[verhaal] Alles op zijn kop

Up ^^
Ik ben al bezig met het volgende stukje!

Het is fijn om te horen dat ik een keer iets goeds doe. Echt, ik ben blij dat ik Susan een keer echt kon helpen.
Nee, Alison! Dat is onzin, je verbeeld je dingen! Natuurlijk doe je dingen goed! denk ik streng, als ik merk dat ik weer rare dingen ga denken. Ik moet eens ophouden met die negatieve gedachten.

Volgende dag, tweede uur, wiskunde. Mevrouw de Wit legt iets uit over erwtjes en worteltjes. Niet dat ik er iets van snap. Ik ben een beetje aan het doodlen in mijn agenda, net zoals Susan, die stilletjes naast me zit. Ze is de hele dag al zo stil, het valt echt op. Normaal kletst ze de oren van mijn hoofd, maar nu… niet. Vanmiddag ga ik echt even met haar praten, zo te zien heeft ze dat wel nodig.
Ruben, die achter ons zit, tikt Susan op haar rug.
“Pssst… Susan!” sist hij zachtjes, “leg 37a eens even uit. Jij snapt die dingen toch wel.”
Susan kijkt even om, maar gaat daarna verder aan haar tekeningetje. Ruben blijft haar aantikken, en als ze niet reageert prikt hij in haar zij, net zolang totdat Susan zich met een ruk omdraait.
“Blijf van me af!” roept ze woedend, en ze geeft Ruben een klap op zijn gezicht.
“SUSAN VAN DER BURG!” gilt de lerares. Susan staat op, waarbij ze haar stoel omgooit, en loopt de klas uit. Ik ren haar meteen achterna.

“Ik word zo gek thuis… Kan ik niet bij jou wonen? Jouw ouders zijn zo lief.” snikt Susan, en ze snuit haar neus. We staan op het toilet, en mijn arm is om haar heen geslagen. Ik kijk haar bezorgd aan. Er moet meer aan de hand zijn, ze is zo overstuur.
“Wil je nog terug naar de les?”
“De Wit gaat me zo vermoorden als ik terugga.”
“Ja, en morgen heb je weer wiskunde en dan zie je haar toch weer. Dan gaat ze je toch straf geven.”
Susan slaat haar ogen neer en loopt me achterna, naar de klas.

Ik doe de deur van het lokaal open, en iedereen staart ons met grote ogen aan, inclusief mevrouw De Wit.
“Wat had dat te betekenen, Van der Burg?” vraagt ze op een strenge toon.
“Ik weet het niet, mevrouw,” zegt Susan, met haar ogen op de grond gericht.
“Jij mag vanmiddag, na het zesde uur, even terugkomen hier. En jij komt mee, Miller,” zegt ze, terwijl ze met haar vinger naar mij wijst.
Dan gaat de bel, en we lopen naar de volgende les: Engels. We slenteren er naartoe.
“Suus, wat hebben we nu ook alweer?” zeg ik, om haar proberen op te vrolijken.
“Engels.” zegt ze zachtjes.
“Dan zien we menneer Van Hoogedoorn weer, dat vind je toch leuk?”
Susan knikt. Ze is blijkbaar niet in de stemming.

Hij staat net blaadjes te sorteren op zijn bureau, maar als wij binnenkomen kijkt hij op. Hij glimlacht even en gaat verder met wat hij aan het doen was. Hij moet daar echt mee ophouden, met die lachjes van hem.
Iedereen zit, de les begint.
Hij legt nog even wat uit over de voltooide deelwoorden, en gaat dan verder naar het volgende onderwerp, waar ik niet eens van heb gehoord wat het is. Waarom zou ik nog opletten? Ik kan prima Engels. Het is een kwestie van een paar woordjes iets anders zeggen, want in sommige woorden verschilt het van Amerikaans-Engels, en een beetje grammatica, maar verder snap ik het allemaal wel.
Na 20 minuten niks doen, mogen we eindelijk beginnen aan de opdrachten. Ik verveelde me al. Susan zit voor zich uit te staren, en ik laat haar maar met rust.
Als ik een opdracht niet snap loop ik naar het bureau van de leraar, en hij lijkt nogal zenuwachtig te worden van mijn aanwezigheid. Is er soms iets mis met me?
“Kunt u opdracht 20 even uitleggen? Ik snap die grammatica niet.”
“Jij mag wel ‘je’ zeggen, hoor.” lacht hij. Oké… Leg nou maar uit.
Met veel gestotter en ge-‘uhh…’ legt hij de opdracht uit.
Ik loop terug en plof weer neer op mijn stoel. Susan zit nog steeds voor zich uit te staren. Misschien kan ze beter beginnen met haar opdrachten, en dat vind meneer Van Hoogedoorn blijkbaar ook: “Susan, ga eens aan het werk, joh. Je zit daar maar voor je uit te staren.”
Ik kijk hem vijandelijk aan, waar bemoeit hij zich mee? Hij weet helemaal niks van haar en haar thuissituatie, dus hij moet zijn mond maar houden. Hij snapt mijn hint, en zegt er nog even bij dat ik haar maar een beetje moet helpen.

Ik had een vraagje… Zal ik iedere keer als Alison les van Sander krijgt het ook door de ogen van Sander doen, of nu gewoon alles door de ogen van Alison?

door de ogen van sander…
zorgt voor meer afwisseling :slightly_smiling_face:

schrijf gewoon maar zo snel mogelijk door, je stukjes zijn op;-)
je mag zelf weten wat je doet, maar door beide is opzich wel leuk…

misschien is het ook wel leuk om ook net als bij alison een stukje uit sander zijn privéleven te schrijven. En niet alleen van school.
superleuk verhaal :]

Super leuk!
Hij heeft gewoon een crush op haar. xd
Door beide ogen is wel leuk, dan word ook duidelijk hoe hij zich voelt.
&ik ben het ook eens met Bigdreamer, zijn privéleven is misschien ook een idee?

Oke, bedankt voor de tips! Ik ga nú beginnen aan een nieuw stukje (ik had het nogal druk vandaag+gister xd)

Jouw avatar is lief. Dat is toch van Dirty Dancing 2? Die jongen is echt sexy, haha.

Jaa, inderdaad haha

Sander

Ik moet zo weer lesgeven aan Alison, en als ik eraan denk word ik zenuwachtig. Ik moet niet zo stom doen als de vorige keer.
Waarom sloof ik mezelf eigenlijk zo uit voor een leerling? Ik neem mezelf voor om nu gewoon normaal te gaan doen, net zoals ik tegen andere leerlingen doe. Ik moet me naar mijn rol gedragen, een leraar.
Om maar iets te doen te hebben, en haar niet in de ogen te hoeven kijken, rommel ik wat tussen de blaadjes op mijn bureau als de klas binnenkomt. Ik zie haar naar me kijken, net als die vriendin van haar. Suzanne, of zoiets was het geloof ik.
Al doe ik mijn best om nonchalant over te komen, toch kijk ik even op.

Als iedereen zit, weet ik even niet meer waar ik moet beginnen. Dan word ik weer helder, en vertel ik maar even iets over die voltooide deelwoorden. Ik moet toch iets uit te leggen hebben.
Ik zie dat niemand oplet dus ik begin maar met het volgende onderwerp. Ook dit heeft weinig succes.
“Hebben jullie deze stof soms al behandeld?” vraag ik een beetje onzeker. Een paar leerlingen schudden zacht ‘nee’, dus ik ga maar weer verder.
Alison zit niet op te letten, zie ik, net als haar vriendin. Ze zit een beetje te tekenen, en die vriendin van haar zit maar voor zich uit te staren. De rest let ook niet echt op, zie ik.
“Goed, ga allemaal maar aan de slag met opdracht 39 en 41,” zeg ik uiteindelijk maar, want die uitleg heeft geen zin, en zo kan ik testen of ze het snappen.
Na tien minuutjes komt Alison naar me toe lopen. Het zweet breekt me uit.
Oke Sander, nu ga je gewoon relaxt en normaal doen, spreek ik met mezelf af.
“Kunt u opdracht 45 even uitleggen? Ik snap die grammatica niet,” vraagt ze. Ik ben verbaasd dat ze al zo ver vooruit heeft gewerkt.
“Je mag wel ‘je’ zeggen, hoor,” grap ik. Ze lacht niet.
Niet zo stom doen nou!
Ik leg de opdracht uit, maar erg vlotjes verloopt het niet.
Ze loopt weer terug en ik kan wel door de grond zakken. Ik moet laten merken dat ik niet met me laat sollen, want ik doe veel te zenuwachtig. Ik moet eens laten merken dat ik de leraar ben en niet een of andere tutor.
Ik kijk de klas rond om mijn nieuwe aanpak uit te testen, en dan zie ik dat Suzanne nog steeds niet oplet.
“Suzanne, ga eens aan het werk, joh. Je zit daar maar voor je uit te staren,” zeg ik zelfverzekerd, maar het enige wat ik krijg is een klas die me uitlacht en een boze blik van Alison.
“Ehh, Alison, help haar maar een beetje,” stotter ik om de zaak te sussen.

Eindelijk is deze drukke dag voorbij. Ik zit in de auto, op weg naar huis. Ik kan Alison maar niet uit mijn hoofd krijgen, maar het moet. Dit kan niet, dit bestaat niet, het mag niet. Ik mag niet voor haar vallen en dat zal ik ook niet doen. Niks aan de hand, ik vind haar gewoon knap, dat kan toch? Ik vind haar heus niet leuk of zo.
Tot mijn schrik merk ik dat ik bijna tegen een paaltje aanrijd, en ik besluit mijn verstand op nul te zetten en me te focussen op de weg.

Ik steek de sleutel in het slot, en doe de deur open.
“Ik ben thuis!” roep ik, zodat ik zeker weet dat mijn broer Jamiro me hoort. Geen reactie. Hij zal wel bij zijn vriendin zijn.
Mijn broer en ik wonen samen in dit kleine huisje, allebei doen we iets anders. Jamiro studeert nog steeds, hij heeft al veel opleidingen geprobeerd maar niks is echt iets voor hem. Gelukkig komen we uit een rijk gezin, anders hadden we dat nooit allemaal kunnen betalen.
Mijn eerste opleiding was echter meteen goed, ik wist al van jongs af aan dat ik leraar wilde worden, maar hier had ik niet op gerekend.
Alison, Alison, Alison… Ik krijg die naam maar niet uit mijn hoofd, en haar lieve lach en mooie stem ook niet. Dit moet ophouden, dit hoort niet zo. Ik moet opzoek naar iemand van mijn eigen leeftijd.
Sinds Anne het uitgemaakt heeft, heb ik veel dates gehad, maar ik heb nog niet iemand echt leuk gevonden. En nu wel.
Waarom Alison? Waarom ik? Op dit moment wens ik dat ik nog een 14-jarig jongetje ben. Dan kon ik tenminste ongegeneerd met haar omgaan.
Dan krijg ik een briljante ingeving: tenminste, dat dacht ik.

Snel hol ik naar de computer en zet hem aan. Ongeduldig wacht ik tot hij is opgestart, en ik klik ‘Internet’ aan, en hup naar Hyves.
‘Alison Miller’ typ ik in het zoekbalkje, en ik krijg drie resultaten. Ik weet de goede er meteen uit te halen, want ik herken de mooie Alison meteen.
Klik. Een blauw met groen scherm verschijnt voor mijn ogen. Ik scroll naar beneden en zie allemaal foto’s staan van Alison, Alison met Suzanne (of Susan, zoals erboven staat), Alison met die, Alison met dit, Alison met dat, het maakt me niet uit; ze staat er altijd mooi op.
Ik bekijk haar krabbels als een klein, nieuwsgierig jongetje.
Aliiiii schatje!
Hoe ist? jwz hoe het met mij gaat.
Morgen weer engels hihihihi :stuck_out_tongue: maaarrrrr hoe kan je van hoogedoorn nou niet leuk vinden? vanaf nu vind ik je eng XD
kuskus Suuuuus xxx

Ik bloos. Susan vind me leuk, maar Alison…?
Als ik bovenaan op ‘Profiel’ klik, verschijnt daar haar e-mail adres. Yes, mijn plan gaat lukken: Alison anoniem een mail sturen.

dit verhaal wordt steeds leuker. verder! :]

Thaaanks <3 Ik wacht nog even met verder gaan…
up dan maar ^^

Verder!
Up up up.
:slightly_smiling_face:

Oke, even iets korter stukje, want anders is het niet spannend meer XD
--------------------------
Snel maak ik een e-mail adres aan: svh1@hotmail.com. Dat raad ze toch niet. Ik besluit om me niet meer in te houden.

Lieve Alison,
je weet waarschijnlijk niet wie ik ben, maar ik kan je vertellen: je kent mij, en stiekem hou ik van je. Ik weet niet wat je van mij vind, maar ik krijg zweethanden, knikkende knieën en een hakkelende stem als ik je zie. Ik hoop dat je ook zo over mij denkt. Voeg me toe op msn.
Liefs mij
.

Ik schaam me een beetje voor deze liefdesverklaring, maar toch verstuur ik hem. Ik heb geen zin om mijn gevoelens langer te onderdrukken, het werkt toch niet.
Even staar ik nog naar haar profielfoto, als ik een deur hoor. Shit, mijn broer! Snel klik ik Internet weg.

Hoofdstuk 5. Dromen mag…
Ik fiets naar huis. Ik begin meneer Van Hoogedoorn steeds enger te vinden, hij gedraagt zich echt als zo’n pedofiel. Hoe kan Susan hem een lekker ding vinden?
Ik fiets over een rustig weggetje, omgeven door uitgestrekte weilanden. Het uitzicht is prachtig. Ergens ver weg rijd een tractor, de wind raast door het gras, koeien loeien achter een hekje en er rijd een paard voorbij me. Het is zo vredig hier, zo rustig. Ik heb ter plekke besloten om later in net zo’n boerderijtje te gaan wonen als ik een paar meter verderop zie staan langs de weg. Inclusief de kippen.
Het lijkt me heerlijk om op te staan, de beesten voer te geven en verder gewoon vrij en onafhankelijk te zijn. Alleen ik, de dieren en eventueel een gezin.
Dan vind je de rust pas echt. Lekker ontspannen…
Er komt een auto achter me rijden. Ik wil wel aan de kant, maar het is glad dus ik blijf maar fietsen waar ik fiets.
Ik droom weer verder over mijn boerderijtje, zodat ik niet merk dat de bestuurder slipt, en ongeremd hard tegen mijn achterwiel aan rijdt.
Ik val achterom en die mooie, groene omgeving word vervangen door een zwarte leegte.

Oeh oeh, wat leuk.!

Snel verder, want de spanning is amazing. (l)

Ga je snel verder? [a]

Sorry, ik was ziek, daarom heb ik niks meer geplaatst (nu nog steeds eigenlijk, maar goed…) Jullie mogen blij zijn dat ik een heel stuk heb vooruit geschreven in Word, want anders waren er geen stukjes meer de komende dagen :stuck_out_tongue:
--------

Ik lig onder warme dekens, in een comfortabel bed. Ik voel mezelf aan allerlei draadjes hangen, en mijn ene been hangt omhoog. Waar ben ik? Dan hoor ik de vertrouwde, maar ongeruste stem van mijn moeder.
“Mam? Mama, help me!” roep ik wanhopig, maar ze lijkt me niet te horen, net zoals ik haar ook niet zie. “Mama!” roep ik nogmaals, maar ook dit heeft geen effect. Dan realiseer ik me dat ik buiten bewustzijn ben. Ik kan roepen, huilen, gillen wat ik wil, maar niemand die het hoort. Ik beweeg mijn ledematen, maar ze werken niet mee.
Dan merk ik dat ik mijn ogen open kan doen, en ik staar in de verschrikte ogen van mijn moeder. Ik krijg hoofdpijn van de tl-buizen aan het plafond.
“Ze is wakker, ze is wakker!” gilt ze, en tranen van vreugde stromen over haar wangen. Snel komt er iemand aangesneld, die mijn bloeddruk opmeet en naar de monitor naast me kijkt. Ze geeft een goedkeurend knikje aan mijn moeder, die haar best doet haar blijdschap te onderdrukken. Ze geeft me een dikke knuffel. Ik word een beetje misselijk.
“Oh Alison, je bent er weer,” jubelt ze.
“Wat is er gebeurt?” stamel ik. Het laatste dat ik me kan herinneren is dat ik verwonderd om me heen keek, en verder… niets.
“Je bent geschept door een auto. Je achterhoofd kwam op de motorkap terecht, je hebt een flinke klap gemaakt,” zegt een dokter, die net aan komt lopen.
Het word weer een beetje helder.
“Dokter de Groot, aangenaam.”
Ik glimlach zwakjes.
“Je hebt je been gebroken, daarom hebben we die opgehangen, we hebben je al geopereerd,” zegt hij, en hij wijst naar mijn been, die in het gips zit, “verder mankeer je, zover wij weten, niets. Het kan alleen zijn dat je een hersenschudding hebt, want het was echt een flinke klap.”
Ik vraag me af hoelang ik buiten bewustzijn ben geweest.
“Ik heb hoofdpijn,” mompel ik.
“Ben je duizelig? Misselijk? Braakneigingen? ”
“Beetje duizelig, beetje misselijk.”
De dokter doet een paar onderzoekjes en komt tot de conclusie dat ik toch echt een lichte hersenschudding heb opgelopen.
“Je hebt geluk gehad, eerlijk gezegd had ik verwacht dat je een zwaardere hersenschudding zou hebben, maar gelukkig valt het mee,” glimlacht de dokter. Hij vertelt nog even dat ik veel rust moet nemen, en geen aspirientjes mag in verband met de bloedverdunnende werking, en dat ik om het uur even wakker gemaakt moet worden.
Ik mag voorlopig ook niet meer naar school, en ik moet in een rolstoel voor de komende tijd.
Ik moet nog een nachtje blijven om te kijken of er verder geen klachten meer zijn, en dan mag ik naar huis.

Thuis staat mijn rolstoel al klaar. Mijn ouders hebben hem al gehaald gelukkig.
Ze tillen me erin, en ik rol naar mijn laptop, die op tafel ligt. Ik moet Susan spreken, en dat die felle lichten pijn doen aan mij ogen, kunnen me nu even geen barst schelen.
De laptop is eindelijk opgestart, en ik zie dat ik een mailtje krijg. Even bekijken.

Lieve Alison,
je weet waarschijnlijk niet wie ik ben, maar ik kan je vertellen: je kent mij, en stiekem hou ik van je. Ik weet niet wat je van mij vind, maar ik krijg zweethanden, knikkende knieën en een hakkelende stem als ik je zie. Ik hoop dat je ook zo over mij denkt. Voeg me toe op msn.
Liefs mij.

Ik staar naar de lieve woorden op mijn scherm. Van wie kan dat zijn? Goh, knikkende knieën, daar heb ik ook last van, denk ik ironisch terwijl ik even naar het gips kijk.
Ik besluit hem toe te voegen op msn, ik ben toch wel benieuwd wie het is. Tot mijn grote verbazing komt hij al meteen online.

verder!!! :grinning: