[verhaal] bad reputation

Hier gaat het verhaal over:
Daisy is een meisje van 14. Ze zit in klas 3. Ze heeft veel vrienden, een groot huis en is erg populair.
Toch heeft ze een groot probleem: ze is helemaal verliefd geworden op Danny, een jongen uit klas 4. Danny is een verlegen jongen, zegt niet veel en haalt altijd goede cijfers op school. Hij hoort eigenlijk nergens bij en heeft geen vrienden. Iedereen ziet hem als een sneu persoon, behalve Daisy. Ze vind hem echt leuk, maar durft er niet voor uit te komen.
Straks gaat haar hele reputatie eraan!
Ze probeert haar liefde voor Danny te vergeten, maar blijft hem leuk vinden. Ze is radeloos…

Het verhaal:

dinsdag 17 april.
Lief Dagboek,
aaaargh, ik hou het niet meer vol! Ik kan niet normaal tegen mijn
vriendinnen meer doen, ik kan niet blijven zeggen dat ik Kevin knap
vind! Ik zou het zo graag willen, net als iedereen. Gewoon verliefd
zijn op de hunk van de school. En het leuke is dat ik hem nog kan
krijgen ook, ik weet dat hij me leuk vind!
Maar het lukt gewoon niet. Ik ben gewoon gek op Danny. Aaaah ik wil
het niet! Waarom gebeurt mij dit?!
Danny is de onpopulairste persoon van de hele school!
Iedereen lacht hem uit, hij hoort nergens bij! Hij is zo níet een type
voor mij! maar hij is echt zo leuk. ik kan er niks aan doen maar ik ben
verliefd op hem. ik durf het hem niet te zeggen. Straks denkt hij dat
het een grap is! Straks ziet hij me totaal niet zitten!
En al mijn vriendinnen, ze zullen me zo laten barsten…
Het kan gewoon niet. Ik moet me hier overheen zetten. Ik kan mijn
reputatie niet laten verpesten.
Ik durf niet meer naar school omdat ik bang ben Danny tegen te
komen. Echt, iedereen vind hem stom maar hij heeft zoiets liefs!
Ik weet echt niet wat ik moet doen…

verder?
ps; niet het hele verhaal bestaat uit dagboek hoor!

ik ben best benieuwd wat er verder gaat gebeuren ;p
alleen vind ik dat het dagboek stukje iets te veel doorgaat, beetje dezelfde zinnen de hele tijd zeg maar. weet niet hoe ik dat uit moet leggen…

lijkt me een leuk verhaal :grinning:
verderrr :stuck_out_tongue:

Het zou een heel standaard verhaal kunnen worden, dus bedenk iets origineels, dán zou het een goed verhaal kunnen worden. Btw, niet elke zin heeft een hoofdletter, en ik ben iemand die zich daar aan stoort. (A)

Leuk , maar ik vind dat je te veel uitroeptekens gebruikt , Mijn mening.

vervolg:
Met een zucht leg ik mijn pen neer. Ik staar uit mijn raam. Het is nu kwart over vijf in de middag en ik heb net mijn huiswerk af. Ik kon me niet zo goed concentreren dus besloot ik maar in mijn dagboek te gaan schrijven, dat helpt altijd. Altijd, behalve nu. Het lijkt alsof het me alleen maar meer in de war brengt. Telkens diezelfde vragen in mijn hoofd, telkens die verwarring. Soms weet ik het heel zeker: Danny is perfect voor mij en ik ben verliefd op hem. Ik stap gewoon op hem af en vertel hem wat ik voor hem voel. Maar dan ineens denk ik er weer zo anders over. Al mijn plannen vallen dan ineens in duigen.
Ik word uit mijn gedachte geschud door Princess, onze grote zwarte labrador, die ineens enthousiast tegen mijn bureaustoel aanspringt. ‘Hé, Princess!’ roep ik uit, en glimlach. Ik aai de hond even over zijn koppie en sla dan mijn dagboek dicht. Ik moet nu gewoon niet meer over Danny nadenken, ik moet afleiding zoeken. Zo kom ik er toch nooit uit. Princess lijkt er net zo over te denken, want ze blaft hard en springt dan op mijn bed. ‘Nee, nee, Princess! Niet op het bed!’, wil ik haar nog tegenhouden, maar het is al te laat. Wild schud ze met de dekens, terwijl ze vrolijk een soort van blafgeluidjes maakt. Ik laat het maar voor wat het is en loop de trap af naar de keuken, om voor mezelf een groot glas cola in te schenken.

Als ik de volgende dag op school kom lijkt het allemaal zo anders. Ik voel me wat vreemd, omdat ik gisteravond knallende ruzie met mijn vader had. Hij zei me dat ik verkeerde vrienden had. Dat ik niet meer met bepaalde mensen om moest gaan. Hoe komt hij erbij?! Ik kan dat toch niet zomaar even regelen? Hij heeft wel gelijk, sommige mensen dringen zich aan mij op en doen alsof ze mijn vrienden zijn, alleen maar omdat ik een groot huis heb en veel geld. Lekker makkelijk.
Ik heb er altijd al last van gehad, maar heb nooit het lef gehad er iets van te zeggen. En daar heb ik nog wel eens ruzie over, vooral met mijn vader.
Het vreemde is; zodra ik het aan mijn vriendinnen heb verteld, reageren ze ongeïnteresseerd. Alsof het ze niet zoveel kan schelen. En dat terwijl ze anders juist allemaal tips voor me hebben! Ik ik ook voor hen, als ze een probleem hebben. Ze doen wel vaker wat afstandelijk, en dat zal ook vast wel normaal zijn, maar ik ben het toch neit echt gewend en ik kan er vandaag ook heel slecht tegen.
Het lijkt wel alsof mijn vriendinnen mijn vriendinnen niet meer zijn, maar miscchien ligt dat wel helemaal aan mezelf…

:slightly_smiling_face: