Verhaal: bite

-

Je mag geen reclame maken

ik maak toch ook geen reclame m’n verhaal is alleen veelste lang om hier op te zetten dus heb ik die link

Link naar een andere site waar je verhaal staat, is dus een link naar een andere site (aka reclame) en dat mag niet hier. Je kan het gewoon hier posten, maar dit is reclame.

ow okey

-

-

-

-

Wanneer komt de rest?

vanavond upload ik het volgende deel :slightly_smiling_face:

Toen ik weer wakker werd, zag ik weer Dave en Steven met een flesje drinken staan. Alleen had Dave bloedvlekken op zijn kleren. Ik probeerde wat te zeggen maar ik merkte dat mijn lippen vast zaten met lijm. Ik probeerde ze van elkaar af te krijgen maar dat lukte niet in tegen stelling begonnen mijn lippen te bloeden. Ik schreeuwde van de binnenkant, en probeerde mijn handen los te krijgen. Dave kwam naar me toe met een ander fles, een klein paars flesje. Hij zetten het naast me, op een metalen plaat neer. En knipte met een chirurgische schaar mijn shirt open, tot onder aan mij BH. Zodat mijn hele buik bloot lag, vervolgens pakte hij het paarse flesje, keek me leedvermakend aan en goot het over me heen. Ik probeerde zo hard ik kon te schreeuwen maar had de kracht er gewoon niet meer voor. Langzaam gaf ik al mijn hoop op, ik zag hoe mijn huidkleurige huid in een donkerrode kleur huid veranderde. Wat het was weet ik nog steeds niet ik denk zuur of zoiets. In ieder geval het deed super veel pijn. Langzaam gaf ik mezelf toe, de gedachten die ik deze 5 dagen lang opgekropt heb in het ziekenhuis, thuis en in de loods kwamen allemaal vrij. Ik begon me af te vragen of iemand me miste en waaraan ik dit te danken had. Door de zoveelste tranen kwam de lijm wat los, langzaam kon ik mijn lippen van elkaar afhalen. Vragen wat ik wou vragen kon ik nog niet, daar was de pijn te hevig voor. Nadat ze hun flesje drinken op hadden kwam Steven naar me toe. En vroeg “Wat is er wil je wat vragen?”. Ik keek hem gemeen aan en vroeg met een schrale stem “Ja ik wil wat vragen”, Dave keek op en zei op een sadistische toon “En wat wil je dan vragen?”. Ik antwoordde met “waaraan heb ik dit te danken?”. Ik had al zo me vermoedens, maar ik wou bevestiging. Dave zei “waaraan denk je?” en ze keken me beide vragend aan. Ik begon zonder dat ik het door had op mijn lip te bijten die al open waren. En antwoordde “is het omdat ik het weet, weet dat jullie vampiers zijn? Is het om wat er in het ziekenhuis is gebeurd?” en ik keek Dave vragend aan. Dave knikte en gooide de andere helft van de paarse fles over me heen. Net toen ik het wou uit schreeuwen van de pijn. Drukte Steven een doek in mijn mond zodat ik niet kon schreeuwen. Jenny werd ondertussen ook weer wakker, en keek nogal geschrokken (ook al was ze blind ik herkend haar blik gewoon). Dave pakte een pistool en Steven draaide mijn hoofd richting Jenny. Dave liep richting Jenny en hield het pistool tegen haar hoofd aan. Ik deed mijn ogen dicht en kneep mijn handen samen. Ik hoorde Dave zeggen “Stephanie kijk eens”. Uit automatische reflectie deed ik mijn ogen open. En Dave trok de trigger van het pistool. Ik wou huilen maar ik kon niet, ik wou ademen maar dat lukte niet, ik wou dood zijn maar dat kon niet. Dave gooide het pistool neer en Jenny viel dood met haar hoofd neer. Steven liet mijn hoofd los, maar ondanks dat bleef ik naar Jenny kijken. Ik hoorde hoe Dave en Steven uit de deur liepen en hem op slot deden. En ik hoorde ook nog hoe ze de grote loods deuren dicht deden. Toen werd het zwart voor mijn ogen.

als er animo voor is wil ik graag verder…….

Ik wil wel :slightly_smiling_face:

mooi

Dag 3:
Toen ik wakker werd, gingen net de loods deuren open. Ik keek opzij en zag Jenny liggen, ik herinnerde me gister weer. Maar mijn gedachtes werden al snel verstoord. Dave kwam de deur binnen lopen, voor het eerst wat steven niet mee. Dave maakte mijn handen los en tilde me voorzichtig op. Ik keek naar de plek waar mijn handen en hoofd lag, het enige wat ik zag was dik rood bloed. Ik keek naar mijn handen, terwijl ik voorzichtig op de grond stapte. Ik dacht er aan om weg te rennen en te schreeuwen voor hulp, maar wist dat ik nergens naar toe kon. Ik was kilometers verderop en in die tussentijd, hadden Dave en Steven me al lang gevonden. En was ik dood net als Jenny en Stacie. Dave pakte me vast en leed me naar de deur. Mijn voeten deden pijn, alsof ik op glas liep. Dave leed me naar een andere kamer met een bed en een douche. Ik zag dat Steven daar ook was, hij was aan het sms’en met iemand. Dave draaide de deur op slot en legde de sluitel op een nachtkastje. Twijfelend en wankelend liep ik verder de kamer in. Steven stopte met smsen. Dave knikte naar Steven, deed de deur van het slot, liep weg en deed de deur weer op slot. Ik draaide me weer om naar Steven. Steven zei “we hebben besloten om je te gaan laten douchen, omdat je onder het bloed zit”. Ik keek naar de douche en liep er naar toe. Ik hoorde Steven zeggen terwijl ik de douche aandeed “als je wat nodig hebt roep je maar, schone kleren liggen op de wasbak.”. Ik deed mijn kleren voorzichtig uit en begon te douchen, langzaam werd de douche vloer helemaal rood. Ik heb een paar keer mijn haren moeten wassen voordat al het bloed eruit was. Toen ik de douche weer uit deed zei Steven “ik ben zo terug, waag het niet om weg te rennen!”. Dit is mijn kans dacht ik, ik heb nog nooit zo snel me afgedroogd en mijn kleren aan gedaan. Ik voelde aan de deur, hij was van het slot. Langzaam deed ik de deur open, en keek of er niemand was. Als ze me nou zagen was ik erbij, en had het douchen totaal geen zin gehad. Ik rende zo snel maar zachtjes als ik kon, naar de grote loods deuren. Voorzichtig deed ik de deuren open, mijn voeten deden nog steeds pijn, net als mijn heup en handen. Ik keek naar buiten, nu begonnen mijn ogen ook pijn te doen. Snel rende ik weg. Alleen had ik een fout gemaakt, Dave was ook ergens buiten, en ik had moeten weg rennen toen hij me ontdekt had in het bos. En die fout had ik nooit moeten maken. Ik rende dus naar buiten, ik weet niet voor hoelang ik heb gerend. Wel weet ik dat toen het donker begon te worden, ik pas bij een bos aankwam. Ik besloot om in het bos te overnachten, want ik dacht dat niemand me ooit daar zou vinden. Toen het ongeveer 8 uur was, tenminste dat dacht ik. Had ik een goed schuilplaats gevonden aan de rand van een open meertje. Ik begon weer na te denken, over wat er allemaal was gebeurt in deze 6 dagen. Alle beelden kwamen weer naar voren, en ik begon bang te worden, bang dat Dave en Steven me toch zouden vinden. En die nachtmerrie werd werkelijkheid. Want ik denk om een uur of half 11, hadden ze me gevonden. Het begon met een naar gevoel in mijn maag en wat felle lichten van zaklampen. Ik dacht dat ik gewoon aan het dromen was, totdat ik mijn ogen open deed, en zag dat Dave en Steven voor me stonden. Met niet een al te blije blik op hun gezichten. Ik probeerde op te staan, maar doordat ik half sliep, lukte dat niet echt. Dave pakte me bij mijn arm en trok me naar zich toe en zei “en wat denkt mevrouw te doen in het bos?”. Ik begon wat te stotteren, en Steven gaf me een klap. Ik viel weer op de grond, dit keer lukte het me wel om op te staan. Dave en Steven pakte me weer vast, en namen me mee. Doordat ik nog steeds half sliep kon ik me amper verzetten, en her en der struikelde ik. Toen we weer in de loods waren, gaf Steven me weer een klap en zei “wat the hel was je aan het denken.”. Dave sleurde me mee naar de operatie kamer, en legde me weer op de tafel. Jenny was inmiddels weg, maar de gedachte dat ze dood op de tafel lag, was er nog steeds. Dave zei “ik weet wel iets, om er zeker van te zijn dat je niet nog es weg loopt.”, en hij keek me boos en gemeen aan. Vervolgens bond hij mijn handen weer vast, en pakte mijn rechterbeen vast. Met 1 beweging hoorde ik mijn been breken, gelijk was ik weer wakker, wakker van de pijn. En begon zo hard als ik kon te schreeuwen. Dave liet mijn been los. Ik begon naar mijn been te kijken, en zag er een wit stuk bot uit komen. Gelijk liet ik me weer neervallen. Steven kwam binnenlopen met een spuit in zijn hand, en stak de spuit in mijn arm. Ik begon me ineens te realiseren, dat Jenny niet uit haar zelf sliep. De pijn werd minder, maar het bloeden niet. Langzaam viel ik weer in slaap.

Verder!

Dag 4:
Ik dacht even dat ik weer thuis was, in mijn eigen bed, lekker warm onder de dekens. Maar helaas ik was nog steeds in een kille loods, met een ijzeren tafel als bed. Nog steeds was Mijn been killing me van de pijn. Ik dacht even dat ik de loods deuren weer open hoorde gaan, maar dat was niet zo. Langzaam werd ik weer rustig en gingen de zenuwen wat weg. Ik dacht aan wat er was gebeurt en wat er ging gebeuren, tenminste de dingen die ik dacht dat er gingen gebeuren. Ik kreeg het langzamer hand koud en begon honger te krijgen. Toen gingen de loods deuren wel open, en niet veel later ging de deur van de kamer ook open. Dave en Steven kwamen weer binnen. Dave pakte voorzichtig mijn gebroken been vast, ondanks de voorzichtigheid, had ik moeite om me in te houden van het niet uitschreeuwen van de pijn. Maar Dave had het door en vroeg sadistische “wat is er? Doet het pijn?”. Ik merkte niet dat, omdat het zoveel pijn deed. Dat ik mijn handen naar beneden trok, waardoor die opnieuw begonnen te bloeden. In èèn keer hoorde ik een krak, en voelde ik voor even niks meer in mijn been. Opnieuw kon ik niet schreeuwen of zelfs ademenen. Mijn been lag nu plat op de tafel van plaats gebogen, en mijn bot stak er niet meer uit. Maar dat maakte de pijn er niet minder erg om, ik wist dat ik voorlopig niet kon lopen. En dat ik gedwongen was om te blijven, ik kreeg kleine twinkelsterretjes in mijn ogen, maar niet van geluk maar van verdriet en pijn. Dave begon me weer te sussen, terwijl steven onopgemerkt een hamer en een spijker pakte. Pas toen ik iets scherps in mijn hand voelde prikken had ik het door. Uit automatisme keek ik naar rechts, waar Jenny eerst lag. Maar die nu ergens anders dood lag. Snel keek ik weer voor me uit. Terwijl Dave een doek in mijn mond deed, en mijn handen vast hield. Voelde ik de spijker verder in mijn huid prikken. Steven telde “1…2…3” ik deed mijn ogen net voor drie dicht. Op drie sloeg hij de spijker met èèn klap in mijn hand. Ik begon te schreeuwen van de pijn, ondanks de doek in mijn mond. De tafel shakete nog na, en ik zag een klein dun bloed straaltje je naast mijn lichaam lopen. Door de pijn viel ik buiten bewustzijn. Toen ik wakker werd was ik wazig voor mijn ogen. In de wazigheid zag ik iemand naast me liggen op de andere tafel, ze kwam me bekend voor. Pas na een paar minuten toen de wazigheid weg was, zag ik wie het was. Het was Stacie, dezelfde Stacie waarvan ik dacht dat ze dood was. Maar de 2 schoten waren wel raak geweest, een schot in haar rechterbeen en 1 schot rechts onder in haar buik. Eerlijk gezegd wist ik eerst niet of ze sliep of dood was. Maar langzaam begon ze wakker te worden, ik was zo opgelucht. Opgelucht dat ze niet dood was, maar ook dat ik bevestiging had. Het was ongeveer 12 uur dacht ik tenminste. Het besef van tijd was ik inmiddels wel kwijt, net als het besef hoe eten en drinken proefde. Dave en Steven kwamen weer binnen. Ik keek ze vragend aan. Steven zei “ik denk dat je inmiddels wel hebt gemerkt dat Stacie niet dood is.”. Ik knikte, ik was blij maar ook kreeg ik weer het bange gevoel als in het ziekenhuis. Want uit de gevaren zone waren we absoluut niet. Ook kreeg ik langzaam weer het gevoel in mijn been terug, bij mijn handen daar in tegen wou ik dat ik daar geen gevoel in had. Telkens als ik mijn hand bewoog begon die weer te bloeden. Want de spijker zat er nog steeds in. Ik zag dat Dave weer de hamer pakte, en achter de tafel liep (Waar mijn handen vastgebonden waren.) Ik probeerde hem te volgen met mijn ogen, maar dat lukte op het laatst niet meer. Het enige wat ik kon hopen, was dat hij hem niet verder er in sloeg, of dat hij nog een spijker in mijn andere hand sloeg. In tegen deel haalde hij de spijker er uit. Maar natuurlijk niet zonder pijn. Volgens mij heb ik bijna een stuk van mijn tand afgebroken, doordat ik zo hard erop beet. Uit automatisme keek ik naar Stacie, terwijl ik wazig vanuit mijn ooghoek een grote bloed straal langs mijn lichaam zag lopen. Het viel me nu pas op dat net als Jenny, Stacie witte ogen had van blindheid en dat ze haar tong er ook uit hadden gehaald. Om zo te zorgen dat ze niks kon doen. Met andere woorden ik moest oppassen met wat ik zei en deed. Steven liep richting Stacie, terwijl Dave opnieuw zijn aansteker pakte. Ik zag dat Stacie in een verticale lijn een grote snijwond had op haar heup. Steven deed een doek in haar mond en zorgde dat ze stil bleef liggen. Vervolgens brandde Dave de wond dicht. Na een paar seconden deed ik mijn ogen dicht, het liefst wou ik mijn oren ook dicht doen. Het moest er vast erg pijnlijk en bloederig uit gezien hebben. Nadat Dave de wond had dicht gebrand, pakte hij een naald. Hij legde zijn aansteker en de naald op een metalen plaat neer, en pakte een chirurgische schaar. Hij knipte haar T-shirt open tot 3 centimeters denk ik, onder haar BH. Vervolgens pakte hij de naald en de aansteker, en maakte de naald gloeiend heet. En begon iets in haar huid te branden. Ondanks dat stacie‘s tong eruit was, wist ze toch met een doek in haar mond te schreeuwen. Je kon haar geschreeuw, denk ik horen golven door de loods heen. Pas na 3 minuten kon je het (vanuit mijn zicht) een beetje lezen “KILL ME” stond er met grote letters geschreven. Dave en Steven draaiden zich om en liepen naar mij toe. Ik zou willen dat ik weg was gelopen die vorige avond. Ze deden precies hetzelfde bij mij. De pijn die ik toen voelde, toen Dave de heette naald in mijn huid zette, was niet te beschrijven. Ik zou zelf mijn aartsvijand dat niet eens toe wensen. Ik denk dat ook ondanks de doek, je mijn geschreeuw ook wel kon horen galmen door de loods. Ik denk zelfs dat door mijn eigen geschreeuw en de pijn, ik buiten bewustzijn raakte. S’avonds werd ik weer wakker, Steven en Dave waren weg. Hetzelfde als bij Stacie stond er bij mij ook “KILL ME” op mijn buik geschreven. Ik zag dat Stacie sliep. Niet zeker of het van een spuit kwam dat ze sliep, of dat ze uit moeheid sliep. Maar ze sliep wel. Na ongeveer 4 uur lang voor me uit zitten staren, viel ik uiteindelijk ook in slaap.

morgen doe ik dag 5 :slightly_smiling_face:

Okii totbmorgen:)

-