verhaal: bite herschreven

hoi allemaal ik heb hier al eerder mijn verhaal Bite erop gezet maar veel volgers had ik niet, waarschijnlijk door de spelfouten en doordat het erge horror is.

nu heb ik hem herschreven, ik begin dit nieuwe topic omdat het anders te moeilijk volgen wordt via mijn oude topic Bite.

hopelijk vinden jullie dit leuker, makkelijker lezen, en spannender. ik haal sommige erge gore dingen weg of verander die in lekker lopende zinnen. vanavond eerste stukje en als er meer “vraag” naar is post ik vanavond om 9 uur weer een nieuw stukje

genre: horror , thriller , fantasy

waar het over gaat :

Het gaat over Stephanie, die ontdekt dat haar beste vriend Dave een vampier is. Ze ontdekt dit pas in het ziekenhuis. Waar neer Dave haar gebeten heeft, en ze weer bijkomt staan haar beste vriendinnen Jenny en Stacie naast haar ziekenhuisbed maar ook Dave . Jenny zet voor de zoveelste keer Dave voorschut. en hij daar gaat hij haar voor laten boeten. En ook Stephanie is niet uit de gevarenzone . Komen ze er ooit nog levend uit?

prologen (deze worden waarschijnlijk nog aangepast)

prologen :

Terwijl Dave een doek in mijn mond deed, en mijn handen vasthield, Voelde ik de spijker verder in mijn huid prikken. Steven telde “één, twee , drie ” ik deed mijn ogen net voor drie dicht. Op drie sloeg hij de spijker met één klap in mijn hand. Ik begon te schreeuwen van de pijn, ondanks de doek in mijn mond. De tafel schudde nog na en ik zag een klein dun bloedstraaltje naast mijn lichaam lopen.

Ik sloeg met een enorme klap, haar recht op haar hoofd. Ze spuugde wat bloed uit en haar adem stokte. Ik sloeg nog een keer keihard op haar hoofd, de bloedspetters spatten weg en ik zat onder het bloed. Het laatste wat ze deed was bloed uitspugen. Ik deed haar ogen dicht en liet de hamer uit mijn handen vallen. Met een hard kabaal viel de hamer op de grond. Gedesoriënteerd liet ik me naast haar op de grond vallen.

foto komt nog

Er is heel wat gebeurd in mijn leven. Maar dit zijn de laatste paar weken, van mijn leven. Het begon allemaal zo. Ik staarde mijn vriend aan, en hij staarde mij aan. Hij pakte mijn hand vast, zijn hand voelde ijskoud aan. Ik begon te rillen, en hij begon te grijnzen. Ik wist het niet meer, mijn beste vriend is een vampier? Ik begon in mezelf te smeken, alsjeblieft laat dit een nachtmerrie zijn! Maar helaas het was echt.
‘Wat is er?’ Vroeg Dave, met een sadistische klank in zijn stem. Ik trok het witte ziekenhuisdeken snel over me heen, maar hij trok het weer weg. Ik begon bang te worden, hij kwam steeds dichter en dichterbij. Totdat ik met mijn hoofd op het kussen lag, en hij bovenop me. ik deed mijn ogen dicht en beet in mijn lip. Hij hield mijn handen vast zodat ik niet kon bewegen. En toen voelde ik het, het warme bloed liep langs mijn nek en droop op het witte ziekenhuis bed . Ik probeerde te schreeuwen van de pijn, maar dat lukte niet. Langzaam werd alles zwart, Dave liet mijn handen los en fluisterde
“Goodnight sweetheart.” Het enige wat ik daarna nog hoorde, waren zijn voetstappen, die uit mijn ziekenhuis kamer liepen.

up

Verder, ik zou alleen de stukken wel wat langer doen.

Ik hoop dat je dit niet vervelend vindt…
Doe het enkel zodat jij je verder kunt verbeteren:

nee juist niet heel erg bedankt

Kort daarna, hoorde ik allemaal dokters en zusters, rond om me heen. Zeggend dat ik een te hoge hartslag had, maar al snel werd mijn gehoor dof en viel ik weg. Toen ik weer wakker werd, stonden mijn beste vriendinnen, Jenny en Stacie naast mijn bed, maar ook Dave. Ik voelde weer zijn tanden in mijn nek, en maakte mezelf banger en banger. Maar liet dat niet merken, tenminste dat dacht ik dan. Jenny had het opgemerkt en begon te vragen wat er aan de hand was. Toen hoorde ik Dave met weer een sadistische klank in zijn stem zeggen
“ Ja wat is er Stephanie? Ben je bang? “ Alsof hij ervan genoot dat ik bang. Jenny snauwde Dave af en zei ‘doe niet zo sadistisch! Psychopaat!’. Ik kon gelijk zien in Dave‘s ogen, dat hij haar daarvoor ging laten boeten. Na 2 dagen in het ziekenhuis te hebben gelegen.
Was ik eindelijk weer thuis, Mijn ouders waren op een zaken trip, dus kwam Jenny bij mij tijdelijk logeren. Maar ik denk dat ze daar al snel spijt van kreeg, want wat er toen gebeurde hadden we beiden nooit verwacht.

Het begon met dat Dave en Steven (Dave‘s beste vriend) langskwamen. Ik wilde het eerst totaal niet, maar omdat Jenny niet wist wat er gebeurd was, en ik het niet durfde te zeggen stemde ik toe. Het was best gezellig, maar we hadden nooit ja moeten zeggen, toen ze ons vroegen of we mee gingen naar ‘de loods’. Want vanaf daar ging het compleet de mist in, tenminste voor Jenny en mij, niet voor Dave en steven die genoten er wel van. Om ongeveer 5 uur in de avond, gingen we met zijn vieren naar de loods. Toen we er eenmaal waren, zeiden Dave en Steven dat ze nog wat moesten regelen, en dat we ze aan het einde van de gang in één of andere operatie kamer wel tegen kwamen. Toen ging het al de mist in, ik wist dat ik toen nee had moeten zeggen en weg moest lopen. Maar natuurlijk deed ik dat niet omdat ik te dronken was en ik niet de pret verpester wilde zijn. We gingen dus naar de operatie kamer, waar we vervolgens op de operatie tafels gingen liggen, en deden alsof we lijken waren. Op dat moment kwamen Dave en Steven binnen,
“ awh hoe lief ze liggen al klaar “ zei steven met een grote grijns op zijn gezicht.

morgen weer nieuw stukje :slightly_smiling_face: wat betekend POV voldemort?

Point of view!
Zegmaar vanuit wie het geschreven is (:

okey dankjewel het is trouwens geschreven uit stephanie’s zicht :slightly_smiling_face:

up vanavond weer een stuk

Jenny en ik kwamen gelijk omhoog, en keken elkaar raar aan. “hoezo ze liggen al klaar?” vroeg Jenny met een trillend stem, op dat moment wist ik dat we weg moesten. De zenuwen kwamen weer, en ik voelde hoe de bangheid me over nam. Ik sprong met een hupje van de operatie tafel af, en probeerde om weg te komen. Maar natuurlijk lieten Dave en Steven dat niet zomaar gebeuren. Dave pakte me vast, en gooide me weer terug op de operatie tafel. Terwijl Dave me vastpakte en probeerde om me neer te leggen, begon ik te smeken en te schreeuwen voor hulp. Dave begon me te sussen, in de hoop dat ik me stil hield. langzaam gaf ik de hoop op, en werd ik rustiger. Dave bond me vast op de operatie tafel. Ik voelde hoe mijn ogen natter werden, en begon zachtjes te huilen, ik wilde het niet maar door alle ophef begon ik toch te huilen. Dave fluisterde in mijn oor, “ssssst je hoeft niet bang te, zijn het gaat niet erg pijn doen“ en pakte een mes. Intussen had Steven, ook Jenny vastgebonden. alleen was Jenny niet van plan om stil te gaan zijn, en begon te schreeuwen zo hard ze kon om hulp. Uit mijn ooghoek zag ik hoe Dave een mes pakte en langzaam naar Jenny toe liep. Ik begon te smeken dat ze wel stil ging zijn en dat hij dat niet hoefde te doen. Dave draaide zich naar me om en grijnsde. Daarna draaide hij zich weer richting Jenny.

vanavond weer een stukje :slightly_smiling_face: een wat grotere wie volgt allemaal ?

op dat moment hoorde ik een kei harde schreeuw.

Dave gooide het bebloede mes op een metalen plaat, waar nog meer messen lagen. Ik zag hoe het bloed uit Jenny‘s mond stroomde, levenloos en vol pijn lag ze daar. Mijn gedachtes gingen weer snel uit naar Dave, ik moest even zoeken waar hij was maar had hem al snel weer in ‘t zicht.
‘wat heb je gedaan’ zei ik met een zachte stem.
‘niks bijzonders, heb er gewoon voor gezorgd dat prinses hier haar mond dicht houdt’. Dave keek met een gemeen gezicht Jenny aan. het enige wat ze deed en wat ze nog kon was nog wat na snikken. Intussen liep Dave weer naar mij toe. Het enige wat ik kon doen was met waterige ogen naar de scalpel kijken, die hij voor mijn neus hield. Dave begon me weer te sussen, maar dat maakte me alleen maar banger. Dave die lief is? Een vampier die lief is? ik probeerde mijn handen los te maken, maar in plaats daarvan begonnen ze heel erg te bloeden. ‘weet je wat laten we morgen maar beginnen met een scalpel. Ik weet wel wat leukers’. Hij pakte een nietpistool en knipte een stukje van mijn shirt open, zodat mijn heup bloot lag. Vervolgens pakte hij het pistool en hield het tegen mijn huid aan. Ik begon smekend met mijn hoofd te schudden, maar kon door het huilen alleen maar stotteren. Dave grijnsde, en klikte het nietpistool in. Ik voelde hoe er telkens één nietje meer er bij werd geschoten, totdat de nietjes tot mijn ribben kwamen. Ondertussen stond Steven ook naast me en pakte één van de zovele scalpels.
‘Laten we het wat interessanter maken, als je huilt is dat het laatste wat je ooit nog zal doen begrepen?’, en hij hield een scalpel tegen mijn keel aan. Ik knikte wanhopig en keek Dave smekend aan. Dave liep naar de andere kant van mijn zij, en schoot die ook vol met nietjes. snikkend probeerde ik mijn aankomende huilbui weg te stoppen. Dave legde het nietpistool weg en liep naar Jenny toe. En Steven haalde het mes van mijn keel af. Ik zag vanuit mij tranen dat Jenny in slaap gevallen was wat me erg verbaasde. Dave haalde het haar voor mijn ogen weg en zei op een gemene toon
‘Love you’.
Nog voor de deuren sloten en Dave en Steven weg liepen, gingen de lichten uit. Alleen de koude uv-lampjes onder de kasten bleven aan.
‘tot morgen meiden’ zei Steven en lachte. Mijn ogen gingen langzaam dicht en ik hoorde de deuren open en dicht gaan. toen ik wakker werd was het denk ik rond 3 uur s’ochtends, mijn heup had me wakker gemaakt en deed erg veel pijn deed. Jenny sliep nog steeds dus besloot ik maar ondanks de pijn verder te gaan slapen.

up

up vanavond weer een stukje

hoi een vraagje voor de volgers wat kan hopen en verwachten jullie van het verhaal ?

http://forum.girlscene.nl/forum/schrijfsels/bite-307685.125.html

niet herschreven versie

heel klein voorstukje

Dag 1:
Ik werd weer wakker met vreselijke pijn in mijn heup. En zag dat Jenny ook langzaam wakker werd. Het enige wat ze wel nog steeds deed was wat na snikken. Ik zag in haar ogen dat ze wat wilde zeggen, maar het haar niet lukte door de pijn.

kan vanavond geen stukje schrijven sorry :frowning_face: