Verhaal. Bass 18+ (Encore 2)

Hai lieve schatjes!

Ik heb besloten deel 2 van Encore tóch maar op Girlsscene te posten! Vind het veel te gezellig hier :slight_smile:

Voor de mensen die deel 1 nog niet gelezen hebben, klik dan op onderstaande link, daar vind je hem. Je kan dit verhaal wel lezen zonder voorgaande te hebben gelezen, maar denk dat het leuker is als je dat wel hebt gedaan. Dusss:

ENCORE DEEL 1

En voor de rest van de meiden, Enjoy!

[i]
[b]
Paar dingetjes vooraf:

  • Dit is deel 2 van mijn Encore-reeks. Deel 1 vind je in de link hierboven. Ik raad je aan dat eerst te lezen, anders wordt er veel gespoilert en snap je sommige dingen wss niet.
  • 18+ vanwege grof taalgebruik en expliciete seksscenes.
  • Dit verhaal gaat verder over Dylan en Eli. Beiden komen voor in Encore (al Eli vrij kort) en krijgen hier hun eigen verhaal. Door hen ogen lees je dus ook verder hoe het met Blake en Lynn gaat.
  • Gevalletje auteursrecht. Niet kopiëren, copyright, blabla die hele riedel.

Heel erg veel plezier!

Een.

Elizabeth

“Heb je enig idee welke kant we op moeten?” Met twee gigantische koffers, die heel irritant tegen mijn benen botsten, sjokte ik achter Dimitri aan. Dimitri was normaal mijn beste buddy op deze aardkloot, maar op het moment was hij mijn grootste vijand, aangezien hij geen greintje moeite toonde om me te helpen. Bedankt, Dimitri. Jij smerige, aanstellerige, verschrikkelijke -
“Zal onze lieftallige bazin niet op ons wachten?” schreeuwde hij, mijn gedachten afkappend. “Oh, kijk! Een Starbucks. Ik wist niet dat ze die hadden in Nederland.”
Voor ik bezwaar kon maken, was hij al naar de counter gedarteld. Het zou ook eens niet… Ik mocht natuurlijk weer alles meesjouwen, de klootzak.
“Meid! Wil je ook een karamel latte met sojamelk en dubbele espresso?” riep hij over zijn smalle schouder. Het viel me op dat hij veel bekijks kreeg, maar goed… een twee meter lange magere Rus in een leren legging, met platinablonde plukken in zijn anders bruine haar, zag je natuurlijk niet elke dag. Zelfs niet Amsterdam, ging ik vanuit.
“Doe maar iets,” antwoordde ik kortaf. Het kon me niet schelen wát hij voor me haalde, als hij maar íets voor me haalde. “Maar schiet op, Lynn kan hier elk moment zijn.”
Ik keek nogmaals vluchtig rond, maar mijn bazin was nergens te bekennen. Puffend plofte ik neer op een bankje. Mijn handen waren pijnlijk van de zware bagage en ik wreef ze hard over mijn strakke spijkerbroek. Nieuwsgierig keek ik om me heen naar de mensen. In Nederland was ik nog nooit geweest, ik was zelfs nog nooit buiten de Verenigde Staten gekomen. Ik had geen idee wat me te wachten stond tijdens deze trip, maar ik vond het wel spannend. Als Lynn tenminste opschoot dan, het laatste waar ik zin in had was om urenlang te moeten wachten tot ze aan kwam zetten.
“Meid, alsjeblieft.” Er werd een koffiebeker in mijn handen gedrukt en ik keek dankbaar op.
“Dankjewel, Didi,” zei ik. Voorzichtig nam ik een slokje van de hete drank. Koffie was meer dan welkom op deze vroege ochtend, ik had amper een oog dicht gedaan op de lange vlucht. Lynn was wel zo lief geweest om Business tickets te boeken, maar toch kon ik weer eens niet in slaap komen. Dus had ik maar de hele nacht slechte herhalingen van Friends gekeken. Nou ja, slecht… Stiekem hield ik van Ross en Rachel en was ik altijd jaloers op haar kapsel… Zou mij dat staan zo’n kapsel? Ik dacht van wel, alles was bezig dan de wilde bos die ik nu had. Een wilde bos waar gewoon niets fatsoenlijks van te maken was.
“Joehoe, waar ben je met je hoofd? Ben je met je gedachten bij een mooie man? zeg maar ja, ik zie zelf veel te weinig mooie mannen de laatste tijd. Behalve in de spiegel dan.” Dimitri streek nonchalant een pluk van zijn halflange haar achter zijn oor. “Meid, meid, je moet echt eens van bil hoor. Misschien zit er wel een lekkere rocker in die bus waar we in moeten. Niet te geloven he, een tóurbus. Dat is toch ronduit smerig?”
“Didi,” kapte ik hem af voor hij op hol sloeg. “Punt één, we slapen niet in de bus bij de rockers, maar in de bus met de roadies. Geloof me, die is véle malen smeriger.” Ik wist dat ik gelijk had, Lynn had me foto’s gestuurd en het was echt afschuwelijk. Nu was ik vrij makkelijk, dus het maakte me eigenlijk weinig uit. Maar Dimitri? Die kon alleen maar tegen bedden in vijfsterrenhotels onder zijn derriere. Althans, dat waren zijn woorden.
“Punt twéé,” ging ik door. “Ik vermaak me prima alleen en ik hoef niet van bil. En punt drie? Serieus? Ík met mijn gedachten bij een mooie man? Denk je dat ik daar behoefte aan heb?”
“Tuttut,” zei hij wapperend met zijn gelakte nagels. “Het wordt tijd dát je er een keer behoefte aan krijgt. Hoe lang is het geleden? Een maand of drie?”
Dimitri keek me veelbetekenend aan en ik maakte me klein. Ik trok mijn benen op en legde mijn kin op mijn knieën. De beker met koffie stond vergeten naast me. Het was inderdaad een maand of drie geleden, niet eens zo heel erg lang. Het grote nadeel echter, was dat ik me er niets van kon herinneren, wat ik ook tegen Dimitri zei.
Hij sloeg een lange arm om mijn schouders en trok me tegen hem aan.
“Niet zo sip, Eli,” zei hij voor hij een kus op mijn wang drukte. “We gaan proberen je aan een kerel te helpen buiten je ‘probleempje’ om.”
Ik snoof. Mijn ‘probleempje’ hielp inderdaad niet echt mee. Mijn ‘probleempje’ was de reden dat ik geen relatie aan kon gaan. Mijn ‘probleempje’ was de reden dat ik mensen op afstand hield, behalve Dimitri dan. Nee, door mijn ‘probleempje’ was ik niet zoals andere mensen en had ik er net ook verdomde lang over gedaan om door de douane heen te komen.
Ik haatte mijn ‘probleempje.’ Ik haatte het meer dan wat dan ook, het maakte het voor mij onmogelijk om normaal te zijn en dat was wat ik het liefste wilde. Normaal zijn. Gewoon zoals die mensen die hier nu langs me heenliepen. Die elkaars handen vasthielden, elkaar omhelsden en elkaar liefhadden. Ik kon dat niet. Ik zou nooit liefde kennen. De enige persoon die het enigszins met míj uithield, zat nu naast me.
En die persoon zou nog niet geïnteresseerd zijn in een vrouw, als die naakt voor hem zou dansen met een glittermuts op d’r hoofd.
Een tweede kus op mijn wang liet me opkijken.
“In welk land zit je nu met je gedachten? Een ik-ben-zo-zielig-en-niemand-vind-me-leuk-land?” Dimitri grinnikte. “Niet zo malen. Ik ben er voor je en ik zal er altijd zijn. De rest komt wel.”
“Ik hou van je Didi,” zei ik zacht. “Voor zover ik van iemand kán houden.”
“Ach meid, stiekem ben ik ook wel gek op jou hoor. Er zit meer liefde in dat hart van je, dan je zelf in de gaten hebt. Maak je niet zo druk, en laat je eens gaan. Je verdiend een beetje lol en lust.” Hij porde me weer en stond opeens op. Overdreven zwaaiend gilde hij door de terminal.
“Lynn! Joehoe, Lynnebil! Hier zijn we!”
Met een kreun drukte ik mijn hoofd weer op mijn knieën. Dimitri was een schat hoor, maar af en toe zorgde hij voor zoveel bekijks. Als ik ergens een hekel aan had, was het dat mensen naar me keken.
“Hallo meneer Ivanov, mevrouw Marone,” hoorde ik de zachte stem van Lynn zeggen. Ik gluurde over mijn knieën heen en knipperde naar mijn bazin, ter wijze van begroeting. Dimitri had zijn handen al ongegeneerd op haar bollende buik gelegd. Serieus, ze begon echt dik te worden nu. Ik hoopte toch dat ik nooit zwanger zou worden. Punt één omdat ik vrij hard had getraind om een strakke buik te krijgen – een feit waar ik erg trots op was – en punt twee was dat ik gewoon geen zin had in zo’n gillend mormel. Ow, en we moeten natuurlijk niet reden drie vergeten… Ik zou nooit zo’n uitgerekte vagina willen hebben, heb je die tv-programmaas wel eens gezien? Die met die vrouwen die van die ‘helse bevallingen’ hebben en er een kleine grot aan overhouden? Een grot zo uitgewoond, dat er een klein land in kon leven? Nee, dank u wel.
“Ahh, wat heb ik zin dat dit ukkie er komt,” kirde Dimitri iets te hyperactief, waardoor ik weer op hem lette. “Ik heb zo’n verschrikkelijk leuk rompertje gezien, Lynn. Ik heb hem voor je meegenomen. Hoelang moet je nog?”
Ze reageerde met een lach. “Ik ben nog maar net over de helft, Dimitri. Week 23 nu.” Ze legde liefdevol haar handen over haar buik. “Is de vlucht een beetje goed verlopen?”
Ik plantte mijn benen weer op de grond en stond op. Ik rekte me uit en knikte.
“J-ja hoor, prima,” zei ik voor de Lynn iets enthousiaster begroette. Ik gaf haar twee kussen en volgde haar het vliegveld uit. Als er iemand was, waarnaast ik me maar klein en onbelangrijk voelde, was dat wel bij Lynn Zane. Dát was nou iemand die geen Rachel-kapsel nodig had. Dat was iemand die van zichzelf al een prachtige coupe had. De vrouw wandelde op haar torenhoge hakken – ja, zelf nu ze zwanger was, droeg ze die – zelfverzekerd door de terminal. Waarschijnlijk had ze het niet eens in de gaten, maar zo’n beetje elk mannelijk persoon wat langs kwam (en een paar vrouwen) volgden nieuwsgierig de hoogblonde verschijning.
Ik wenste dat ik ooit zoveel zelfvertrouwen had, dat ik ooit maar een beetje vrouwelijkheid zou uitstralen, zoals Lynn dat deed. Maar helaas, ik was maar een onopvallend monster. Dus ik slenterde maar zuchtend achter haar en Dimitri aan, die zowaar nog zelfverzekerder was dan Lynn en vrolijk tegen haar aan brabbelde.
Zuchtend sleurde ik de koffers met me mee, bedankt voor de hulp, jongens… Mijn Adidasjes klonken lang niet zo leuk op de vloer als Lynns pumps, maar ik wist dat ze in ieder geval een stuk comfortabeler zaten. Terwijl we naar een taxi wandelden, dacht ik na over de woorden van Didi. Misschien had hij wel gelijk, moest ik me eens laten gaan, moest ik een keertje uit mijn comfort-zone kruipen. Nu liet ik me wel vaker ‘eens gaan,’ maar dat waren donkere perioden. Ik wist nooit wat ik had gedaan, waar ik terecht kwam, tot Didi weer eens met beschamende filmpjes en foto’s aan kwam zetten van mijn spontane uitjes. Uitjes waar ik geen herinneringen aan had. Oops. Ik gaf de schuld aan de alcohol. Serieus mensen, geef altijd de schuld aan de alcohol.
“Kom je, dromer?” Dimitri zwaaide naar me bij een taxi en ik glimlachte naar hem. Ik was erg benieuwd naar de band, naar de tourbus, en voelde een zenuwachtige fladder door mijn buik gaan. Het was natuurlijk een ontzettende kans, om samen te werken met de bekendste sterren van het moment, en ik was van plan om hard mijn best te doen. Mijn carrière was alles voor me, en ik wilde Lynn ook niet teleurstellen, niet nu zij een van de weinigen was die me echt een kans gaf.
“Ben je er klaar voor?” vroeg Didi toen ik de koffers achterin propte.
“Meer dan klaar, we gaan er wat leuks van maken,” reageerde ik. Ik meende elk woord, het werd tijd dat ik weer een keer ging leven.

JAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA :upside_down_face: :upside_down_face: :upside_down_face: :upside_down_face:

yeah, nu kan ik dubbel lezen xd :upside_down_face: :upside_down_face: :upside_down_face:

Jeej super!! Hier kun je altijd leuker reageren dan op wattpad en het is gezelliger :upside_down_face:

JAAAAA toch hier! Ah super!

Yees ben heel blij dat je hier post! Vind ik stiekem veel leuker dan wattpad :wink:

Ahhh dankjewel voor de lieve berichten!

Haha ik speel serieus met het idee om Zelf mijn boeken te gaan uitgeven btw :slight_smile: even kijken hoe het allemaal werkt…

Jaaa doe maar:))
:hugs: :upside_down_face: :beer: :bowing_man:

YOU’RE THE BEST NIEN!

Hihiihi dank. Morgen post ik weer een stuk… Enne niet lezen op wattpad want hier komt de nieuwe herschreven versie xxx

Het is morgen!

[b]Een.

Dylan.


[/b]

“Dit is echt het beste plan ooit,” zei ik voor ik opnieuw de dikke joint aannam. Diep inhaleerde ik in en ik grijnsde loom naar mijn bandgenoten. “Dat je dit hier gewoon legaal kan krijgen joh, geniaal.”
De bus die ik met mijn band huurde voor onze Europese tour stond blauw van de rook. Niet dat het mij wat interesseerde, ik had al zolang geen fatsoenlijke wiet meer gehad en voelde me heerlijk zen worden.
“Kunnen we niet hier in Amsterdam gaan wonen?” vroeg Blake, de leadgitarist, grinnikend vanuit de grote chill-stoel tegenover me.
“Ik denk niet dat Lynn het daarmee eens is,” reageerde ik met een knipoog. Ik trapte hem tegen zijn been en nestelde me dieper in de grote loungebank.
Zoals ik had verwacht, kwam Blake met een ruk overeind bij het benoemen van zijn vrouw. Die kerel zat echt zwaar onder de plak, verschrikkelijk. Niet dat ik niet onder de plak wilde zitten als mijn vrouw Lynn Zane zou zijn, trouwens. De vrouw was te geil voor woorden en als ik de kans zou krijgen… Oké, stiekem was ik een tíkje jaloers. Een tikje maar hoor.
“Fuck, hoe laat is het eigenlijk?” vroeg hij met een verwilderde blik, voor zover dat kon als je high was. Hij streek zijn zwarte haar uit zijn ogen en keek schichtig om zich heen, alsof hij verwachtte dat ze elk moment de bus in zou wandelen. Wat heus niet ging gebeuren.
“Geen idee,” zei ik schouderophalend. “Wanneer komt ze terug dan? Ik dacht dat die de hele dag weg was.”
Het was inderdaad nog vroeg, veel te vroeg voor drugs, maar we hadden onze kans gegrepen toen de strenge Lynn eindelijk vertrokken was vanmorgen. De hele week was ze bezig geweest om ons bij de shops weg te houden, tot mijn grote irritatie natuurlijk. Ik bedoel, als ik wilde smoken, dan mocht ik smoken toch? Wat had zij daar precies over te vertellen? Dat ze niet wilde dat Blake high werd, dat was zíjn probleem. Zeker niet de mijne. Anyway, ze was vanmorgen eindelijk pleite en ik had de boys meegesleurd naar de eerste de beste shop. Niet dat onze niet al te snuggere Blake het helemaal door had… Ik heb nog nooit iemand zo raar zien kijken toen hij ‘vier frappuchino’s’ bestelde (ik heb ook in lange tijd niet zo hard gelachen). Die dude had niet in de gaten dat we niet kwamen voor vier koffie, maar voor vier jonko’s. Achterlijke idioot. Maar goed, nu was hij wel zo koppig dat we daarna wél naar een starbucks zijn gegaan en hier dus nu aan een dikke joint zaten, samen met vier cappuccino’s. Perfecte combinatie.
“Ja… Ja ik geloof dat ze nog wel even weg is…” Blake zakte weer achterover en staarde dromerig voor zich uit, de lome grijns op zijn gezicht was weer verschenen. “Fuck, wat is dit spul goed.”
Gniffelend nam ik nog een lange hijs, die aangenaam brandde in mijn keel. Ik liet de rook door mijn longen rollen en sloot mijn ogen. Mijn hoofd draaide op een goede manier en ik grinnikte. Fuck, wat had ik dit gemist.
“Ahh,” zei ik grijnzend. “Dit is het inderdaad helemaal.”
“Doe eens hier, Dyll.” Dex, de bassist, die naast me zat, pakte de joint af en nam een hijs. Ik kon echter nog niet helemaal wennen aan de fluorescerende roze hanenkam die zijn hoofd sierde. Nu was Dex altijd de uitbundigste van het stel – qua stijl dan – en nam zijn kapsel vaak vreemde vormen aan… Maar dit? Dit was niet echt helemaal wat voor onze band, voor Encore…
“Je lijkt wel een homoseksuele scharrelhaan.”
Mijn opmerking zorgde ervoor dat Blake begon te lachen. Dex proestte de rook uit en gniffelde ook.
“Problemen met mijn haar?” Hij duwde me en ik lachte weer. Speels gooide ik mijn brede arm om zijn nek en trok aan een roze pluk.
“Nee hoor,” grinnikend liet ik mijn knokkels over zijn hoofd glijden. “Ik dacht alleen dat we al twee gays hadden hier.” Ik knikte naar de kleine Blake, die een poging deed om boos te kijken.
“Hartstikke hetero tegenwoordig,” reageerde hij met één oog half dicht. “Ik heb Bash al maanden niet meer aangeraakt.”
“En ik hem niet,” zei Bash, de drummer, die aan kwam lopen vanuit de badkamer. Bash en Blake hadden jarenlang om elkaar heen gedrenteld, wat voor erg veel wrijving had gezorgd in te band in die tijd. Ik was ergens opgelucht dat ze allebei eindelijk hadden besloten dat ze elkaar alleen maar pijn deden en was blij dat ze afstand van elkaar genomen hadden. Als ik nog één keer het gezeik van Blake aan had moeten horen over Bash, dan had ik serieus overwogen om één van de twee uit de band te gooien. Het was té vervelend als ze weer eens dagen niet met elkaar praatten… Echt waar, je mag van mij gay zijn hoor, maar gedraag je tenminste een beetje als een vent. En een vent sluit zich niet dagen op, omdat een andere vent liever een vrouw neukt. Stelletje aanstellers.
Niet geheel tot mijn verbazing echter, plofte Bash op de leuning van de grote stoel en begon automatisch aan Blakes kortere haar achterop zijn hoofd te plukken. Waarop Blake zuchtte en zijn ogen sloot.
“Ow ja joh… Dit noemen jullie elkaar niet aanraken?” Ik liet Dex los en griste de joint terug. Na een lange hijs overhandigde ik hem aan Bash, die zijn schouders ophaalde.
“Ach, het is allemaal vriendschappelijk nu.” Met zijn ene hand rookte hij van de joint, terwijl zijn andere wild door Blakes haar woelde. “T’is goed zo.”
“Wat ik me al een tijdje afvraag he…” Ik grijnsde gemeen en had en geweldige vraag bedacht. Iets waar ik en Dex al vaker een weddenschapje om gelegd hadden, en ik wist zeker dat ik gelijk zou hebben. Van de kleine Bash, keek ik naar de nog kleinere Blake en grinnikte zachtjes. Dit werd zo leuk…
“Wie was het mannetje en wie was het vrouwtje?”
Naast me verslikte Dex zich in zijn cappuccino en ik sloeg hem op zijn rug.
“Auw! Fuck Dyll…”
Oeps. Iets te hard misschien. Ik mompelde een sorry en keek vragend op naar de twee jongens, een duivelse grijns om mijn lippen. Hun reactie was meer dan waar ik op had gehoopt. Bash staarde me met open mond aan, de joint vergeten in zijn hand. Hij haalde snel zijn vingers uit Blakes haar en knipperde een paar keer versuft. Blake daarentegen, staarde naar een punt ergens op het plafond. Hij had zijn kaken dan misschien strak op elkaar, maar ik kon zien dat er een grijns om zijn mond speelde. En die grijns was antwoord genoeg voor mij.
Bulderend van het lachen greep ik naar mijn buik. Ik wíst het. Ik wíst dat ik gelijk had.
“Nee!” hikte ik en wees naar Bash. “Nee, serieus! Was jij het vrouwtje?” De tranen rolden over mijn wangen toen Bash zo rood werd als een tomaat. “Ow dit meen je! Dit is geniaal… echt geniaal…” Ik porde Dex, die zo hard aan het lachen was, dat hij door de duw op de grond rolde. “Gast, ik krijg honderd dollar van je.”
“Ik geef alleen,” zei Blake grinnikend. “Ik hoef er zelf niets in te hebben, dank je wel.”
Bash keek hem verwilderd aan en stompte hem tegen zijn schouders. “Zane! Dat is privé.”
Ik had het niet meer. Bash’ reactie was meer geweldig en ik kon niet ophouden met lachen. Elke keer als ik dacht dat ik mezelf enigszins bij elkaar kon rapen, zorgde een lachsalvo van een van de andere kerels ervoor dat ik door bleef hikken. Ik gaf de wiet de schuld, toen ik uiteindelijk op de grond lag te grinniken. Fucking hell. Mijn buik begon zeer te doen, en dat was niet het gevolg van mijn buikspieroefeningen deze ochtend.
“Wat is hier aan de hand? Kan ik jullie verdomme geen twee uur alleen laten?” klonk er opeens ergens vanuit de ingang. Lynn. Natuurlijk was het Lynn. Natuurlijk kwam zij de lol weer verpesten. Bedankt, Lynn.
Ze stampvoette, zoals ik had verwacht, naar ons toe en ik was blij dat ik niet in de schoenen van Blake stond, die een woeste blik naar hem geworpen kreeg.
Giechelend (o mijn god, ik klonk echt als een ongesteld wijf) streek ik de tranen van mijn wangen en ging languit op mijn rug liggen. Dat ik nu bijna onder Lynns strakke rok kon kijken, was een aangenaam voordeel. Aangenaam inderdaad. Fuck die benen. Fuck die panty’s. Fuck dit.
Ze wapperde (zwaar overdreven, vond ik) de rook voor haar neus weg en zette haar handen in haar zij. “Mijnheer Zane, moet ik u nu echt de gevaren gaan vertellen van cannabis? Al helemaal voor zwangere vrouwen?”
Blake, die half uit de stoel gezakt was, keek haar echter grijnzend aan. “Kom op, Lynn. Ik mag toch wel een beetje lol hebben… Je zou de hele dag weg zijn.”
Hij was dapper. Heel erg dapper, om tegen haar in te gaan.
“Oeiiiii, dat had je beter niet kunnen zeggen,” zei Dex lachend, hij was het schijnbaar met me eens. Go Dex, we rule!
Lynn verzette een stap en echt, wauw… Wauw, wauw, wauw. Het mooiste uitzicht wat ik ooit in mijn geweldige leven had gezien, hing recht boven mijn gezicht. Wat Lynn verder allemaal zei, boeide me geen kut. Het enige wat nog interessant was op het moment, waren de kanten panty’s die ze aan had. Prachtige zwarte panty’s. Met een prachtige kanten string. O hell, wat wilde ik graag weten wat er onder die sexy lingerie zat. Hell, er was zelfs een keer een moment geweest dat ik bíjna had geweten wát er precies onder zat. Als Blake me niet in de weg had gestaan dan. Stomme Blake. Kreunend corrigeerde ik mijn lieveling, mijn lust en mijn leven, mijn stok der liefde, die semi hard begon te worden.
Mijn kreun was waarschijnlijk iets te luid geweest, aangezien iedereen in de bus opeens zijn mond hield. Dat was weer super subtiel, Dyll… Erg. Fucking. Subtiel. Ik keek schuldbewust naar Blake, die me woest aanstaarde. En serieus, ik gaf hem geen ongelijk.
“Sorry,” grinnikte ik met een knipoog. “Maar ze… Ze moet niet van die dingen dragen… Jezus.” Ik wees omhoog en Lynn had eindelijk door dat ik recht onder haar rok kon kijken. Ze maakte een ‘uurgh’ geluid en beende met gebalde vuisten richting de uitgang. Sorry, Lynn.
Nadat Wonderpaal genoeg ingezakt was, krabbelde ik overeind en plofte weer op de bank. Blake keek me nog steeds strak aan en ik stak verontschuldigend zijn handen op.
“Sorry Zane,” zei ik nogmaals en ik wreef over zijn nek. “Maar ik kon er echt niets aan doen.”
Blakes uitdrukking verzachtte en hij schudde kort zijn hoofd. “Maakt niet uit,” zei hij. Hij likte kort over zijn lippiercing. “Ik ken het gevoel. Die jarretels zijn killing. Maar wil je een beetje je best doen om niet zo op mijn vrouw te geilen?”
Grinnikend schudde ik mijn hoofd, ik moest er nog steeds aan wennen dat Blake getrouwd was. “Ik kan er niets aan doen dat ze zo verdomde lekker is, Zane.”
“Mee eens,” zei Dex grijnzend, voor hij subtiel (ja, Dex was wel subtiel) het onderwerp veranderde. “Hebben we nog meer wiet?”
Blij met de manier hoe Dex’ gedachten werkten, haalde ik een tweede joint uit mijn zak. Het kon me niets schelen of Lynn kwaad werd of niet, ik maakte toch zeker zelf wel uit wat ik deed. Het was míjn band, míjn bus en zíj had er níets over te vertellen.
“Nee stop weg, dat doen we vanavond wel,” zei Blake. Hij stond op en rekte zich uit. “Die twee medewerkers van Lynn komen zo. Ze wil ons aan hen voorstellen.”
Vloekend stopte ik de peuk terug. Waren we eindelijk in een land waar drugs legaal waren, konden we er geen gebruik van maken zonder dat mevrouw Zane moeilijk liep te doen. Het was toch zeker niet mijn fucking idee om haar mee te hebben hier? Oké, ik snapte heus wel dat ze zwanger was en bij haar ‘hubby’ wilde zijn. Maar djeezus fuck, laat ons af en toe met rust ofzo…
Ik stond op want ik had totaal geen zin om leuk te moeten doen met haar stomme medewerkers. Waren we nou echt zo stijlloos dat we haar hele team nodig hadden om ons aan te kleden? Ik was geen complete debiel, hoopte ik. Ik wist heus wel hoe ik mijn veters moest strikken.
Het was zelfs zo dat we pas sinds een paar maanden een styliste hadden, toen Lynn in beeld kwam. Niet dat ik dat echt zo erg vond, als ik eerlijk was had ze inderdaad onze looks verbeterd. Maar om er nu twee over te laten vliegen alleen voor de stomme EMA’s? Dat was gewoonweg overdreven.
“Waar ga je heen?” vroeg Dex (hij lag ondersteboven op de bank). Hij keek toe hoe ik naar de slaapgedeeltes wilde wandelen.
“Hardlopen,” bromde ik, voor ik tussen het gordijntje, die het woon- en slaapgedeelte scheidde, wandelde. Ze snel als ik kon kleedde ik me om in mijn sportkleding. Ik wist niet waarom, maar ik had opeens geen zin meer om te smoken, om gezellig te doen met mijn buddy’s. Zal wel aan de wiet liggen of zo. Niet dat het heel slim was om te sporten na een joint, dacht ik toen ik mijn favoriete sneakers aandeed (zie je wel Lynn, ik kan wel veterstrikken). Maar goed, ik moest mijn kop helder krijgen, we hadden nog een paar interviews vanmiddag en dan moest ik natuurlijk uit mijn woorden kunnen komen. En ik wist ook heus wel dat het niet netjes was om knettertje stoned nieuwe mensen te ontmoeten. Al was stoned zijn veel te leuk.
Grinnikend om mezelf, drukte ik een pet op mijn hoofd, stopte mijn oordopjes in en wandelde de bus uit, het zonnige Amsterdam in. Al maakte ik zelf keiharde rockmuziek, als ik ging lopen luisterde ik liever naar harde dance. En het zal ook wel raar zijn om mijn eigen muziek te luisteren bij het sporten, dacht ik zo. Tuurlijk, we waren helemaal geweldig, maar zelfs ik was niet zo arrogant dat ik alleen maar naar Encore luisterde. En sowieso, was het fucking raar om je eigen stem te horen.
Ergens links van me zag ik Lynn praten met twee personen. De lange tengere jongen had ik volgens mij eerder gezien, waarschijnlijk op de bruiloft van Lynn en Blake, en het kleinere meisje kwam me ook bekend voor. Lynn keek om en ik zwaaide een keer verontschuldigend, ik wist dat ik iets goed te maken had. Ik was nou niet bepaald erg ehm… charmant geweest net. Zane had gelijk, ik moest misschien, heel misschien, ietsje minder geilen op zijn vrouw.

Denk morgen weer een stuk btw!

de hoofdstukken zijn langer als in Encore.

vinden jullie meerdere korte stukken fijner? Dus elke keer 2 stukjes Eli, dan 2 stukjes Dylan, dan weer 2 stukjes Eli…

of fijner als ik het in lange stukken post… dus iets minder updates per week?

en ik moet ff horen dat dylan sexy is.

Ik kies voor de korte stukken! En Dylan is sexy :smirk:

Voor mij maakt het niet echt uit, wat jij het leukste vindt Nien!

en Dylan is zeer sexy. Leo wants him

dankjeeee! Denk vanavond weer stuk :slight_smile: moet ff omzetten nog naar de ik-vorm :slight_smile: