[Verhaal] Blauwe Zielen

Hallo iedereen,
Ik ben WritersBlock, en ik ben min of meer een ‘‘newbie’’. Ik ben één van de honderden stille lezers, die eindelijk is de moeite heeft genomen om een account aan te maken. Ik zag toevallig dat het forum een schrijvers sectie had en ik kon het niet laten om wat te posten. Ik ben zelf altijd wel bezig met het schrijven van verhalen, ik hou ervan en als er geen pen of toetsenbord aanwezig is gaat het in mijn hoofd gewoon verder. Ik hoop dat het wat is, het is namelijk een kleine proloog. Ik heb hem ingekort omdat hij aardig lang was, maar als jullie het wat vinden is het een seconde van kopiëren en plakken. :flushed:

Veel lees plezier!

[b]Samenvatting

Isa Evans studeert aan de universiteit van Londen, haar dagen zijn gevuld met saaie colleges, haar hoofd met fantasie en haar slapende nachten gevuld met vage dromen waarvan ze zeker van weet dat het toch iets meer betekent dan niets. Het begin van een doodnormale dag veranderd in slechts een paar minuten naar iets abnormaals, haar donkere bruine ogen waarvan ze toch echt zeker wist dat ze bruin waren zijn helder oceaan blauw. [/b]

[i]De ijzige wind voelde vlijmscherp tegen haar gezicht, de donkere bruinen haren van de jonge vrouw zaten vast gekleefd aan haar voorhoofd door de harde regen, maar standvastig stapte ze door. De aarde onder haar voeten was langzaam aan het veranderen in modder, de dunne leren laarzen waren geen partij voor de vochtigheid en net als de rest van haar lichaam die bedekt was met dunne kledij waren haar voeten ijskoud.

Onhandig klom ze over een omgewaaide boomstam, de gladheid veroorzaakt door de modder liet haar de balans verliezen maar ze herstelde zich in minder dan een seconde door zich vast te grijpen aan het hout.

Een diepe zucht ontsnapte her mond en eventjes sloot ze haar ogen, dwong haarzelf om kalm te blijven. Om de controle te behouden over haar emoties, als ze de band perrongeluk opende was haar dappere plan voor niks geweest. Ze mocht niet falen, ze wilde niet falen. Niet nu.

Een benauwend gevoel sloot zich uit het niets om haar nek, en voor een moment zou de jonge vrouw durven te zweren dat ze zijn lange vingers tegen haar huid gedrukt aan voelde en niets was minder waar.

‘‘Isabelle.’’

Een pijnlijke schreeuw verliet haar lippen terwijl de benauwdheid erger werd, de druk groter. Een abnormale kracht duwde zich tegen haar lichaam aan, vocht zichzelf naar binnen. Haar aderen stonden in vuur, de muur die ze had opgebouwd op het punt van breken.

‘‘Isabelle, stop.’’

Zijn stem was zacht, en haast smekend maar Isabelle wist beter.

Zoutige tranen rolde over haar wangen, haar huid haast zo wit als de sneeuw op de bergtoppen achter haar. Met trillende handen voelde ze aan haar keel, haar kracht was niet meetbaar aan de zijne. Hij was sterker maar dat weerhield haar niet om de strijd op te geven, ze was zo dichtbij.

‘‘Isabelle, ik heb hier genoeg van. Ik kom je halen.’’

Met haar kaken op elkaar geklemd schudde ze met haar hoofd, proberend uit alle macht de onzichtbare grip om haar keel losser te krijgen en de dichte band te behouden. Hij mocht niet breken, maar het was te laat.

De ijzeren grip om haar hals verdween abrupt, maar de pijn in haar lichaam was niet vertrokken. Isabelle voelde zijn emoties, gedachten en herinneringen door haar aderen stromen, ze klemde zich vast aan haar, als nagels in de huid. Aan haar ziel.

De jonge vrouw hapte naar adem en verwelkomde de zuurstof, tranen prikkelde in haar ogen die samen smolten met de regen. Gedesoriënteerd deed ze een stap naar achter, één van haar voeten bleef haken aan een verdwaalde tak op de grond en ze viel.

[/i]

Spannend!!! Ik ga volgen :wink: