[VERHAAL] Alison

Okaaaj nou, hier komt ie.
Ik heb een website, en origineel zou dit verhaal daarop terechtkomen.
Maar ik weet niet of ik dat nog wel wil, dus plaats ik hem eerst hier!
Ik ben geen goeie schrijver ofzo, dat weet ik.

Intro
Alison is een 15-jarig meisje op een normale middelbare school, maar een normaal tienermeisje is ze zeker niet. Op haar meest emotionele momenten, dat is wanneer haar ‘problemen’ zich tonen. Haar leven begint radicaal te veranderen wanneer ze plotseling de politie op haar oprit heeft staan. Het begin van een nieuw leven.

Feedback & tips worden gewaardeerd!
xoxo


Alison Lakewood
H1 This is my Life
Triinngg! – Het geluid van de schoolbel klonk luid door de klas. Alison zuchtte, nog zoveel lesuren te gaan. Zo snel mogelijk pakte ze haar boeken en liep ze het wiskundelokaal uit. Om zich heen zag ze kleine groepjes zich verzamelen om samen naar het volgende vak te lopen, of gewoon een praatje te maken. Ze zag een aantal meisjes met perfect haar en een perfecte outfit roddelen, een paar sporters uit het schoolteam lachen en een paar van de sociale buitenstaanders praten over oninteressante zaken. Maar Alison bleef niet staan om te kletsen met een paar vrienden, want de waarheid was – en dat wist Alison zelf ook maar al te goed – dat ze geen vrienden had. Niet meer in ieder geval. De leerlingen ontweken haar, riepen haar na of lieten haar struikelen op de gangen. Alison was niet lelijk, niet onaardig, niet gewelddadig of een van de andere gebruikelijke redenen om gepest te worden. Ze sloot zich ook niet af voor mensen, ze sloten zich af voor háár. Omdat Alison anders was, en dan ging het niet over haar afkomst, niet over haar gebruiken maar om de dingen die zich om haar heen plaats vonden. Hoe graag Alison dit ook had willen ontkennen, ze kon er niet bepaald meer omheen. Het was allemaal begonnen in de brugklas, toen begon ze langzaam al haar vrienden te verliezen. Vanaf toen waren de vreemde gebeurtenissen begonnen… Na een tijdje had ze beseft dat deze gebeurtenissen plaatsvonden op haar meest emotionele momenten. Zoals wanneer ze ontzettend boos, verdrietig, nerveus of blij was. Bij haar laatste spreekbeurt had ze stamelend voor de klas gestaan. Ze was haar tekst compleet kwijt. Alek Samuels, het stereotype sporter met gespierde armen en nonchalant zittend haar, dat elk meisje van de hele school had kunnen krijgen, en dat elk populair en mooi meisje had gehad, had een rotopmerking gemaakt. De hele klas was in lachen uitgebarsten en de leraar had luid door het lokaal moeten schreeuwen om ze stil te krijgen. Schaamte en woede waren steeds hoger opgelopen bij Alison, en toen ze haar blik op Alek had gericht, was ondanks zijn grote sportersgewicht en gespierde armen zijn stoel met een geweldige klap achterover gevallen. Geschrokken was Alison het lokaal uit gerent, niemand die achter haar aan kwam, en niemand die haar de rest van de dag miste. Dat was slechts een voorbeeld van de vreemde dingen die plaatsvonden rond het stille meisje in klas 4f, Alison Lakewood.

LEUK! Ga ik volgen, je schrijft fijn :slightly_smiling_face:

Vind het wel leuk, je schrijft inderdaad fijn. En Alison is mijn lievelingsnaam, haha.

Ik vind dat je inderdaad fijn schrijft. Ben benieuwd naar de rest (:

Dankjullie voor de reacties! <3
Misschien een beetje snel maar hier is nog een stukkiee.
xoxo


H1.2 This Is My Life
Zo onopvallend mogelijk probeerde Alison zich een weg te banen door de gangen, zonder notie te nemen van de leerlingen die fluisterden en naar haar keken. Omdat ze omlaag keek naar haar schoenen zag ze de jongen die de hoek om kwam lopen niet aankomen, onvoorbereid als ze was keek ze pas op het laatste moment op, en zag nog net de grijns op zijn gezicht voordat hij haar boeken uit haar handen sloeg. Meeste leerlingen van haar school deinsden terug voor haar, maar enkelen kwamen op haar af. Dat waren de ergste. Alison ademde langzaam in en uit, ze was iemand die snel overstuur en boos raakte. Sinds ze had ontdekt dat emotionele uitbarstingen de oorzaken waren van haar problemen, was ze gaan proberen haar emoties meer in bedwang te houden. Toen ze voelde dat ze tot rust was gekomen, hurkte ze, en begon ze zuchtend haar boeken op te rapen. Ze dacht aan de vele chickflicks die ze had gezien, en keek wanhopig op, hopend om iemand te zien die haar zou helpen, en haar redder in nood zou zijn. Maar nee, geen redder in nood, niemand die ook maar het kleinste beetje medelijden met haar leek te hebben. Niemand die met een nonchalante glimlach op haar af liep om haar te helpen met het oprapen van haar boeken. Waarom zou het iemand ook maar iets schelen? Ik ben tenslotte Alison Lakewood. Ik ben de freak van de school, ik ben niemand. Ze stond in het midden van de gang, en ze zag een paar Mean Girls naar haar kijken en haar uitlachen. Ze keek de andere kant op, maar ook daar werd ze uitgelachen. Ze voelde tranen opkomen en ze snelde naar de meisjestoiletten, en na ze gecheckt te hebben – ja ze keek drie keer onder de deuren door om de wc-hokjes te checken – kwam ze tot de conclusie dat ze leeg waren. Opgelucht legde ze haar tas op het aanrecht en keek in de spiegel. Haar lange, donkerblonde haar hing licht krullend langs haar gezicht en in de ooghoeken van haar helderblauwe ogen zag ze tranen. Gefrustreerd veegde ze de tranen van haar gezicht. Waarom kon ze niet gewoon normaal zijn? Ze was niet lelijk, dat wist ze zelf ook. Ze was ook lang, en dun en er waren genoeg meisjes op school die minder mooi haar hadden dan zijzelf. Ze kon in de spiegel kijken en tevreden zijn met zichzelf, waarom was het dan dat er op school niemand was die dat zag? Waren ze allemaal zo bang voor haar? Ze kon het zich niet voorstellen, te oordelen naar de brutale actie van de jongen op de gang. Waarom blijven mensen altijd weg voor wat anders is?

wauw, supermooi. Meer graag :slightly_smiling_face:

je schrijft inderdaad heel fijn en mooi. Ik zou haast denken dat ik Alison ben.

Dankjewel! Echt lieff.
Ik post om 4 uur ofzo wel weer een nieuw stukje.
xoxo.

Okaaaj hier is het dan.
Het is een beetje lang, maar anders gebeurde er zo weinig.
Srry daarvoor.
xoxo


