Verhaal: Anders dan je denkt.

De jongen

‘Nee! Alsjeblieft,laat me los!’ Met betraande ogen kijkt ze me aan,terwijl ik duister lach. Ik pak haar steviger bij haar pols vast,en trek. Terwijl ze struikelend meeloopt probeert ze zich los te rukken,en zet het op krijsen. Met mijn nog vrije hand geef ik haar zo’n harde klap dat ze half bewusteloos raakt.

Ik schiet omhoog,en concludeer opgelucht dat ik nog in mijn bed lig. Dit is nou al de derde keer dat ik dit droom,en elke keer word ik op dit moment wakker. Ik begrijp het niet. Ik ken het meisje niet,ik ken de persoon die haar meetrekt ook niet,en toch… Ik kan het gezicht bijna plaatsen. Gek genoeg lijkt het op de mijne. Ik schud mijn hoofd,en stap uit mijn bed om een glaasje water te drinken. Ik kijk op mijn wekker,en grom gefrustreerd een verwensing. 06:55. Over 5 minuten moet ik toch opstaan,laat ik alvast beginnen met aankleden.

Het meisje
'Alsjeblieft niet,laat me met rust. Wat wilt u nou?'kerm ik. Dan word ik met een gil wakker,en sper mijn ogen wijd open. Niet alweer die droom! Het is al de tweede keer! Ik grijp naar mijn telefoon naast me. 07:00. Zuchtend draai ik me nog 1 keer om,voordat ik opsta. Ondertussen peins ik door. Wie is dat meisje,en wie is die jongen? Gek genoeg lijkt het meisje een beetje op mij,maar de jongen heb ik nog nooit gezien. Dat is 100% zeker. Maar,zoals mijn moeder altijd zegt: ‘‘Als je wakker wordt,ben je weer verder. Een dag verder,een droom verder. En als je geluk hebt,een nachtmerrie verder.’’

oehh, klinkt goed!