[verhaal] All nights long

Ik heb al eerder een verhaal geschreven op girlscene maar daar heb ik nu even geen inspiratie voor dus begin ik even aan dit verhaal. :stuck_out_tongue_closed_eyes:

Ik klop met mijn hand zachtjes op de onderkant van de tafel. Het geluid klinkt door het café. Tegenover me zit Julia bierviltjes in en uit elkaar te vouwen. “Kaitlyn, we gaan. We kunnen hier niet voor eeuwig blijven zitten.” Ik weet dat ze gelijk heeft, maar toch blijf ik zitten. Dat mijn ouders gaan scheiden is niet het einde van de wereld. Ik moet doorgaan. Nu, anders is het te laat. Onder de eikehouten bartafel geeft Julia me een zachte schop. “Au! We gaan al.” Julia loopt richting de bar en rekent af. “We gaan scheiden!” heeft mijn moeder net doodleuk verteld. Het drong op dat moment nog niet echt tot me door. Nu slaat het in als een bom. Mijn ouders gaan scheiden. Ze gaan verhuizen en ik zal ze minder gaan zien. Julia komt achter me aan gerend. “Wat gaan we doen?” Zuchtend kijk ik haar aan. “Sorry, ik wil even naar huis. Alleen zijn, je weet wel.” Ik zie aan Julia’s gezicht dat ze liever een ander antwoord had gewild. “Je kan me vertrouwen hoor. Ik spring niet onder de trein ofzo.” Hierom moet ze lachen. “Oké, ik loop even met je mee naar huis ja?” De hele weg ben ik stil. Julia doet soms een paar mislukte pogingen me aan het praten te krijgen. Bij mijn huis nemen we afscheid. “Doei! Ik bel je straks nog wel.” Julia geeft me een vriendschappelijke knuffel. Ik kijk haar na tot aan de hoek. Nu moet ik het verder zelf doen…

Als je het leest, reageer dan ook. En geef tips? :grinning:

ik vind het mooi, maar probeer misschien meer gedachte te lezen, en wat dingen verborgen te houden, zoals dat van die ouders, miss had je moeten zeggen dat de tranen over haar wangen rolden en dat die julia vroeg wat er was en dat ze dan zegt: je weet het toch al ofzow:), het is maar een tip hea, kijk wat je ermee doet

supermooiverhaal

x

Uhu, ik snap denk ik wel wat je bedoeld! ik zal kijken. bedankt iig… :grinning_face_with_smiling_eyes:

Ik gooi de deur achter me dicht en dender gelijk door naar boven. Mijn veilige plek, mijn kamer. “Kaitlyn, kom even hier!” hoor ik mijn moeder van beneden roepen. Ik doe net alsof ik haar niet hoor. Hier heb ik dus echt geen zin in. Ik heb geen zin in die excuses. Het is allemaal haar schuld. Zij moest zo nodig met die vent naar bed. Voor het eerst vandaag begin ik te huilen. De tranen stromen over mijn wangen. Dit moet mij weer overkomen. Niet dat ik wil dat het iemand anders overkomt, maar toch. “Kaitlyn, verdomme! Ik wil met je praten.” Ik laat me op mijn bed vallen. Snapt ze het nu nog niet? Ik wil nu even niet met haar praten. “Waarom? Het is allemaal jouw schuld! Jij moest zo nodig met die vent neuken.” Ze kijkt me geschrokken aan. “Wat nou? Het is toch echt gebeurd.” Ze schudt haar hoofd. “Ja, bedoel ik. Maar het was ee fout, een hele grote fout!” Ja, dat had ze ook van tevoren kunnen bedenken.
“Waarom wil je dan scheiden?” vraag ik. “Dat wil ik helemaal niet! Dat wil je vader.” Hier moet ik even over nadenken. Ik snap het wel. Ik zal ook geen man willen die met een andere vrouw naar bed wilt. Ook al vind hij het nog zo’n grote fout. “Het is je eigen fout, mam. Sorry!” Er glipt weer een traan uit mijn ooghoek. Mijn moeder slaat haar armen om me heen. Ik duw haar zachtjes van me af. “Waar is pa?”
Die is vertrokken. Hij zei dat hij niet langer met me samen kan leven." Oh mijn god! En hoe moet het dan met mij? Heb ik geen keus? “Waar is hij heen?”
“Ik heb geen idee. Hij is het huis uit gestormd zonder iets te zeggen.” Ik ben sprakeloos. “Oké, bedankt mam.” Mijn ringtone klinkt uit mijn zak. Julia natuurlijk. “Kaitlyn?” hoor ik Julia zenuwachtig zeggen. “Juul?!” doe ik haar na. Ze slaakt een zucht van opluchting. “Hoe gaat 't?” Ik vertel haar alles wat ik net heb gehoord. Er volgt een lange stilte. “Dus je weet niet waar hij nu is?” Ik schud mijn hoofd. Tegelijkertijd realiseer ik me dat ze dat helemaal niet kan zien. “Nee, maar ik bel hem straks wel.” We kletsen nog even over van alles en nog wat en hangen dan op. Wat wil ik graag even weg. Weg van hier. Even geen vragen: Waar ga ik wonen? En met wie?

[b]Ik schrik wakker als de bel gaat. Wie nu weer? Al de hele ochtend gaat de bel de hele tijd. Maar nog steeds geen pap. Voor de zoveelste keer trek ik aan de deurklink. “Surprise!” hoor ik voordat ik zelfs nog maar gezien heb wie er voor de deur staan. Aan de stemmen hoor ik dat het Julia en Maud zijn. Mijn twee beste vriendinnen. “Kom met ons mee. We gaan uit! Zo kan je even aan iets anders denken!” Ik schiet in de lach. “Dit lijkt net ‘room raiders’, op mtv.” Ze trekken me aan mijn armen de deur uit. “Welcome by room raiders 3.0.” begint Maud. “Wacht, verwachten jullie nu dat ik op mijn blote voeten de deur uit ga?”
“Dat is precies wat wij van jou verwachten!” gilt Julia in mijn oor. Terwijl ze me meetrekt naar haar knalroze Vespa trekt Maud de deur achter ons dicht.
“We gaan nu eerst naar de stad. Dan maken we ons klaar voor vanavond.” Ondanks alles verheug ik me op de avond. Een nacht zonder ouders, dat is wat ik nodig heb. Ik stap achter op de Vespa en we scheuren weg. Ik laat mijn schoenloze voeten in de lucht bungelen. De zon schijnt op onze gezichten. “Wie komen er allemaal?” Ik moet schreeuwen om boven het geluid van de scooter uit te komen. “Famke, Terin, Bas, Philip en één of ander vage vriend van Bas en Phil.” Eindelijk weer is het hele vriendengroepje bij elkaar. De laatste tijd is Bas naar zijn oma, ik naar familiebijeenkomt, Julia naar een musical enzovoort.

“Wow, hij staat je gewéldig!” gillen Julia en Maud. Ik draai rond voor de spiegel. Inderdaad, ze hebben gelijk. Door het jurkje lijken mijn benen extra lang en mijn armen mooi slank. Ik maak een enthousiast huppeltje.[/b]