H1.3 This Is My life
Alison ging door haar tas en vond daar een oud versleten boek, haar dagboek. Het was ooit spierwit geweest, maar de randen waren versleten en op de voorkant stonden tekeningen gemaakt met potlood en daarna overgetekend met zwarte pen, net zoals door het hele boek tekeningen stonden, bijna bij elke bladzijde die ze had volgeschreven was wel een tekening te zien. Ze hield ervan om te tekenen. Het hielp haar tot rust te komen. Ze liet haar werk nooit aan iemand anders zien, aan wie zou ze? Niemand was geïnteresseerd in de dingen waar ze wél goed in was. Alles draaide om op welke gebieden ze anders was. Zelfs de leraren deinsden voor haar terug, ze hadden allemaal wel een keer één van de scènes van Alison moeten aanschouwen, en wisten allemaal dat de leerlingen haar niet mochten.
Alison bladerde door het boek, door de dunne pagina’s en de dikte van het boek kon ze jaren in haar eigen gedachtes en belevenissen terugbladeren. Ze hield ervan om soms terug te bladeren naar de tijden dat ze nog veel vrienden had, en ze soms met ze ergens naartoe ging, of dat ze iemand had om naast te zitten in de klas. Er was één bladzijde die erg vaak was omgeslagen, en op de bladzijde was veel inkt uitgelopen door haar tranen. Het was de bladzijde over haar voormalige beste vriendin, Juliette. Ze waren samen naar deze school gekomen, met de belofte dat ze hoe dan ook voor altijd vriendinnen zouden blijven. Maar hun vriendschap had Alison’s uitbarstingen niet overleeft. En Juliette’s lust naar populariteit had ze compleet uit elkaar gedreven. Juliette maakte nu een deel uit van de populaire groep op de school van Alison. Ze stond vaak samen met de It-Girls. Te kijken naar Alison en haar uit te lachen. Hoewel Juliette een complete transformatie had doorgaan, en ze nu niet over straat ging in iets anders dan peperdure merkkleding met matchende accessoires, kon Alison nog steeds af en toe een greintje van spijt en heel soms medelijden in de ogen van Juliette zien. Maar dit begon met de jaren steeds minder te worden…
Alison pakte snel haar tas van het aanrecht af en schoot een wc-hokje in toen ze de deur hoorde openen. Snel deed ze de deksel op de wc en ging er met haar benen omhoog op zitten. Net zoals vele andere scholen waren ook hier de meisjestoiletten de meest gebruikelijke roddelplaatsen, Alison mocht dan nooit roddelen, maar dat betekende niet dat ze niet geïnteresseerd was in wat voor geruchten er nu weer de school rond gingen.
“Ik hoorde dat Jane een neuscorrectie gehad heeft.” hoorde ze een hoge stem zeggen.
Alison kende Jane, ze maakte geen deel uit van de populaire groep, maar was een van de wat gewonere meisjes bij haar op school. Ze was een week ziek geweest, en toen ze terug kwam waren er een aantal meisjes op school zeker van dat er iets aan haar uiterlijk veranderd was. Duidelijk was een neuscorrectie het nieuwe gerucht.
“Nee! Dat meen je niet. Ik wist wel dat ze niet deugde, maar ja wat wil je. Weet je wel hoe rijk haar vader is?!”
“Hoe dan ook, ik zou nooit een neuscorrectie overwegen. Straks gaat er iets fout?!”
Alison rolde met haar ogen. Ze had geen interesse in de neus van Jane, als dit het enige soort roddels zou zijn wat ze te horen zou krijgen dan zou ze haar interesse snel verliezen. En dat deed ze ook. De meisjes bleven nog 10 minuten staan praten over andere soorten geruchten, waarvan Alison de helft al gehoord had, toen ze een naam noemde die haar interesse wekte en ze geschokt opkeek.
“Haha, zag je die geweldige actie van Byron net op de gang, precies wat Alison verdiende.”
Byron was de jongen die op de gang Alison’s boeken uit haar handen had gesmeten.

Vind het echt een heel leuk verhaal! Ga zo door!!!

Dankjeeeee <3
Nog een stuk van H1.
xoxo


H1.4 This Is My Life
Het andere meisje barstte in lachen uit, Alison meende Lydia te herkennen, en de andere stem was Jill.
Jill praatte verder, “We moeten Byron eigenlijk bedanken, wat een freak is die Alison toch.”
Alison was het natuurlijk gewend om de roddelaars gemeen over haar te horen praten, maar het werd de laatste tijd steeds erger. Hoe kon het toch dat er niemand was die medelijden met haar had? Of zag dat ze werkelijk helemaal niet beangstigend of raar was? Alison schudde haar hoofd. Ze had niemand’s medelijden nodig. Zelfs zij begon te geloven dat ze niet goed bij haar hoofd was. Hier zat ze dan, op de wc met haar benen omhoog te luisteren naar de roddels die de school rond gingen, het zou haar werkelijk niets moeten interesseren. Dat bleef ze zichzelf vertellen. Maar Alison mocht dan op sommige manieren anders zijn, ze was nog steeds een tienermeisje, dat soort dingen interesseerden haar nou eenmaal. Na nog een aantal roddels en gepraat over lipgloss te hebben aangehoord begon Alison het steeds meer zat te worden, en ze besloot te vertrekken. De pauze was bijna voorbij en ze moest nog naar haar kluis toe. Met een zucht opende ze de deur van het wc-hokje. Lydia en Jill keken haar verbaasd, en arrogant aan. Alison probeerde ze geen aandacht te geven, zeker Jill niet, ze wist dat die altijd al een hekel aan haar had gehad.
“Hey Alison,” begon Jill. Alison keek op.
Jill pauzeerde voor een moment en voegde toen simpelweg toe “, freak.”
Lydia grinnikte en Jill bleef haar arrogant aankijken. Alison keek Jill woedend aan. Als blikken konden… Nog voordat Alison zelfs maar haar gedachte kon afmaken hoorde ze een gigantische knal, en het breken van glas. Snel hield ze een arm voor haar ogen. Toen ze een paar tellen later opkeek zag ze wat er was gebeurd. Ze kon het niet geloven. Het peperdure parfumflesje dat Jill in haar hand had gehad was… Hoe kon ze het anders omschrijven? Geëxplodeerd. Het glas was in een miljoen kleine stukjes gebarsten die nu verspreid lagen over de hele vloer. Lydia keek met een opengevallen mond naar Jill, en toen naar Alison.
“Ik weet niet wat jij doet, maar ik blijf voortaan weg van haar.” zei ze, terwijl ze Alison duivels aankeek en de toiletten verliet met een zwiep van haar lange blonde haar. Jill stond aan de grond genageld en bleef maar van haar lege hand naar Alison kijken. Alison stamelde een excuses, en verliet toen ook de toiletten, een stomverbaasde en beangstigde Jill achterlatend.

Niemand?

Geduld! Reacties komen heus wel. (:
Ik vind het nog steeds interessant. Ben benieuwd hoe dit gaat verlopen.

Je schrijft echt heel mooi!

Dankjulliieee voor de reacties :heart:.
Hahah ik ben nou eenmaal een ongeduldig persoontje *shame* srry.
Hier nog een stukjeee.
xoxo


H1.5 This Is My Life
De rest van de schooldag verliep redelijk rustig. Tenminste, zo rustig als een dag voor Alison Lakewood kon verlopen. Ze zat alleen aan haar tafel in het cafetaria, en daarna had ze nog Spaans, Aardrijkskunde en Scheikunde. Toen Jill werd uitgekozen als haar labpartner bij Scheikunde, was Jill na een scène te hebben geschopt boos het lokaal uitgelopen. Daardoor had Alison in haar eentje de proeven moeten doen, niet dat ze daar niet aan gewend was natuurlijk. Heel erg vond ze het ook niet. Ze was liever alleen dan met Jill, en Scheikunde was haar favoriete vak, dus erg moeilijk had ze het ook niet met de stof. Toen eindelijk de laatste bel ging, snelde Alison de school uit, naar haar fiets toe. Op de fiets dacht ze na. Het begint werkelijk steeds erger te worden. Houdt het ooit op?! Diep vanbinnen wist ze het antwoord maar al te goed, dit was iets wat een deel van háár uitmaakte. Ze kon er niks aan doen en het zou ook nooit over gaan. Het was iets waar ze aan vast zat. Ze dacht na over de dingen die vandaag allemaal gebeurd waren, en somde ze op in haar hoofd. Dit was een van haar ergste dagen tot nu toe. Wat Alison zelf nog niet wist, was dat hij op het punt stond om nog véél erger te worden.
Doordat ze zat na te denken op de fiets zag ze de zwarte auto die om de hoek kwam niet aankomen, en de bestuurder van de auto zag haar ook niet aankomen. Snel trapte de bestuurder op de remmen, maar het was te laat. Alison’s fiets knalde met volle vaart tegen de zijkant de grote SUV, en een seconde later hoorde de bestuurder een harde klap, afkomstig van het dak van haar auto. De vrouw sloeg haar handen voor haar ogen, Ik heb iemand vermoord! Ze snelde de auto uit om te kijken wat de schade was, maar toen ze keek naar het dak van haar auto, was wat ze zag absoluut niet wat ze had verwacht. Met grote ogen keek ze naar het dak van haar auto, en naar de verbogen fiets. Deze dag zou de bestuurder nooit meer vergeten.

ik volg ook! (:
Ik hou van dit verhaal, verder!

leuk verhaal!! :slightly_smiling_face:
upp

Dankiieeee
Aangezien ik echt freaking ver vooruit heb geschreven nog een stuk.
Dit is het éénnalaatste stuk van dit hoofdstuk. Ik zal vanavond nog het laatste
deel posten.
xoxo


H1.6 This Is My Life
De bestuurder van de auto bleef geschrokken naar het dak van haar Jeep kijken. Bovenop de Jeep was Alison te zien, alleen niet op een gebruikelijke manier voor iemand die net aangereden was. Alison stond, gehurkt met beide armen stevig op het dak. Haar ogen waren rood gekleurd, en haar haar waaide wild rond.
De vrouw die naar het tafereel stond te kijken deed een stap achteruit.
Maar binnen een paar tellen kleurde de ogen van Alison weer haar gebruikelijke kleur lichtblauw, en haar haar hing weer rustig over haar schouders. Langzaam stond ze op en sprong ze van de Jeep af, om vervolgens voor de vrouw op het beton te landen met een zachte plof. Een aantal tellen lang zei de vrouw niks, totdat Alison haar hand op de arm van de vrouw legde, en zei: “Gaat alles wel goed met u?”
De vrouw schrok op en schudde de hand van Alison weg, en duwde haar aan de kant. Verbijsterd stond Alison stil en keek hoe de vrouw in haar auto stapte en met een gigantische vaart wegreed. Weg van Alison, weg van wat voor haar ‘gevaar’ betekende. Pas toen de bestuurder bij haar huis aankwam en met een zucht haar auto parkeerde, zag ze de twee hand- en voetafdrukken op het dak aan de binnenkant van haar Jeep. Vier afdrukken, van waar Alison met een klap bovenop de Jeep was geland, na de aanrijding.

Alison keek de Jeep na, en keek vervolgens naar haar handen. Ze was compleet ongeschonden, van haar zwarte laarzen, haar donkere spijkerbroek, haar leren jack tot de simpele armbanden. Dat was van haar fiets niet te zeggen. Ze had een slag in haar wiel van de klap tegen de Jeep, en haar zadel was bijna compleet door midden gespleten. Alison pakte haar handvatten beet, en haar ogen schoten wijd open. Ze staarden naar niets terwijl Alison haar grip op de realiteit voor een moment verloor. Een flashback. Van het ongeluk een paar minuten geleden. Ze zag zichzelf, zich met haar voeten afzetten van het stuur van de fiets, en vervolgens met een geweldige sprong op het dak van de Jeep landen.
Het geluid van een motor die passeerde in een straat nabij bracht haar terug naar de realiteit. Alison keek om zich heen, ze bevond zich in een erg rustige straat. En dat was beter ook, geen getuigen. Niemand die het ongeluk had gezien, niemand behalve de bestuurder. En zij zou niet praten.

Ik volg je vanaf nu !

Zoals beloofd, het laatste deel van H1.
Niet heel lang/bijzonder maar whateffs,
xoxo


H1.7 This Is My Life
Alison sleepte haar fiets van de weg af, en zette hem tegen de zijkant van een oud pakhuis aan. Ze haalde een hand door haar haar, hoe moest ze ooit thuis komen? Ze woonde vrij ver weg van school en toen ze het ongeluk had gehad was ze nog niet eens halverwege geweest. Ze wilde de bus pakken, maar realiseerde zich dat ze geen OV-chip kaart of geld bij zich had. Ze pakte haar telefoon uit haar broekzak en belde haar moeder, maar zoals verwacht zat die nog op haar werk en kon ze met geen mogelijkheid opgehaald worden.
Had ze nog maar een vader. Haar moeder was niet bepaald iemand die altijd voor haar klaar stond. De naam van haar moeder was Megan Lakewood, en die van haar vader was Tristan Wolfe geweest. Ja, geweest. Alison hield er niet van om zo over haar vader te denken, maar het was waar. Hij was er niet meer, er was niets meer van hem over, hij bestond niet meer. Met hem, met zijn gedachtes, herinneringen en zijn verschijning was zijn naam ook verdwenen. Alison geloofde niet in de hemel, niet in het leven na de dood, alleen maar in het heden en de realiteit. Beiden waren ze voor Alison nooit erg fijn geweest. In verre herinneringen kon ze terug gaan naar het beeld van haar vader, een man met krullend donkerbruin haar en een glimlach die zelfs de meest chagrijnige verkopers tot korting kon misleiden. Maar die herinneringen waren niet helder, af en toe waren en flitsen van helderheid, maar die verdwenen net zo snel als kwamen. Alison zakte op de grond en zat vervolgens met haar rug tegen het pakhuis. Na te denken. Alison hield niet van stilte, en niet van nadenken. Het bracht teveel naar boven. Maar nu wist ze gewoon niet meer wat ze moest doen, en dan had ze het niet alleen maar over hoe ze naar huis moest komen.

x EINDE VAN H1 x