangen. Ik voelde dat ze me een beetje dichter bij zich trok. Een klein beetje maar. Ze moest mijn moeder zijn, de moeder die ze altijd had moeten zijn. Maar die was ze niet. Ze stond hier maar een beetje te staan. Ik rukte me los, verdwaasd keek ik haar aan. “Waarom doe je zo?” Mijn stem klonk was gesmoord door mijn tranen. Ze leek precies op me, ze kon haar gevoelens met zo goed als ik achter een masker verbergen. Ik wou het van haar gezicht rukken, zien wat ze dacht, voelde. Langzaam pakte ze mijn hand, ik stond het toe dat ze me meenam. Toen ze me een auto in wilde duwen bleef ik staan. Ze zuchtte. “Oke, we gaan ergens anders heen. Maar ik moet je een hoop vertellen.”

Ik snap echt helemaal niks van de proloog…
Lijkt me leuk verhaal, snel verder! grotere stukken mogen :flushed:

Gauw verder!

Het is een beetje lastig om de stukken te plaatsen. Want ik heb in de hoofdstukken dat er losse stukjes in zitten, en als ik die losse stukjes bij elkaar post word het weer te groot. En anders te klein -.-
Maar ik denk dat het wel gaat lukken.

Dat lees ik vaak in boeken. Het spijt me dat ik me ermee bemoei, maar dat leest voor mij wat fijner.

Ik zal voortaan wel hele hoofdstukken posten (:
alles voor mijn lezers <3

:slightly_smiling_face: Leeuk stukje!

Hier de rest van Hoofdstuk 1
Haar naam is Alexis. Ze is 38 jaar en heeft een goede baan. Ze is geen uitschot zoals ik altijd dacht, geen hoer of zwerver. Ze heeft een goede baan en is gezond. En toen ik was geboren wilde ze me niet kwijt, ze hield van me. Maar ik was gebaard om naar Hailsham te gaan. Toen ik 5 jaar werd en er heen ging, had ze zo erg gehuild. Dagen lang, tot alle tranen op waren. Daarom deed mamma ook zo afstandelijk. Ze wilde niet te close worden. Dan zou het afscheid weer zwaar vallen. Ik snapte haar wel een beetje, want ook al had ik mijn moeder gevonden. Ik zou geen uitstel krijgen. Ik zou gewoon mijn operaties krijgen, hoogstens een jaar later. Maar die kans zou klein zijn.
Maar toen ik zestien was had ik met mezelf afgesproken om er niet aan te denken. Toen deed ik alles meteen, zonder er bij na te denken. Ik zou nog maar een jaar of 10 te leven hebben, van die tijd moest ik genieten. Maar ik mocht me niet krampachtig aan het leven vasthouden. Nu ik mijn moeder had ontmoet kwam de waarheid pijnlijk hard aan. Ik kende mijn moeder nu. Maar ik was al achttien. Mijn operaties zouden al over een jaar kunnen beginnen. En dan zou het snel gaan.

De opmaak is gecrasht volgens mij :slightly_smiling_face:

-.- Dat heb ik de hele tijd als ik een stukje via words op Gs post.

Ook als je het via reageren doet? En niet via snel reageren?

Lol, ik wist niet eens dat dat kon.
Maar ik zal bij het volgende stukje wel even kijken of het werkt.

Haha! :slightly_smiling_face:)

Hoofdstuk 2
Breed glimlachend opende ik de deur, boven hoorde ik een deur die open ging en gestommel op de trap. “Em, waar was je?” Ik zag Megan naar beneden lopen. Toen ze mijn glimlach zag keek ze me verbaasd aan. “Wat heb jij nou weer gedaan?” Ik probeerde niet in lachen uit te barsten toen ik haar gezicht zag. Megan had half een gezichtsmasker op gedaan, het zag er super dom uit. “Ik was in Southport en…. Nou ik heb mijn moeder ontmoet.” Megan staarde me aan. “Dat meen je niet. Je maakt een grapje.” Waarop ik mijn hoofd heftig schudde. Nog steeds gaapte ze me aan. Plots begon ze te gillen. “ NO WAY! JE EIGEN MOEDER! HOE WAS ZE? WAT DEED ZE?” Even gilde ik met haar mee. “Ze is super lief, en blijkbaar zijn niet al onze moeders hoeren. Want ze werkt gewoon op kantoor.” Ratelde ik. Megan’s ogen glimde, ze was echt blij voor me. Ik gaf haar een keer een knuffel. “Waar is ze?” Ze keek afwachtend naar de deur achter me. ‘Ik kom over een week op bezoek. Maar ik vind eerst dat je aan het idee moet wennen.’ Ik had het jammer gevonden dat ze niet meteen mee kon, maar ze moest waarschijnlijk ook zelf bijkomen. “Ze is er nog niet. Maar ze komt over een week op bezoek.” Ik zag dat ze een beetje teleurgesteld was, maar ergens zag ik begrip. Langzaam knikte ze. Een tijd waren we stil. Het idee al, ik had mijn moeder ontmoet. De eenzaamheid als ik een kind met haar moeder hand in hand zag was weg. Ik had immers mijn eigen moeder ontmoet. Maar Megan niet. “Zal ik je anders helpen met je masker?” Probeerde ik op een ander onderwerp te komen. Ze knikte kort en liep me voor naar boven. In stilte haalde ik de haren van haar masker en smeerde hem goed uit. Die eerdere enthousiasme was weg. Het was zo pijnlijk om mijn moeder, die ik mijn hele leven had gemist, weer terug had gezien. Toen het masker was uitgesmeerd ging ik naar mijn kamer en probeerde een boek te lezen, maar dat lukte niet. Ik moest aan alles denken. Waarom was ze me niet één keer komen opzoeken? Om te zien hoe het met me ging, hoe ik het had. Dan had ze me niet hoeven vertellen dat ze mijn moeder is. Ik had niet eens geweten wat het was. Ik had haar zo erg gemist. Twee armen om me heen als ze me weer eens hadden gepest. Een trotse glimlach als een van mijn tekeningen in de galery kwam. Zomaar een aai over mijn bol. Nu had ik eindelijk die moeder, en was het al bijna te laat. Ik was nu achttien, maar ik zou niet ouder dan dertig worden. Ik klapte mijn boek dicht en legde hem opzij. Mijn hoofd zakte langzaam omlaag terwijl mijn schouders begonnen te schokken. Ik lag er een tijdje toen ik een arm op mijn schouder voelde. Met een ruk keek ik op. Ik zag Max op de rand van mijn bed zitten. Hij keek me aan. Zijn blik zei al genoeg. Mijn wangen werden weer nat. Zwijgend nam hij me in zijn armen. Het deed me goed dat iemand me troostte.

Langzaam opende ik mijn ogen. Max was weg. Mijn kamer was donker. Ik keek op mijn wekker en zag dat het drie uur ’s nachts was. Ik moest in slaap zijn gevallen. Kreunend kwam ik overeind. Ik herinnerde me zijn blik, vol van begrip. Ik gleed mijn bed uit en liep zachtjes naar beneden. Het licht was aan, maar ik zag niemand. Ik sloop naar de keuken en maakte warme chocomelk. Zwijgend nam ik plaats aan de tafel en dronk het op. Na een tijdje deed ik het licht uit en sloot de deur. Ik gilde kort toen ik een hand op mijn schouder voelde. Met een ruk draaide ik me om en keek ik het gezicht van Lucas. Hij was de eigenaar van het buitenhuis. Opgelucht haalde ik adem. Gestommel op de trap toen ik Megan en Max de trap af zag rennen. Megan graaide naar de schakelaar en de lamp ging aan. Ik zag haar verbaasd kijken toen ze Lucas zag. “Sorry, ik dacht even dat er een moordenaar achter me stond.” Ik glimlachte verontschuldigend naar de drie. Mopperend greep Megan me bij mijn arm en sleepte me de trap op.