[verhaal] As sweet as sugar.

Het proloog.
Ik snap het niet. Echt niet. Waarom was dit nodig? Waarom moest ze zijn, en daarbij ook mijn leven verpesten? Mijn ogen rollen over de site. Er gaat een rilling over m’n rug. Mijn handen blijven rusten op het felroze toetsenbord. De donkere kamer voelt beklemmend en tranen rollen langs mijn wang. PING! Ik schrik op en pak m’n zwarte blackberry waarvan het lampje alle kleuren van de regenboog aangeeft. Je wilde me niet geloven hè? Nu hopelijk wel. Enjoy it. Dit is nog maar het begin. Ik kijk naar de afzender, maar zoals altijd weer een geblokkeerd nummer…

Ik volg :hugs:

.
Deze t hoort hier volgens mij niet.

Het stukje is een beetje te klein om er een mening over te vormen. Maar tot nu toe ben ik vrij nieuwsgierig dus ga verder :grinning:

ga maar verder :wink:

Het was inderdaad nogal een kort stukje, sorry!

Ik had een stuk geschreven, alleen dat heb ik op een of andere manier gewist; heel dom. Dit stuk is een stuk slechter als het eerst was, en het is nogal anders geschreven als het proloog volgensmij.
Hoofdstuk 1.
Nieuwelingen zijn altijd gehaat op mijn school. Altijd. Het is gewoon een ongeschreven regel, die altijd geldt. Is de nieuweling een knap meisje, word ze onmiddelijk een hoer genoemd. Is het een lelijk meisje, dan is het een loser.
Met medelijden kijk ik naar voren, waar de nieuwe jongen staat naast meneer de Laat. De jongen heeft zijn uiterlijk niet mee, hij ziet eruit als een typische nerd: een grote bril met jampot glazen op zijn neus, een blinkende beugel in zijn stralende mond, en een veel te grote rugzak. Met een trotse lach kijkt hij de klas in. Wat mij verbaast. Alle scholen in de omgeving kennen de nieuwelingenhaat als geen ander. Kent hij deze regel dan niet? En zijn de dodende blikken uit de klas niet duidelijk genoeg? Maar nee, de jongen blijft stralend lachen. “Nou jongens, dit is dus de nieuwe jongen: Josh. Hij komt van het Sint gre…Vertel het trouwens zelf maar Josh!” zegt meneer de Laat terwijl hij een hand op zijn schouder legt.
Josh draait zich een beetje naar de klas. “Nou, ik ben dus Josh. Ik kom van het sint gregorianus lyceum, maar omdat we gingen verhuizen zit ik nu op deze school. En ehm, ik ben 16 jaar oud en,” begint hij vrolijk. “hou heel erg van drummen en voetbal!” Er valt een doodse stilte. Ik kijk naast me en zie Diana en Laurie elkaar aankijken, terwijl ze met hun ogen rollen. Meneer de Laat onderbreekt de stilte:“Ga maar daarachter naast Gemma zitten.” Geschrokken kijk ik op. “Maar Femke zit hier altijd?” vraag ik. “Ze is nu alleen even ziek, maar deze plaats is bezet!” En daar ga ik de fout in. “Gemma, doe is niet zo onaardig tegen onze nieuweling?” Diana kijkt me zogenaamd boos aan. Liefjes draaien ze zich om naar Josh en meneer de Laat. “Ze mag ook naast mij komen zitten? Dan gaat laurie naast Gemma?” Alsof Diana het ook maar 5 minuten naast mij zou uithouden. Ik overigens ook niet met haar. Al sinds de basisschool hebben we een bloedhekel aan elkaar, toen we voor dezelfde jongen vielen, Roy. Domme fout, want als Diana iemand niet mag, doet ze er alles aan om diegene dwars te zitten. Wat jammer genoeg ook altijd lukt.
“Nee nee meisje, Josh gaat gewoon naast Gemma zitten. Femke krijgt morgen wel een nieuwe plek.” Nog steeds stralend loopt Josh naar me toe. Ik pers er een glimlachje uit en haal mijn tas van de stoel. De stoel waar altijd mijn beste vriendin, Femke, zat. Meneer de Laat begint met de wiskundeles, en ik zie dat Josh naast me fanatiek aantekeningen maakt. In ieder geval, dat lijkt. Hij zit zo dat ik er niks van zie wat hij opschrijft. Vreemde jongen. Uit mijn tas pak ik mijn blackberry en ik zie dat het lampje al roze wit blauw knippert: wat ingesteld staat als ik een berichtje van Femke krijg.
Overleef je het een beetje daar? Hoe is die nieuwe gast? Ik verveel me dood hier, alleen maar saaie progamma’s op. Ik zou bijna aan school gaan beginnen… Maar dat zou te gek worden! hahaha! xoxo Fem
Glimlachend lees ik het berichtje en begin speedy iets terug te typen onder tafel.
We zitten dus niet meer naast elkaar, die loser van een nieuweling zit naast me voortaan!!
Het is een echt nerdje. Beterschap! En als ik jou was zou ik maar wel met school gaan beginnen, we hebben superve
"Gemma Doorsma, wat ben je daar aan het doen?!" roept meneer de Laat opeens. Geschrokken kijk ik op en probeer mijn blackberry in mijn tas te moffelen. “Ze zocht even mijn rooster op meneer,” zegt opeens Josh naast me. Verbaast kijk ik hem aan, en hij geeft me een snelle stiekeme knipoog. “Oh. Nouja, niet onder mijn les graag Gemma, dat weet je!” Snel knik ik met mijn hoofd.
“Weet je dan het antwoord op deze vraag Gemma?” Ik kijk naar het bord, en zucht opgelucht. Dit is makkelijk. “Ja, het antwoord is 23 tot de 19e macht. Oftewel…,” Razendsnel denk ik na. “7,5.” Meneer de Laat knikt goedkeurend. “Je hoofdrekenen is gelukkig niet achteruit gegaan van dat mobieltje van je.” Ik glimlach als een boer met kiespijn naar hem. Dan kijk ik naast me, en zie dat Josh al naar mij aan het kijken was. “Dankje,” fluister ik. Hij kijkt me even aan, glimlacht en kijkt dan weer voor zich. Wat een vreemde geheimzinnige jongen…

Ooeehh Leuk!! Nieuwe volger! :upside_down_face:

MORE!! :wink:

Tijdens de les neem ik me voor Josh wat wegwijs in onze school te maken, aangezien hij mij ook gered had. Maar als de bel gaat sprint Josh het lokaal uit. Verbaast kijk ik hem na. De rest van de klas lijkt het niet te merken. Snel pak ik mijn spullen in en trek ook een sprintje. Dom van me, natuurlijk ziet Diana het nu wel. “Ben je nu al verliefd op dat nerdje dat je hem gaat stalken?” Ik balt mijn vuisten maar probeer te doen alsof ik de opmerking niet hoor. Ik denk aan wat mijn therapeut zei: "Dat meisje, Diana, is jouw woedeaanval geeneens waard!"En ik geef haar helemaal gelijk, al hoewel ze verder niet helemaal 100% is, die therapeut van mij. Als ik op de gang kom, is Josh al weg.
Balend loop ik naar mijn kluisje op de 2e etage, waar Elisabeth op me staat te wachten. “Er zit een nieuwe jongen in je klas toch? Hoe is hij? Ze zeggen dat het een nerdje is? En dat jij verliefd op hem bent? Aaaah vertel gem!” Ik zucht even vermoeiend. Elisabeth zou echt is naar de dokter moeten gaan, zo hyper is ze altijd. “Ja, aardig, nogal, NEE.” Elisabeth kijkt me schuin aan. “Chagerijntje,” antwoord ze. Ik rol met mijn ogen en open mijn kluisje. “Ik ben gewoon moe, en heb het koud, het ligt niet aan jou,” lieg ik glashard. “Aaah wil je een knuffel? Dan heb je het gelijk weer warm!” roept ze terwijl ze me begint te knuffelen. Dan zie ik opeens Josh langslopen. “Josh! Wacht even!” roep ik uit terwijl ik doodgeknuffeld wordt. Josh kijkt schuw om zich heen, ziet mij staan en sprint dan weer weg. Sprakeloos blijf ik staan.
Eerst is ie hardstikke vrolijk, dan redt ie me uit nood, en daarna negeert hij me en rent hij voor me weg.
Ik snap helemaal niks van hem.

Sorry nogal kort stukje, heb echt totaal geen inspiratie.

Geeft niets! Oeehh… Wat leuk :upside_down_face:

oehh, echt leuk geschreven ! Ik blijf volgen :slightly_smiling_face:

Ben benieuwd! Ga door met schrijven! Het is echt een leuk verhaal hoor!

Na een vermoeiende schooldag van Josh die me ontwijkt, hatende opmerkingen van Diana, vermoeiende leraren, en een femkeloze dag kom ik doodmoe thuis.
Als ik mijn fiets in de garage zet hoor ik het van buiten al… Mams heeft haar boekenclub op bezoek. Als ze zich alleen bezig houden met boeken is dit natuurlijk prima, maar jammer genoeg, doen ze dat niet. Ze drinken engelse thee met koekjes en roddelen over iedereen in de buurt. En met iedereen in de buurt, bedoel ik mezelf. Dan is mijn rokje te kort, dat is mijn vestje de verkeerde kleur, dan heb ik opeens iets met de jongen van hiernaast, dan loop ik verkeerd… Het valt me nog mee dat ze niet vinden dat ik op een verkeerde manier adem. Mams is het ook altijd met ze eens. In ieder geval, waar ze bij zijn. Zodra ze de deur uitzijn zijn het opeens een stel ‘oude tangen met aandacht tekort’. Maar wel een stel oude tangen met aandacht tekort waar ze maar al te graag bijhoort. Een van de redenen dat ik het soms volkomen eens ben met papa als hij weer eens zuchtend zegt: “Vrouwen…”

Zachtjes open ik de bijdeur en leg voorzichtig mijn tas op de kast. Normaal loop ik gelijk door naar de keuken om eten te halen, maar dat gedeelte sla ik nu maar even over. In plaats daarvan besluit ik even bij te komen in de tuin. Mijn heerlijke rustgevende tuin aan het water. Dé reden dat ik ermee instemde om hier te gaan wonen. Als ik mijn sneakers uittrap en het zachte gras onder mijn voeten voel word ik al kalmer. Ik ga in mijn hangmat liggen en kijk naar de blauwe lucht. Al starend naar het flonkerende grijze water, bedenk ik me dat het al bijna zomer is. Gelukkig maar, eindelijk weer elke dag het water in, en zeilen, surfen, kanoën. Het idee alleen al maakt me gelukkig. Ik kijk naar de eenden in het water, rustig deinend op het ritme van de golven, terwijl ik aandachtig luister naar het constant kabbelende water, met op de achtergrond de ruis van de passerende auto’s in de verte. Voor heel even was dit moment helemaal perfect.
“Josh, kom is helpen met de verhuisspullen!” hoor ik opeens een vrouwenstem achter me roepen. Ik draai me geschrokken om en zie Josh wegrennen tussen de bomen naar het verkochte huis aan de overkant. Was Josh me nou aan het bespioneren? En woont Josh nou tegenover me? Wat is hier aan de hand? Van alle kalmte van een paar minuten geleden is niks meer over, en stressend loop ik naar binnen.

Leuk! :upside_down_face: