[verhaal] Alles op zijn kop

Waar dit verhaal over gaat, merk je vanzelf wel. Ik ga niet teveel verklappen :stuck_out_tongue:
Opbouwende kritiek is welkom, dus als je het slecht vind vertel dan ook waarom.
Die titel heb ik trouwens even snel verzonnen, en als jullie nog een leukere titel weten hoor ik het graag.
Alvast bedankt voor het lezen :grin:
(Het is als volgt opgebouwd: het verhaal word verteld vanuit de ogen van Alison, tenzij anders aangegeven)

Hoofdstuk 1: De Ontmoeting
Alison

Op de eerste schooldag voelde ik me al niet thuis hier. Dat is nu niet anders. Ik loop het grote schoolgebouw binnen, terwijl ik Susan ergens achter me hoor schateren van het lachen. Susan is mijn beste vriendin, en dat zal ze ook altijd blijven.
“Alisóóón, wacht even!” roept Susan.
Moest ze nou zo hard gillen? Iedereen kijkt naar haar, of anders naar mij. Susan rent naar me toe, en ik moet me bedwingen om niet tegen haar te roepen dat ze even moet dimmen.
“Wat hebben we nu?” vraag ik, een beetje afwezig.
“Engels, met die nieuwe leraar, weet je wel,” giechelt Susan.
“Nee, ik weet niet. Hoezo een nieuwe leraar? Wat is er met de oude?”
Ik ben verbaasd. Onze Engels leraar was de beste leraar die ik ooit heb ontmoet. Vorig jaar stond ik gemiddeld een 5 voor Engels, en nu snap ik het eindelijk.
“Oh, weet ik veel. Overspannen of zo. Maar hé, wat maakt het uit?” zegt ze, terwijl de bel gaat. Langzaamaan lopen we naar het lokaal.

Het lokaal is al open, maar de leraar is er nog niet. Susan en ik gaan vast rustig zitten, en we blijken de enige te zijn. Het is een drukte van jewelste, totdat er een luide klap klinkt.
De deur is dicht geslagen en ervoor staat onze nieuwe leraar. Mijn eerste indruk: Hij is een beetje een sulletje, maar op zich wel knap, waar Susan natuurlijk op gehoopt had. Hij had natuurlijk verwacht dat door die klap iedereen stil zou zijn, maar het had weinig effect. Hij loopt kalm naar zijn bureau en hij kijkt nogal zenuwachtig. Even heb ik medelijden met hem, hij is pas net leraar en dan zit hij met zo’n klas als de onze opgescheept… Ik bestudeer hem van top tot teen. Hij heeft donkerblond, warrig haar, helderblauwe ogen, een nonchalant geruit bloesje en een spijkerbroek aan. Als ik naast me kijk, zie ik dat Susan met grote ogen naar de leraar kijkt. Ik por haar in haar zij, en ze schrikt wakker uit haar dagdroom.
“Is hij geen ongelofelijk lekker ding?” vraagt Susan, naar mijn mening iets te enthousiast. Ik knik. Ach, zo knap is hij niet. Ruben, mijn vriendje met wie ik al twee jaar samen ben, is veel knapper… Denk ik.
Ruben vroeg me twee jaar geleden, met een roos in zijn hand. Hij ging op zijn knieën voor mij, dat vond ik zo lief dat ik meteen ‘ja’ zei. Ik vond hem sowieso al leuk, maar niet zo leuk om hem te vragen.
Pff, ‘oude liefde roest niet’ zeggen ze wel, maar na die twee jaar dat ik met hem ben, vind ik hem toch niet zo leuk meer. Ik denk dat ik het uit ga maken, al gaat hij dat niet leuk vinden. Hij is nog steeds smoorverliefd op mij, en laat dat maar al te duidelijk merken.
“STILTE!" klinkt het opeens door de klas. Dat was onverwacht. Iedereen is meteen stil, dood- en doodstil. Alle ogen zijn gericht naar de leraar.
“Goed, kunnen we eindelijk beginnen? Aangenaam kennis te maken, ik ben Sander van Hoogedoorn en ik word jullie nieuwe Engels docent. Ik weet niet precies waar jullie gebleven zijn…,” zegt hij, terwijl hij door het boek bladert.
“Sander…” zucht Susan naast me. Ik rol met mijn ogen. Als de leraar erachter is op welke bladzijde we zijn, begint de les.
“Wie weet hoe je in het Engels zegt: ‘Ik heb gezien’?” vraagt hij verwachtingsvol.
We zijn dit allemaal allang vergeten, we hebben al een paar weken geen Engels meer gehad omdat die leraar overspannen was. Als niemand het weet, steek ik mijn vinger wel op, want ik weet het dondersgoed. Ik heb immers mijn halve leven in Amerika gewoond.
Hij geeft mij de beurt, en ik zeg: “I have seen.” Hij glimlacht naar me. Goed teken. Hij heeft eigenlijk een best mooie lach.
“Ja, dat is I have seen. Goed zo, eh… Hoe heet je ook alweer? O ja, Alison, dat was het hè?” zegt hij verstrooid.
“Oh mijn God… Hij lachte naar je,” fluistert Susan. Nogmaals rol ik met mijn ogen.
“Focus jij je maar op die Danny van je, want verliefd worden op een leraar is erg hopeloos.”
Susan heeft Danny ontmoet op de camping waar ze is geweest op vakantie. Het was liefde op het eerste gezicht… Al weet ze niet of het wederzijds is. Danny is haar msn-flirt geworden.
Ik werp nog een blik op meneer Van Hoogedoorn, en hij kijkt iets te lang naar me. Eindelijk kijkt hij weg, en stelt hij de volgende vraag. Ik weet het antwoord, alleen niet als enige. Toch krijg ik weer de beurt. Waarom ik?

Verder? :grinning:

na zo’n kort stukje kan ik niet beslissen… :woman_student:

Oke, ik doe dat hele Alison-stukje wel :stuck_out_tongue:

leeeeeeeeeeeeeeuk !! door gaan!!

Ik vind het op de een of andere manier wel boeiend, van mij mag je verder gaan

Okee, dit is het laatste stukje vandaag, ik moet zo gaan…

Sander

Vandaag is eindelijk mijn eerste werkdag op het Bernardus College. De school waar ik altijd al mijn carrière als leraar had willen starten. Een beetje zenuwachtig sla ik mijn glanzende, zwarte autodeur dicht en loop ik het schoolplein op. Verwonderd kijk ik om me heen, wat veel leerlingen! Een paar brugklassers spelen tikkertje, een groepje gothics staan te praten, een paar oudere meiden staan te roken…
Ik wil binnen zijn voordat de bel gaat, anders kom ik nog te laat. Gelukkig ken ik al een paar van mijn collega’s van het welkomstfeest wat ik gisteravond heb gekregen. Ik voelde me toen al thuis, en ik had de leerlingen nog niet eens gezien!

Net als ik een voet in de hal zet, gaat de bel. Ik vloek binnensmonds. Een hele stroom leerlingen duwt uit alle macht om het schoolgebouw in te komen, en ik sta er middenin. Ik raak lichtelijk in paniek.
Kom op Sander, stel je niet aan. Dit zal je vaker gaan meemaken! denk ik om mezelf gerust te stellen.

Als ik later, met veel geduw en getrek, eindelijk bij mijn lokaal ben aangekomen, zie ik dat mijn eerste klas er al is. Nogmaals kijk ik op mijn rooster of ik goed zit, en langzaam doe ik de deur open. Als ik een blik naar binnen werp, schrik ik me rot. Kinderen staan op de tafels te dansen, er vliegen papieren vliegtuigjes door de klas, er klinkt luid geschreeuw en gelach… Ik zie nu al op tegen deze dag.
Ik klap de deur extra hard dicht, dan heb ik meteen de aandacht. Dat dacht ik, tenminste. Iedereen gaat door met wat hij aan het doen was. Ik word een beetje wanhopig en denk terug aan de lessen die ik op de PABO gehad heb, terwijl ik zo langzaam mogelijk naar het bureau loop, zodat ik tijd heb om na te denken wat ik nu ga doen.
Als het na een paar minuten nog niet stil is, besluit ik eens actie te ondernemen. Weten ze gelijk met wie ze temaken hebben.
“STILTE!” roep ik.
Meteen heb ik spijt. Het is stil, maar ik wil niet dat ze me zien als een of andere angstaanjagende leraar. Daarom besluit ik nu wat rustiger te beginnen met praten.
“Goed, kunnen we eindelijk beginnen? Aangenaam kennis te maken, ik ben Sander van Hoogedoorn en ik word jullie nieuwe Engels docent. Ik weet niet precies waar jullie gebleven zijn…”
Zenuwachtig blader ik door het boek en kijk ik een paar leerlingen voor me hoopvol aan, hopend dat ze even zeggen waar ze zijn.
“Hoofdstuk 3, paragraaf 4,” zegt de jongen voor me ongeïnteresseerd.
Snel blader ik naar hoofdstuk 3 paragraaf 4 en als ik het eindelijk gevonden heb, ga ik op mijn bureaustoel zitten. Snel bekijk ik de bladzijde, en ik zie dat ze bij de voltooide deelwoorden zijn. Het verbaasd me dat ze dat niet allang behandeld hebben. Ter plekke verzin ik een vraag: “Wie weet hoe je in het Engels zegt: ‘Ik heb gezien?’”
Stomme vraag. Natuurlijk weten ze dat. Toch steekt niemand zijn vinger op.
Behalve een meisje ergens achterin. Ze kijkt me aan met een doordringende blik, net als het meisje wat naast haar zit, maar die kijkt weer heel anders. Ik knik naar het meisje, wat over zou moeten komen als ‘je mag het antwoord zeggen’.
I have seen,” zegt ze, met een accent. Met een Amerikaans accent. Zou ze Amerikaans zijn? Ik bekijk haar even, en haar goudblonde krullen. Nee, hou op Sander! Focus op je les! roep ik in mijn gedachten naar mezelf.
Meteen word ik zenuwachtig, ik besluit gewoon subtiel te glimlachen.
“Ja, dat is I have seen. Goed zo, eh… Hoe heet je ook alweer?”
Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan om mijn gestotter, terwijl ik wanhopig haar naam op de plattegrond zoek. “O ja, Alison, dat was het hè?”
Verward zoek ik naar een volgende vraag die ik kan stellen. Nogmaals weet Alison het goede antwoord. Er waren er meer, maar ik gaf haar de beurt omdat ik nog een keer haar Amerikaanse accent wilde horen.


verder?

komt me erg bekend voor, misschien een boek waar het in gebeurde ofzo dat ik gelezen heb.
iig vind het wel goed geschreven opzich, alleen leraar engels dan doe je geen opleiding op de pabo want die is voor de basisschool;-)
ben wel benieuwd naar de rest… xd

jajajaja Ik wil het zkr verder lezen!!
Maar het komt beetje bekend voor…weet echt niet vanwaar xD

oh echt? Waar dan wel, weet je dat? Dan kan ik het wijzigen.

En ik heb het echt zelf verzonnen, het is niet gebaseerd op een boek… Dan weet je dat :stuck_out_tongue:

Hoofdstuk 2.Onverwachte tranen

Alison zegt: Hoooii!
Suuus zegt: Alii <3
Alison zegt: Ik weet het even niet meer hoor… Ik ben niet echt meer op Ruben, ik hou tenminste niet zo van hem als hij van mij. Moet ik het uitmaken, denk je?
Suuus zegt: Als je het alleen aanhoud omdat je het zielig voor hem vind, bedrieg je hem eigenlijk. Want hij denkt dat je van hem houd.
Alison zegt: Maar ik durf niet! Hij houd zoveel van me… Ik wil me zijn reactie niet voorstellen…
Suuus zegt: Toch denk ik dat het ’t beste is…
Alison zegt: Je hebt ook wel gelijk.
Suuus zegt: Maar hé, ik moet afsluiten. Succes met Ruben! Houvanjeex

En weg was Susan. Dan sluit ik MSN ook maar af.
Afwezig staat ik uit het raam. Susan heeft ook wel gelijk. Alleen ik durf het echt niet. Ik ben zo gewend aan een vriendje, en ik wil het Ruben echt niet aandoen…
Waarom zou ik het nu niet doen? Dan ben ik er vanaf. Wat moet ik doen, bellen, MSN’en? Nee, zoiets doe je niet via MSN. Dan maar naar hem toe…
Ik ontwaak uit mijn dagdroom en zonder iets te zeggen ren ik de deur uit, langs de verbaasde gezichten van mijn ouders. Ik kan Ruben niet langer voorliegen.

Ik kom aan bij het kleine, maar gezellige huisje van de familie Visser. Mijn hart klopt in mijn keel. Wat moet ik zeggen? ‘Ik maak het uit, doei.’ nee, dat zeg je niet. ‘Lieve schat, ik heb besloten onze relatie te beëindigen.’ Nee, dat klinkt zo dom.
Even twijfel ik nog, maar toch bel ik aan. Als Ruben open doet, ben ik licht teleurgesteld. Als het zijn moeder bijvoorbeeld was, had ik het nog even uit kunnen stellen, want ik moest natuurlijk eerst vragen of Ruben misschien thuis was.
“Lieverd!” zegt Ruben, en hij wil me omhelzen, maar ik duw hem weg.
“Ik, eh…” stotter ik. In die films gaat het altijd een stuk vlotter. Ruben kijkt me veel te lief aan, “Het spijt me echt, maar ik maak het uit. Ik ben niet meer zo verliefd op jou als jij op mij, en ik vond dat ik je dat niet kon aandoen,” zeg ik in één adem.
Ruben kijkt me nog steeds aan, maar die liefdevolle ogen van net zijn nu heel leeg.
“Je maakt het uit?” stamelt hij verbaasd. Hij zag dit duidelijk niet aankomen.
Ik knik zachtjes. Ik heb medelijden met hem, ook al ben ik de veroorzaakster van die verbaasdheid.
Ik kan niet aanzien hoe zijn ogen langzaam volschoten, Die mooie, groene ogen waar ik al zo vaak in gekeken heb, heb ik nog nooit zo gezien.
Er druipt een klein traantje langs zijn wang, die hij meteen weer wegveegt. Ik heb hem nog nooit zien huilen.
Ruben zegt niks, maar doet een stap naar voren, en geeft me een knuffel. Ik hou zijn sterke armen vast, en geef hem de laatste knuffel die hij van me gaat krijgen.
Als we elkaar losgelaten hebben, loop ik naar mijn fiets, haal hem van het slot en fiets ik zoals ik nooit gefietst heb. Ik zie in mijn ooghoeken dat Ruben me nakijkt vanuit zijn voordeur.
Ik fiets zo hard als ik kan. Ik wil nu gewoon op mijn bed liggen huilen. Maar waarom? Ik heb het zelf uitgemaakt, waarom voel ik me dan zo?

-
verder?

Ik vind het wel leuk! van mij mag je wel verder gaan! =D

Thanks voor de leuke reacties!
Ik ben nu verder aan het gaan op Word en ik zal het posten als ik weer een stuk erbij heb.

De volgende ochtend zit ik op de fiets, op weg naar school. Ik ben een beetje zenuwachtig, want ik ga Ruben weer zien. Hoe zou het met hem gaan? Het antwoord kon ik zelf wel geven.
Ik heb teveel medelijden met hem. Ik heb het toch zelf uitgemaakt? Nou, ik moet niet zeuren. Hij moet het maar accepteren hoor!
Toch kan ik het niet loslaten.

Als ik op het schoolplein mijn fiets in de fietsenrekken zet, staat Ruben daar met een paar vrienden. Ik loop langs ze, en ze kijken me allemaal heel verwijtend aan. Ik schaam me een beetje tegenover hen, en durf niet naar Ruben te kijken. Snel loop ik de school in, ik heb geen zin om Susan te zoeken op het schoolplein, ik wil gewoon ver van hem af zijn.
Ik ben nauwelijks de aula binnengekomen, of Susan stormt op me af.
“Heey Ali,” zegt ze, en ze omhelst me.
Als ze merkt dat ik niet terugknuffel, vraagt ze: “Is er iets? Oh wacht… Heb je het soms uitgemaakt?” en ze kijkt me recht in mijn ogen. Ik krijg tranen in mijn ogen als ik weer aan gisteren denk, ik wilde juist even afleiding. Susan snapt het, en neemt me mee naar de wc’s. Daar barst ik meteen los.
“Ik ging gister naar hem toe, en toen ik het had gezegd, begon hij zowat te huilen! Ik vond het zo zielig, ik had meteen spijt dat ik het had uitgemaakt,” zeg ik, en zelf begin ik ook bijna te huilen. Alweer.
Ik word nog eens heel boos op mezelf, ik moet eens stoppen met janken, en vooral in het openbaar. Susan omhelst me nogmaals, en dit keer omhels ik haar stevig terug.
Gelukkig hebben we vandaag geen Engels.

Thuis kruip ik meteen achter de computer, om niet tegen mijn moeder te hoeven uitleggen waarom ik zo laat thuis ben. Susan en ik zijn even naar de winkels geweest, want ze vond dat ik afleiding nodig had, en daar had ze gelijk in. Het heeft echt geholpen, er was weer even een regenboog in mijn bewolkte wereldje. Ik meld me aan op msn, en als ik zie wie online is wil ik hem net zo snel weer afsluiten.
Ruben is online.
Nee, ik heb nu even geen behoefte aan hem. Ik wil hem net verwijderen uit mijn lijst, als hij begint te praten.

Rubenn zegt: hey
Alison zegt: Hoi.
Rubenn zegt: kwil het over gister hebben…
Alison zegt: Wat valt er nog over te zeggen? Het is uit, over.

Ik heb spijt van mijn woorden. Waarom moest ik nou zo hard tegen hem zijn? Hij was, en is, zo lief altijd.

Rubenn zegt: hb je er wel goed over nagedacht dan? k kon niks aan je merken van tevoren
Alison zegt: Ja. Sorry dat ik zo bot deed, maar ik wil het gewoon zo snel mogelijk vergeten.
Rubenn zegt: ok, k snap het. dus alles wat we hebben gedeeld, is nu gewoon weg? zand erover en vergeten, op naar de volgende?
Alison zegt: Nee! Natuurlijk niet! Ik vind het ook heel erg, maar ik vind het nog erger om je voor te blijven liegen, snap dat dan…
Rubenn zegt: als je het toch zo erg vind, waarom maakte je t dan uit?
Alison zegt: OMDAT IK NIET MEER VERLIEFD OP JE BEN! Ik hou nog wel van je, maar niet genoeg! Jij verdient beter, oke!? Jij verdient iemand die jou net zoveel liefde geeft als jij haar. En dat kon ik gewoon niet waarmaken!
Rubenn zegt: k vond van wel hoor. en k wil niet iemand anders, kwil jou!
Alison zegt: Jammer dan.
Rubenn zegt: weet je wel hoe ik me nu voel?
Alison zegt: Wrijf het nog lekker in zou ik zeggen! Ik weet nou wel dat je het erg vind, maar het is beter zo, geloof me nou maar.

Ik sluit MSN af, ik heb hier echt geen zin meer in.
----
verder?

het… boeit me , ik vind het lekker lezen
gauw verder !

inderdaad. het leest heel fijn!
verder!

nee, het begin dacht ik van hee ik heb wel een boek gelezen over dat een leerling met een student gaat nadat ze het uit heeft gemaak tmet der vriendje, maar dit is wel een goed verhaal, ik zou zeggen GA VERDER :grinning_face_with_smiling_eyes:

Ik vind het erg leuk (:
het leest lekker en het is leuk dat je ook vanuit sander schrijft!
Liefs

UP!!
Verder! Vind het een erg leuk verhaal en is inderdaad leuk dat je ook vanuit Sander schrijft! Ben benieuwd hoe het verder gaat.

Bedankt voor de lieve reacties! Echt leuk om te horen :grinning:
------
Hoofdstuk 3. Amerika

Ik plof neer op de bank, naast mijn moeder.
“Mam, waarom zijn we eigenlijk naar Nederland verhuist?”
Dat is iets wat ik me al heel lang afvraag. Waarom konden we niet gewoon in de VS blijven? Daar heb je geen Rubens.
“Het moest voor papa’s werk, lieverd. Hij moest naar Nederland verhuizen, of eigenlijk naar Europa. En toen kozen we Nederland. Als we dat hadden geweigerd, hadden we nu misschien wel op straat gestaan in de VS.” legt mijn moeder uit.
“Waarom gingen jullie dan niet naar Engeland?” vroeg ik, terwijl ik niet veel van haar verhaal snapte. Ze konden toch gewoon naar Groot-Brittannië verhuizen? Daar spreken ze Engels. Of naar Spanje of zo, daar is het tenminste lekker weer…
“Dan moest je vader voor zijn werk vaak naar het vasteland van Europa reizen. Nederland was dus wat makkelijker, en destijds waren de prijzen voor de huizen in Engeland ook te hoog en in Nederland vrij laag.”
Mama doet haar best om het mij te laten snappen. Ik knik.
Ik heb nooit echt begrepen waarom we op mijn achtste naar Nederland verhuisden, mijn ouders hebben het weleens uitgelegd, maar dat was een beetje tussen neus en lippen door, dus aan die uitleg van ze had ik vrij weinig. Nu snap ik het pas een beetje.
Ik bedenk me opeens hoe zwaar mijn broer Tom het gehad moest hebben. Hij was 12 toen we hier naartoe gingen. Hij sprak de taal al heel wat beter dan ik, en hier moest hij alles weer op nieuw leren… Daar heb ik eigenlijk nooit zo aan gedacht.
Nu, zes jaar later, ben ik al helemaal gewend. Ik heb ook geen accent meer, alleen als ik Engels spreek. Mijn broer wel. Soms word hij daarom uitgelachen, maar zijn klasgenoten vinden het ook wel stoer, want de VS is natuurlijk hét voorbeeldland voor Nederland.

Ik zit alleen op mijn kamer, omdat ik niks te doen heb. Het is te stil. Normaal geniet ik van de stilte, want dan kan ik nadenken. Maar nu wíl ik niet nadenken, want dan moet ik weer aan Ruben denken, en dan word ik weer verdrietig.
Ik loop naar mijn boekenkast, en pak het dikste boek eruit: Een boek over de VS. Ik begin weer een beetje heimwee te krijgen. Ik heb soms van die periodes dat ik alleen daaraan kan denken, dan wil ik gewoon terug naar mijn oude vertrouwde huis, naar het oude vertrouwde Californië. Lekker naar het strand als ik me verveelde, zoals nu, in de zee baden of een kasteeltje bouwen op het strand. Lekker weer, prachtige staat, leuke mensen… Heel anders dan hier.
Ik bekijk de prenten uit het boek. Er staan skylines van New York en Las Vegas. En de o-zo bekende Hollywoodletters.
Ik sla het boek dicht en kom tot de conclusie dat ik helemaal gek van mezelf word. Ik moet altijd wat hebben om verdrietig over te zijn, dan weer Ruben, en als hij het niet is, dan weer de VS. Zo gaat het altijd al. Ik pak het eerste kussen wat ik zie en smijt het tegen de grond, uit pure frustratie. Daarna spring ik op bed en ga ik in de foetushouding liggen. De tranen vallen, en daardoor raak ik nog gefrustreerder.

“Girls just wanna have fu-hun… Oh girls just wanna have fun! Oooh wanna have fun….”
Ik schrik wakker, en zie dat mijn mobiel afgaat. Snel kijk ik op de display, voordat ik opneem. Shit, het is drie uur ’s nachts, ik ben in slaap gevallen. Ik moest nog huiswerk maken…! Blijkbaar heb ik mezelf in slaap liggen huilen. Dan denk ik weer aan al mijn zorgen en word ik weer gestrest.
Ik neem mijn mobiel op, die nog steeds luid klinkt, en word weer iets rustiger als ik de vertrouwde stem van Susan hoor. Maar dan hoor ik dat zij zich ook rot voelt.
“Ali! Ik weet dat ik je normaal alleen wakker kan maken voor een pak stroopwafels, maar je móet me helpen!”
Ze klinkt vrij wanhopig. Wat zou er aan de hand zijn? Ze moet wel een hele goede reden hebben om me om drie uur ’s nachts wakker te maken.
“Suus, rustig. Oke, wat is er?”
“Ik… Gisteravond maakten mijn ouders ruzie… En mijn moeder dreigde met een scheiding.”
Bij het woord scheiding hoorde ik dat ze moest huilen. Die vrolijke Susan zit nu zelf ook in de put.
“Maar dat riep ze toen ze boos was. Iedereen roept gekke dingen als ze boos zijn, ze meende het vast niet.”
“Oh Alison… Ik weet het echt niet! Ze hebben de laatste tijd wel vaker ruzie.”
Ik ben verbaasd; dat heeft Susan me nooit verteld. Ik dacht altijd dat het een Happy Family was.
“Dat wist ik helemaal niet… Wat erg voor je!”
“Ik schrok net wakker uit een vreselijke nachtmerrie… Namelijk dat ze echt gingen scheiden. Toen ben ik in huilen uitgebarst en moest ik je gewoon even horen.”
Ik hoor Susan nogmaals huilen, maar nu iets harder.
“Ssst, stil maar. Het komt goed,” zeg ik om haar gerust te stellen, maar erg overtuigend klinkt het niet, “ga nu maar slapen, rust goed uit, en ga morgen gewoon naar school. Daar heb je een beetje afleiding. Wil je morgenmiddag na school hier naartoe komen?”
“Is goed, dank je Alison. Je helpt me echt.”
Susan verbreekt de verbinding.

-
verder?

leuk leuk! =D