Verhaal afmaken ?

Hej mijn vriendin heeft een stuk van een verhaal gemaakt over mij en de persoon waar ik verliefd op ben en ze heeft zelf geen tijd om het afte maken zouden jullie me willen helpen en asjeblieft het verhaal kopieren dan plakken en dan jullie stukje erbij schrijven ( is wat makkelijker lezen) en asjeblieft serieuse romantische reacties geven :stuck_out_tongue: niet van die dingen toen gingen ze neuken en toen dit en dat :stuck_out_tongue: gewoon romantisch ik wil er weg bij kunnen zwijmelen ja ik weet het ik ben veeleisend mja
*ik heb de name veranderd anders herkend iemand me ofsow en dan weten ze meteen op wie ik verliefd ben :stuck_out_tongue:

Isabelle?’
Jason’s ogen keken doordringend in de hare.
‘Wat is er?’ vroeg Isabelle, die een beetje in de war raakte door de
ernstigheid.
‘Ik…kan ik je in de pauze even spreken?’
Isabelle’s gedachten renden door elkaar. Wat wou hij? Ging hij wat
vertellen? Iets positiefs? Of negatiefs?
‘Isabelle?Hallo?’
‘Oh, sorry… ik… ik stond even te dromen.’ zei Isabelle.
Waar dacht je aan?’
‘Niks… niks bijzonders.’ mompelde Isabelle, die tot haar ergernis rode
wangen kreeg.
‘Maar… kan het dan? In de pauze bij de WC
Zijn fluwelen stem was nauwelijks te horen door het kabaal dat de klas
maakte.
‘Uh… ja… oke.’ zei Isabelle, die zich wel voor het hoofd kon slaan. Wat
deed ze toch raar…
Jason glimlachte een beetje bibberig.
‘Oke, tot dadelijk dan.’
De bel ging.
Afwezig pakte Isabelle haar spullen bij elkaar, en liep verdiept in haar
gedachten een beetje sloom naar de volgende les. Ugh, geschiedenis. Ze had
wel iets beters te doen. Nadenken over wat Jason haar wou gaan vertellen,
bijvoorbeeld.
Ze hoopte zo erg dat het iets goeds was…
Misschien ging hij wel…
Nee, o, God, ze wist het niet!
Isabelle? Schiet je op? De les begint zo.’ zei de leraar, die bij de deur
van het lokaal stond.
Isabelle liep vlug naar een plaats, maar haar hart ging tekeer.
Terwijl het monotone geneuzel van de leraar steeds verder weg klonk,
belandde ze in een droom…
‘’ ‘Isabelle?’
Ze draaide zich om. Ze stond in een groot, groen grasveld. De lucht was
blauw en de zon scheen. Het verbaasde haar niet dat ze een mooie outfit
aan had, en daar stond Jason. Hij zag er prachtig uit -
Bijna verboden mooi.
Hij pakte haar hand en begeleidde haar naar het gras.
Met een madeliefje streelde hij over haar wang, zachtjes fluisterend
hoeveel ze voor hem betekende…’’
‘Isabelle! Hallo, wakker worden!’ siste een stem.
Isabelle sprong nog net niet de lucht in van schrik - maar kreeg wel een
vuurrood hoofd toen ze merkte dat de hele klas haar aanstaarde.
Zo, Isabelle, zijn mijn lessen zo slaapverwekkend?’ vroeg de leraar
sarcastisch.
Wat kinderen grinnikten.
Met een vuurrood hoofd bladerde ze gauw in haar schrift, proberend de
hartjes te negeren, zijn initalen…
Hij betekende te veel voor haar… ze wist niet wat te doen. Hoe lang zat
ze hier nog?

Xx

Niemand ? :astonished:

Ik denk eerlijk gezegd niet echt dat iemand hier de behoefte voelt om dat verhaal te voltooien en volgens mij heb je het zelf geschreven (dat is meestal het geval met meisjes die zeggen dat “hun vriendin” iets gedaan heeft; zodat ze zich ervan kunnen distantiëren), maar weet je gewoon niet meer hoe je verder moet.

Kan natuurlijk dat het niet zo is, maar dit is mijn gevoel. Bedoel het overigens niet lullig ofzo.
En als het echt een vriendin is die het geschreven heeft, kun je er dan niet zelf iets bij verzinnen?

Zo’n verhalen vind je in elke bibliotheek, vind je in heel dit forum. Maar dan met andere namen. Volgens mij voelt ook (haast) niemand zich geroepen om dit te schrijven. Je kan je toch ook gewoon tevreden stellen met normale chicklit, zonder dat je naam eropstaat?