[Verhaal] Anders dan anderen.

Gebaseerd op een waar verhaal. Maar dit zal er niet echt toedoen.

Proloog

Ik zal maar direct met de deur in huis vallen, zoals ik altijd doe. Destijds was ik een gewoon normaal schoolgaand meisje van twaalf jaar. Twaalf jaar ja, maar met al een mensenkennis van een oudere. Familie lag zo’n beetje aan diggelen, maar ik had gelukkig nog mijn hele gezin nog bij elkaar. Maar goed, daar gaat het niet om. Ik leerde genoeg mensen kennen, en speelde al gauw genoeg iedere dag voor psychiater. Letterlijk. Ik probeerde mensen te helpen waar ik helpen kon. Tot ik Rick tegenkwam, en genoeg andere mensen, die klampte met een groot probleem: de neiging tot zelfmoord. Drie mensen in mijn omgeving hadden die gedachten. Ik heb ze vaak genoeg gered. Ik moest ermee stoppen eigenlijk, want ik had ook nog zo mijn eigen problemen. Maar goed, zoals iemand ooit tegen mij zei: ‘Eens aangeleerd, is nooit afgeleerd.’ En gelijk had hij.

Zal ik verder gaan of niet? Your choice.

Zusje ik wist niet dat jij hier ook zat -__- Zeker doorgaan! c: upjee.

door natuurlijk, c:

upje!

Hoofdstuk 1

‘Alicia, vergeet je niet je fles drinken mee te nemen?’ klonk mijn moeders stem uit de keuken. ‘Nee mam!’ gilde ik net nog niet, de stress die ik nu had was al ondraaglijk, laat staan als zij nog loopt te zeiken over een fles siroop. Ik kon eindelijk vertrekken, en gaf haar een zoen. Mijn vader was al weg en mijn zusjes lagen nog te slapen, geluksvogels. Ik stapte op mijn fiets en reed weg.

Toen ik op mijn vertrouwde school aankwam, kalmeerde ik helemaal. Ik zag Claire al staan, en zwaaide vrolijk naar haar. Claire was een leuk maar zeker ook rustig meisje met halflang bruin haar en mooie bruine ogen. Nadat ik mijn fiets op slot had gezet, liep ik naar haar toe en gaf haar een knuffel, een gebruikelijke gewoonte binnen onze school. Terwijl we naar binnen liepen vroeg ik aan haar hoe haar vakantie was geweest. ‘Geweldig!’ zei ze, ‘Ik ben naar Italië geweest en het was echt mooi daar!’ Typisch Claire, dacht ik. Altijd zo gefocust op landschappen, ze zal waarschijnlijk maar één dagje op het strand gelegen hebben. Hoewel, ze is wel superbruin.

Nadat zij meegelopen was naar mijn kluisje, en ik naar de hare, gingen we naar de vaste zithoek. Daar zaten Emilio, een klein blond jongetje met knalblauwe ogen en een babyface, en Martijn, een knappe blonde jongen met sproetjes en groene ogen, al. ‘Hey broertje!’ riep ik naar Emilio, en ik woelde zijn haar door de war, wat hij niet leuk vond maar ik wel. Ik plofte naast Martijn neer en Martijn keek sip en vroeg ‘En ik dan?’ Ik moest lachen en gaf hem een knuffel. Claire had al die tijd het schouwspel maar met een half oog aangekeken en was toen gaan zitten.

Wauw,ehgt een leuwke verhaal!Ga verder! (volg je) ^^

Leuk, verder!x

mooi stukje, ik volg nog steeds!
verder c:

Ik stop dit verhaal. Dankje voor het begrip, en close this. C: