[Verhaal] Alles wat je lief is

Hoi, ik heb al wel eens een verhaal geschreven op Girlscene (2 jaar geleden) alleen daar ben ik mee gestopt omdat ik niet meer zo gemotiveerd was… Nu wil ik het weer opnieuw proberen. Hier het eerste stukje en ik hoop dat jullie het iets vinden!

Mensen die zeggen dat ze nooit bij je weg zullen gaan liegen. Dat is een van de dingen waar ik het afgelopen jaar achter ben gekomen. Dat niks voor altijd is, dat van het ene op het andere moment alles weg kan vallen wat je lief is. Iemand waar je je hele leven lang alles mee hebt gedaan kan er de volgende dag ineens niet meer zijn. Hoe vaak die persoon ook heeft gezegd dat ze je nooit alleen zal laten, en er altijd voor je is. De volgende dag was ze weg en heeft ze al haar valse beloftes mee genomen.
En wat doe je dan? Dat is misschien nog wel het moeilijkste, dat hetgeen waarop je dacht dat je het meest kon vertrouwen, wegvalt. Want je blijft achter met niks. Ze is weg en komt niet meer terug. En het enige wat achterblijft is een reeks herinneringen. Een reeks opeenvolgende gebeurtenissen van de afgelopen zestien jaar.
Dat was de eerste fase. Het keiharde besef dat ze er niet meer is. Dat woorden zoiets met je kunnen doen had ik nog nooit meegemaakt. Het is alsof de grond onder je voeten wegvalt, je keel wordt dichtgeknepen en je een keiharde klap in je gezicht krijgt. En dat allemaal tegelijkertijd.
De tweede fase is ongeloof en onbegrip. Hoe vaak heb ik niet dezelfde vraag aan mezelf gesteld: waarom? Waarom heeft ze het gedaan? Waarom heeft ze niks tegen mij gezegd? Waarom dacht ze dat ik haar niet kon helpen? En nog talloze variaties van waarom- vragen hebben maandenlang door mijn hoofd gespookt.
Nu zit ik in de derde fase: het accepteren en verder gaan. Dat zouden normale mensen doen. Praten met een psycholoog, het een plek geven en mijn leven weer oppakken. Als mensen ernaar zouden vragen verdrietig glimlachen en zeggen: “Ik mis haar nog steeds iedere dag, maar het is beter zo.”
Maar zo ben ik niet. Misschien komt het dat ik het al zo vaak overdacht heb, maar ik kan het niet loslaten. Niet omdat ik het simpelweg niet aankan, (begrijp me goed, ik vind het heel erg), maar omdat iets in mij zegt dat er meer is. Dat het te toevallig en te simpel zou zijn om gewoon aan te nemen dat ze weg is en niet meer terug komt. En dat gevoel wil ik najagen. Het voelt alsof ik dat verschuldigd ben aan haar, maar nog belangrijker, aan mezelf. Ik zal erachter komen hoe mijn beste vriendin, die ik al mijn hele leven ken en waar nooit iets mis mee leek, op het verschrikkelijke idee kon komen om zelfmoord te plegen.

Reacties/tips? Moet ik verdergaan?

Up? :flushed:

mooi geschreven! maar misschien kun je beter iets kortere stukjes maken aangezien het best “zwaar” is.
maar wel heel mooi!

Dankjewel!! En ik zal voortaan kortere stukjes posten.

[De dag vooraf]

Hoe vaak heb ik deze dag niet opnieuw beleefd? Van begin tot eind, en bij alles afvragend of ik het aan had kunnen zien komen. Ik heb haar de dag van te voren nog gezien, en daar ben ik blij mee. Ookal was het voor mij een normale dag, omdat we bijna altijd bij elkaar waren. Dat was gewoon zo, het is altijd zo geweest.

Toen ik voor de derde keer die ochtend mijn telefoon hoorde gaan nam ik de moeite uit bed te komen en op te nemen. Toen ik zag wie er belde, glimlachte ik. Typische actie voor Hannah.
“Ik hoop dat je heel belangrijk nieuws hebt dat je me zo vroeg al wakker moest bellen” zei ik, deels voor de grap, deels gemeend.
“Ik vertel het je zo wel, ik ben over vijf minuten bij je.”
Ik had niet verwacht dat er echt jets aan de hand zou zijn.
“Wacht Hannah… Is er echt iets? Iets ergs?”
“Ik zie je zo” de verbinding werd verbroken.
Ik liet me terug in bed vallen, piekerend wat er aan de hand zou kunnen zijn. Zolang als ik Hannah ken, en dat is al een hele tijd, heeft ze nog nooit echt problemen gehad. Natuurlijk had ze soms ruzie met haar ouders, of gedoe met een jongen maar echt iets ergs was er voor zover ik wist nooit geweest.
Hannah had best een zorgeloos leven. Ze woonde in een groot huis, die ze het grootste gedeelte van de tijd voor zichzelf had, omdat haar ouders bijna altijd aan het werk waren. Haar ouders werkten beiden als arts in het zelfde ziekenhuis. Ze had ook nog een broer, Sam, maar die was begin vorig jaar op kamers gegaan. Hannah leek er niet veel problemen mee te hebben, ze vond het wel goed zo. Ze kon alles doen en laten wat ze wou.
Het geluid van de deurbel die het huis vulde, onderbrak mijn gedachten over Hannah. Snel ging ik naar beneden en haastte me naar de voordeur, nog steeds nieuwsgierig wat er aan de hand was.
Ik deed de deur open en tot mijn verbazing was het Hannah niet.
“Sam… Wat doe jij nou hier?”

Up…

Lijkt me een heftig maar ook mooi verhaal!
Ik volg :slightly_smiling_face: