[Verhaal] a wake-up call.

Jammer, ik dacht dat je verder was gegaan :stuck_out_tongue:

Naiss ! die had ik idd nog niet geleze :stuck_out_tongue: xD verderr!

xoxoxox

[b]Ik kan niet eens wat terug zeggen en hij heeft al op gehangen.

Ik lig lekker op mijn kamer muziek te luisteren met het licht uit als ik wat van buiten hoorde. Ik werp een blik op mijn wekker, 10 voor 12 al. Zachtjes loop ik naar het raam en trek de oordopjes uit mijn oren. Ik doe het raam open en kijk naar buiten. Er staat helemaal niemand, maar ik hoor wel allemaal geluiden. Voorzichtig klim ik uit het raam en loop de straat op. Er is niemand te zien maar waar komt dat geluid dan vandaan. Als ik goed kijk zie ik de bosjes bewegen, ik loop er heen en zie een stel voeten de lucht in gaan. Het is Stephan. ‘Jonge, waar ben je mee bezig?’ Aan zijn verlepte hoofd zie ik gelijk dat hij hartstikke dronken is, ik haal een paar takjes uit zijn haar. ‘Hey, sorry ik had wat vertraging, ik kon je huis niet vinden hehe. Woon je hier? Wat leuk!’ Ik grinnik als ik hem uit de bosjes haal. ‘Sukkel, dit zijn bosjes, ik zal je naar huis brengen.’ Gelukkig weet ik waar hij woont, op de hoek bij Tessa. Dat word wel een hele wandeling. ‘Shit, mijn mobiel. Wacht hier even ja.’ Rustig laat ik hem tegen een muurtje aanzitten. Als ik terug loop zie ik hoe hij om valt, zo ligt hij op de straat. Ik spring zo snel als ik kan door het raam, pak mijn mobiel en zal net weer naar buiten gaan als ik een smsje krijg. Als ik zie dat hij van Mike is open ik hem niet, hij wacht maar even. Weer bij Stephan aangekomen ligt hij nog hetzelfde zoals ik hem heb achter gelaten. ‘Joehoe, opstaan joh. We moeten nog een stuk lopen.’ Ik sleur hem weer op zijn voeten en ondersteun hem terwijl we verder lopen. ‘Hoeveel heb je wel niet gedronken?’ Vraag ik een paar minuten later. ‘Euh, weet ik niet meer. Niet heel veel denk ik. Ik moet even pissen.’ Ik laat hem los en hij strompelt een paar meter verder richting de bosjes. Ik open het bericht van Mike en lees hem met verbazing door. Hij wil me terug! Er staat dat hem spijt en dat hij me terug wil. Fuck hem, ik laat me niet playen. Ik ben net over hem heen en dan stuurt hij dit? Wat is het ook een sukkel, hij blijft maar lekker bij Sandra waar hij bij hoort. Ik vergeef hem niks. Net als ik bij Stephan wil kijken hoor ik alweer geluid in de bosjes. ‘Fuck!’ Ik loop richting het geluid en zie dat de zuiplap weer gevallen is. ‘Haha, je kunt ook niet blijven staan he?!’ Ik pak zijn hand vast en help hem weer op zijn benen te staan. ‘Beloof je niet te kotsen en te blijven staan?’ Hij knikt en we moeten maar weer doorlopen.

We lopen door de hele stad heen, gelukkig is het niet te druk op de weg. Mijn benen beginnen pijn te doen en ik denk dat het nog een kwartier lopen is. ‘Kom op, we gaan even uitrusten.’ Ik stuur hem in de richting van een muurtje waar we tegen aan kunnen zitten en pak mijn mobiel om de tijd te zien. Kwart over 12, dat valt nog wel mee. ‘Hoe gaat het met jou joh? Al weer wat beter?’ Voor het eerst kijkt Stephan me in mijn ogen aan. Jeetje, wat heeft die jongen prachtige ogen. Hij leunt voorover en probeert met me te gaan, maar ik duw hem weg. ‘Dacht het niet.’ Stephan kijkt me ongelovig aan. ‘What’s wrong?’ vraagt hij als een lief lammetje. ‘Ten eerste je bent dronken en je stinkt erg naar bier en ten tweede ik ken je een dag. Genoeg redenen voor een nee.’ Stephan knikt en kijkt weer voor zich. ‘Dus al veel vrienden gemaakt hier?’ ‘Ja, het bevalt me hier best. Ook zoveel leuke meisjes hier.’ Hij kijkt mijn kant weer op, maar ik doe net alsof ik niks heb gehoord. Mijn mobiel gaat, misschien zijn het mijn ouders wel. Op mijn display staat: flikker. Oh, dat is dus Mike. ‘Wie is het?’ vraagt Stephan als hij de naam ‘flikker’ ziet staan. ‘Het is Mike, die heeft spijt.’ Stephan zucht en kijkt naar de grond. ‘Ik hoop niet dat je erin trapt, kom op we gaan verder.’ Ik weet precies waar hij het over heeft, Mike is en zal altijd een player zijn. Eindelijk hoef ik Stephan niet meer te ondersteunen maar nu slaat hij zelf zijn arm om me heen. ‘Ik moet ook weer naar huis he, mijn ouders kunnen het beter niet door hebben.’ Stephan grinnikt en kijkt me weer aan. ‘Rustig maar, ik zorg wel voor dat je niet op je kop krijgt.’ We lopen verder en hebben het over van alles. Hij heeft regelmatig problemen bij de kroeg of discotheek omdat ze hem altijd opzoeken. De nieuweling word niet bang van een paar jongens, en gaat altijd graag een gevecht aan. Hij is hier komen wonen omdat zijn ouders uit elkaar zijn gegaan en zijn vader woont een paar kilometer verder, dus hij vond het ook niet zo’n probleem. ‘Mijn ouders zijn ook uit elkaar.’ Zeg ik als het een tijdje stil is. Dit is de eerste keer als ik zelf over dit onderwerp begin. De gedachte aan mijn vader, ons huis en mijn leven die hierdoor weer een stuk vervelender word maakt me gelijk misselijk. ‘Oh, wat rot. Mag ik vragen waarom.’ Hij kijkt me aan met zijn lieve ogen en ik kan even geen woorden uitbrengen. Ik moet niet verliefd op deze gozer worden! Het is nog maar een paar weken uit met Mike. ‘Jawel, ik weet het eigenlijk niet. Ik vind het zo vreemd, omdat het nog maar 4 maanden geleden is. Op een dag kwam mijn vader thuis en alles veranderde. Mijn ouders konden niet meer normaal met elkaar praten, overal hadden ze ruzies over en er was nooit een moment van vrede. Een week daarna vertelde hij dat hij een huis had gekocht en niet meer bij ons ging wonen. Eerst was ik opgelucht omdat ik eindelijk van het geruzie af zou zijn, maar toen het moment kwam kon ik het niet meer aan. Ik heb dagenlang op mijn kamer gezeten. Je kunt je het wel voorstellen denk ik, ik heb alleen maar herinneringen met ons allemaal, en dat is er nu gewoon niet meer.’ Stephan is er stil van. Hij pakt mijn hand vast en we lopen een heel stuk door zonder wat te zeggen. ‘Ik had er nooit zo over gedacht, het is ook nog maar net gebeurd met mijn ouders, maar het kon me eigenlijk niet zoveel schelen. Maar hoe jij er nu over praat, het is wel anders.’ Eindelijk komen we bij het huis van Stephan aan. Het is precies kwart voor 1 als we de stinkende ruimte binnen lopen. ‘Hey gasten, kijk eens wie ik tegen kwam.’ Iedereen kijkt naar mij, ik ken helemaal niemand van deze mensen! ‘Hallo, ik ben Bas.’ Het is de eerste jongen die ik hier zag. Hij is gelijk opgesprongen om zich voor te stellen. ‘Heey, ik ben Leanne. Waar kom je weg?’ Terwijl ik een fles bier in mijn handen krijg geduwd krijg ik zowat het hele levensverhaal van Bas. Na een kwartier, wat voor mij een eeuwigheid voelde, komt Stephan bij me staan. ‘Zullen we een spelletje doen?’ Ik loop achter hem aan naar de tv, hij stuurt de jongens die erachter zitten weg en we gaan tegen elkaar racen. Ik kan er natuurlijk niks van dus geef mijn bakje aan een andere jongen. Ik kom naast Stephan te zitten en ik weet niet hoe maar het voelde goed. De hele avond of eigenlijk morgen ben ik bij Stephan en zijn vrienden ploeg gebleven. Inmiddels wat het al 6 uur toen Stephan opstond en me aanbied om me naar huis te brengen. ‘Hier.’ Ik krijg een helm met allemaal krassen in mijn handen. ‘Uh ik heb nog nooit achterop een scooter gezeten! Ik vind het dood eng!’ Stephan kijkt me aan en grinnikt. ‘Dan word dit dus de eerste keer, hou je maar goed vast.’ Een paar minuten later rijden we al naar buiten op zijn zwart met witte scooter. Ik wacht geen seconde en pak hem stevig vast. Met de wind in mijn ogen rijd hij zo hard als het ding kan. Hij stopt een straat voor mijn straat. ‘Zo horen je ouders de scooter niet. Nou lekker slapen nog hé.’ Ik sta op dit moment dit tegen hem aan. Hij kijkt me diep in mijn ogen en mijn hart begint kei hard te kloppen. Ik begin het warm te krijgen. Hij buigt voorover…[/b]

Verder! Voortaan niet meer van die vervelende cliffhangers, zijn veel te spannend =P

haha xD dat doe ik juist wel, dan blijven jullie nog lezen :stuck_out_tongue:

[b]Hij buigt voorover om me weer proberen te zoenen maar net op het laatste moment doe ik een stap achteruit. Hij kijkt me weer even vreemd aan. ‘Het was leuk.’ Zegt hij tenslotte met een knipoog. Hij zet zijn helm weer op, draait om en is zo weer verdwenen. Stilletjes kruip ik weer door mijn raam naar binnen, als ik op mijn bed lig voel ik mijn mobiel trillen. ‘Ik blijf niet voor altijd wachten Lean, weet dat. Tot maandag! x Stephan’ Ik stuur niks terug. Wat moet ik daar nou op zeggen?

Met een brak hoofd zit ik aan de eettafel. Mijn moeder besloot dat we perse met z’n allen middag moesten eten. Aan de overkant van de tafel zit mijn broer. Een beetje stil, maar vooral geïrriteerd omdat we worden gedwongen om te blijven zitten. ‘Ik hoorde dat er een Stephan bij jou in de klas zit, die neger.’ Oh shit, wat zou hij gehoord hebben? Ik moet kalm blijven, niks laten merken. ‘Ja, hij is hierheen verhuisd. Wat dan?’ De ogen van mijn broer worden groter als hij mijn rode gezicht ziet. Hij heeft het door, ik weet het zeker. ‘Nou, maat van me ken hem wel. Ik zou voor hem oppassen als ik jou was, hij is niet te vertrouwen. Je weet wat ze over buitenlanders zeggen. ’ Net als ik om uitleg wil vragen komt mijn moeder binnen. We moeten het er nu maar niet over hebben. ‘Mam, waar slaat dit op, waarom moeten we nou blijven zitten?’ vraagt Max boos. ‘Waarom zouden we niet eens gezellig als een gezin bij elkaar zitten?’ Helemaal vrolijk gaat mijn moeder bij de tafel zitten. ‘We zijn geen gezin zonder papa.’ Dit keer was het Roxy die praatte. Shit, die had ik niet zien aankomen. Dat moet hard zijn voor mijn moeder om te horen. Als reflex keek ik de kant op waar mijn moeder zat. Haar ogen werden waterig en ze had het moeilijk om de echte tranen binnen te houden. ‘Je kunt ons wel samen proberen te houden, maar dat gaat toch niet lukken. Het is anders zonder pa!’ Met een rood hoofd was Max opgestaan en had zijn glas omgegooid. ‘Wat een fucking bullshit hier, ik ga.’ Hij pakte zijn jas van de kapstok en zou de deur uitgaan. ‘Het is niet mijn schuld dat jullie vader weg is! Ik kan er niks aan doen begrijpen jullie dat nou niet! Ik doe mijn best om alles zo normaal mogelijk te houden, maar zonder jullie mee werking lukt dat niet. Maak nou niet alles zo moeilijk!’ Ik ben de enigste die nu nog aan tafel zit. Roxy is naar haar kamer gevlucht, dat doet ze altijd als er ruzie word gemaakt. Op een of andere manier wil ze nooit zien of horen wat er hier onder allemaal gebeurt in een ruzie. Mijn moeder staat nu tegenover Max die geïrriteerd zijn sleutels aan het zoeken is. ‘Hou je kop gewoon, ik heb het hier echt gehad! Al dat gejank alleen maar.’ Met die woorden was Max verdwenen. Mijn moeder liep huilend ook naar haar kamer. Ik sta op en zou net met de afwas beginnen. Ik kijk nog even uit het raam naar Max. Ik besluit hem achterna te gaan. ‘Max, wacht! Doe geen domme dingen als je boos bent. Als jij weg bent, wat moet ik hier dan nog? Ik kan dit niet alleen!’ Hij kijkt me woedend aan, maar ergens zie ik dat dit niet woede is. Hij is verdrietig, net als mij, mijn moeder en zusje word dit hem allemaal te veel. Die veranderingen, de ruzies het is gewoon te veel soms. Zonder iets te zeggen of me nog een keer aan te kijken stapt hij op en fietst hij weg. Normaal was mijn vader hier om hem wat rustig te praten, wat zou er nu gebeuren. Vroeger zat Max nog wel eens aan de wiet maar toen dat uit de hand liep is hij ermee opgehouden. Zou hij nu weer beginnen? De gedachte maakt me bang.

Ik pak de telefoon en draai het nummer van mijn vader, toen ik hoorde dat iemand opnam stortte ik in.

‘Pap? Je moet hier komen, het gaat echt niet goed met Max, ik ben echt bang!’

‘Oh, wacht is dit Leanne? Ik ben je vader niet, ik ben Marc, rustig maar.’

‘Shit het is ook zo.’ Ik kan bijna geen woorden meer uit krijgen en begin alleen nog maar meer te huilen.

‘Wat is er? Gaat het wel?

‘Nee, tuurlijk gaat het niet! Ik weet niet meer wat ik moet doen, mijn broer doet zichzelf straks nog wat aan!’

‘Rustig maar, wat is er gebeurd dan? Het zal vast wel meevallen.’

‘Hij is woedend en in de war.Ik weet zeker dat hij weer aan de drugs gaat als niemand wat doet!’

‘Waar is hij dan woedend over? Het kan zo weer overgaan natuurlijk, bel hem anders.’

‘Omdat mijn ouders zijn net gescheiden, en het is gewoon zo vreemd zonder mijn vader. Iedereen mist hem, maar het is zo onduidelijk wat er nou gebeurt is met mijn ouders.’

‘Aah zo, dat is echt heel naar. Het komt vast allemaal goed, waarom praat je niet met je vader?’

‘Haha, nou dat wilde ik net gaan doen. Maar ik heb nog steeds niet het goede nummer van hem. Verder alles goed met jouw leven? Ik hoop niet dat het zo verschrikkelijk is als de mijne. Marc was het toch?’

‘Ja, zo noemen ze mij hier. Nou ja ik heb ook niet een geweldig leven maar daar hoeven we het niet over te hebben. Iedereen heeft wel iets vervelends toch, en met je broer komt vast alles goed. Hij moet gewoon even rustig worden.’

‘Ja precies, nou ik moet gaan ik zal mijn zusje even troosten. Leuk met je gepraat te hebben Marc.’

‘Oke, doe dat maar. Hetzelfde Leanne, tot de volgende keer. Hopelijk snel!’

Zodra ik de verbinding had verbroken ging ik naar mijn zusje haar kamer. Toch besloot ik maar het nummer van deze Marc op te slaan. Hij is aardig en best wel nuchter voor zijn 19 jaar. Ik tref mijn zusje aan onder haar dekens, snikkend. Ik ga bij haar op bed liggen en aai over haar hoofd heen. ‘Ssh, het komt allemaal wel goed. Er is niks aan de hand.’ Mijn troostende woorden leken te helpen, want het was na een paar minuten stil onder de dekens. Haar betraande gezichtje kwam even boven de dekens. ‘Waarom moeten ze altijd ruzie hebben Lean? Eerst was alles altijd zo leuk, en nu niet meer! Ik mis papa.’ Ik wou dat ik hetzelfde kon zeggen. Natuurlijk mis ik mijn vader, verschrikkelijk erg zelfs! Maar hij heeft mij en de rest verlaten, ons in de steek gelaten zonder enige reden, of ik hem dat ooit kan vergeven weet ik niet. ‘We zoeken papa snel eens op, oke? Dan voelen we ons allemaal veel beter denk ik.’ Roxy knikte en ging eindelijk rechtop in haar bed zitten. ‘Goed plan!’ Haar glimlach spreekt meer dan duizend woorden, ze kan niet zonder haar vader, nog niet in ieder geval. Ik hoop alleen dat het echt goed komt met Max.

Alweer voel ik het trillen van mijn mobiel in mijn zak. Ik neem op en voor de zoveelste keer praat er niemand terug als ik hallo zeg. [/b]

Vanaf nu post ik wat minder, vanwege de kerst enzo ! :slightly_smiling_face:
blijf wel lezen =D

ik snap sommige stukjes niet, vooral aan het begin is het erg onduidelijk. bijvoorbeeld als je het over ene Sophie hebt, en dan weer over Sandra. Ik neem aan dat dat over dezelfde persoon gaat? Ook gebruik je veel spelfouten bijvoorbeeld in deze zin: ‘Haha, nou dat zou ik net gaan doen. Maar ik heb nog steeds niet het goeie nummer van hem. Verder alles goed met jou leven?
ik denk dat dit beter is: ‘Haha, nou dat wilde ik net gaan doen. Maar ik heb nog steeds niet het goede nummer van hem. Verder alles goed met jouw leven?
het is niet om vervelend te zijn hoor, ik geef je alleen wat tips! ik vind het verder wel een leuk verhaal en het heeft ook een goede verhaallijn! :grin:

ey :slightly_smiling_face: bedankt voor je reactie.
ik ben eigenlijk fries, niet dat dat een excuus is maar daardoor heb ik soms wat vreemd nederlands snap je :wink:
ik las het stuk met Sandra en Sophie en dat klopt ik heb de namen door elkaar gehaald. sorry daarvoor :wink:
ik zal het veranderen. als je nog meer dingen opvalt wil je dat dan zeggen ?
beter nu dan nooit. ! =D blijf wel lezen ;d

meeerr !

xoxox

dit is zo motiverend als mensen mijn verhaal echt lezen :grin:

haha okee, dat verklaard het wel een beetje x]
ik blijf wel lezen hoor . haha

Leuk! Ik wil weten wat er met Marc gaat gebeuren. En van wie die telefoontjes zijn natuurlijk!

=D jahahahahaha ^^
dat weet ik lekkeur wel, haha xD
na de kerst komt meer !

& prettige kerst iedereen <3

[b]Alweer voel ik het trillen van mijn mobiel in mijn zak. Ik neem op en voor de zoveelste keer praat er niemand terug als ik hallo zeg. Het is al de hele ochtend bezig en ik snap er niks van. Het is nu zondag ochtend. Max is vanavond niet thuisgekomen en mijn moeder zit er niet eens over in lijkt het wel. ‘Zeg dan wat terug, watje!’ zeg ik tegen de persoon aan de andere kant van de lijn. Nog steeds niks terug. Geïrriteerd hang ik op, maar ik denk dat het misschien Max kan zijn. Waarom zou hij dan niks terug zeggen? Ik besluit mijn fiets te pakken om even door het dorp rond te kijken. Alweer begint mijn mobiel te trillen. ‘Ja?!’ roep ik als ik mijn telefoon tegen mijn oor zet. ‘Ey, met Stephan. Waar ben je? Kom nu even naar mijn huis, snel.’ Ik hoor allemaal geschreeuw op de achtergrond en dan hangt Stephan op. Ik moet nog een eindje fietsen om naar zijn huis te komen, maar waarom niet? Als ik een paar straten verder Sandra aan zie komen weet ik even niet hoe ik moet reageren. Ik praat nooit meer met de slet. Als ik dichterbij kom, kan ik haar gezicht goed zien. Ze ziet er echt niet uit, dat komt vast doordat het uit met Mike. Schijt aan haar, ze was er niet voor me dus ik ook niet voor haar. Ik fiets dus verder zonder haar echt in de ogen te kijken en iets te zeggen. Bij Stephan zijn huis aangekomen hoor ik allemaal geschreeuw achterhuis wegkomen. Ik zet mijn fiets neer en loop door een steegje naar hun achterdeur. Daar zie ik Max staan. ‘Wat doe je hier Max?’ Hij kijkt me aan, ik zie zijn rode spleet oogjes en ik weet genoeg. ‘Kom mee naar huis, nu.’ Ik pak hem bij zijn arm en hoor niet wat hij allemaal tegen mij schreeuwt. Stephan loopt als een schaapje achter ons aan. ‘Ik hoorde van alles hier weg komen dus ging ik kijken. Ik kwam hier en hij lag in de bosjes half nog te slapen.’ Mijn leven kan ook niet mooier worden zo, mijn broer word langzaam een junkie. ‘Bedankt he, dat je me belde. Volgens mij probeerde hij het zelf ook maar durfde hij gewoon niks te zeggen. Zie ik je maandag?’ Hij antwoordde met een knipoog en ik liep met Max aan mijn hand naar huis. ‘Dus, wat heb je allemaal gehad? Je kunt het wel gewoon tegen mij vertellen.’ Ik zag in zijn ogen dat hij twijfelde, maar dat was meer om schaamte. ‘Ik heb gesnoven, de hele nacht door. Ik zou ook niet weten hoe ik hier ben gekomen.’ Hij sprak weer helder, eindelijk. Mijn moeder zou hem zo beter niet kunnen zien. Hij moest maar zeggen dat hij bij een vriend had geslapen. Wat een drama.

De stilte heerst in onze in kleine auto. Mijn moeder zit achter het stuur, de radio staat hard aan en mijn zusje zit wat mee te zingen. ‘Hou eens op met dat katten gejank van je.’ Schreeuw ik over de muziek heen. Max grinnikt, zo te zien is hij het met me eens. Dat was misschien een te gemene opmerking, denk ik als ik het heb gezegd. Mijn zusje kijkt achterom en steekt haar tong uit. We zijn in onze krakbak op weg naar het nieuwe huis van mijn vader. Hij had vanochtend gebeld om te vragen of we nou eindelijk weer eens langs kwamen. Met tegenzin heb ik me over laten halen door mijn moeder. Het zal toch ooit eens moeten. We rijden nu op een onverharde weg, dit is de enige manier om bij het huis te komen. Om ons heen is allemaal weiland en bomen. Verderop zie ik nog een meer met een paar eenden en een eenzame man die zit te vissen. De drama zal weer helemaal opnieuw beginnen. Wat moet ik in vredesnaam tegen die vent zeggen? Zou hij nog wel dezelfde vader zijn? Eenmaal bij het huis aangekomen, schopt onze zogenaamde moeder ons de auto uit en rijd plankgas weg. ‘Pfff.’ zeg ik als ze weg rijdt. Die heeft geluk dat ze weg kan. Ik zal het toch ooit bijleggen met mijn vader. Het huis is redelijk groot, met veel planten voor de ramen. Hoe zou mijn vader dit nou betaald hebben, zoveel geld heeft hij toch niet over na de scheiding? Aan de telefoon had hij gezegd dat we allemaal onze eigen kamer daar krijgen zodat we daar altijd kunnen slapen. Bij de voordeur aangekomen laten Roxy aankloppen. Een man met een bleek gezicht, kort haar en een lelijke spijkerbroek vol met verfvlekken doet open. ‘Ik verwachtte jullie al, kom binnen schatten.’ Mijn zusje ging als eerst naar binnen en gaf hem een knuffel, daarna Max die een schouderklop kreeg en als laatste ik. Met tegenzin gaf ik hem ook een knuffel. We volgden hem naar de woonkamer. Ik keek met grote ogen naar de woonkamer, de gloednieuwe meubels en een prachtige tafel stonden in het midden. De openhaard was helemaal versierd door veel foto’s en het zag er gewoon leuk uit allemaal. Het voelde als een echt, warm huis. Ik nam plaats op de heerlijk, zachte bank en nam de limonade van mijn vader over. Roxy had gelijk al een gesprek met mijn vader over haar paardrijden en hoe haar laatste wedstrijdje was gegaan. Normaal ging mijn vader altijd met haar mee, maar nu kwam hij nooit meer opdagen. Ik keek Max aan met een opgetrokken wenkbrauw, hij snapt me. Hij heeft op het moment even weinig met onze vader te maken als mij. Mijn oog viel op de foto’s boven de openhaard. Er stond een foto van mijn zusje en haar pony, van mij, Rox en Max en daarnaast stond nog een foto. Er stond een vrouw op met bruin, krullend haar. Lag het aan mij of had ik haar nog nooit gezien. ‘Lean!’ Ik hoor pas dat Roxy tegen mij praat als ze me een stomp tegen mijn schouder geeft. ‘Sorry, ik was even aan het dromen.’ Mijn vader lacht begrijpend. ‘Hoe gaat het met je Lean?’ Ik heb dus echt geen zin om antwoord te geven op zijn duizenden vragen. ‘Ja, wel goed hoor.’ Hopend dat hij verder gaat praten met Rox of met Max, kijk ik naar buiten. ‘En met jou en Mike? Nog wat leuks gedaan met z’n tweeën?’ Jezus! Dat moet hij natuurlijk wel weer vragen, hij weet van niks, wat kan hem dat schelen! ‘Het is uit.’ Zeg ik kortaf tegen mijn vader en kijk snel de andere kant weer op. Ik voel de tranen in mijn ogen komen en wil niet dat mijn vader ze ziet. ‘Och meis, dat wist ik niet. Gaat het met je?’ Ik knikte, maar keek hem nog steeds niet aan. Gelukkig voelde hij eindelijk dat ik er niet over wou praten en ging hij voorzichtig met Max praten. Na ongeveer 10 minuten nam hij ons mee naar boven. ‘Ik hoop dat je je nieuwe kamer mooi vind Lean.’ Zei hij tegen mij toen hij de deur van de kamer open deed. Ik liep naar binnen en het viel me op dat ik me thuis voelde. Een zachte blauwe kleur op de muren, een lekker groot bed met veel kussens, een tv, een bureau. Het zag er weer prachtig uit! ‘Mooi.’ zei ik zonder glimlach tegen mijn vader, die wachtte op mijn reactie. Ik laat hem dus niet weten hoe mooi ik dit echt vind! Hij, Rox en Max liepen door naar hun kamers. Ik ging op het bed zitten en keek eens rond, hier zou ik best wakker willen worden eigenlijk.

‘Hallo lieverd!’ Verstijft zat ik op de bank in de woonkamer.[/b]

meerr !!
I WANT MORE :blush:

'xxxx

hehe (A) morgen komt het eraan :grinning:

upje…

wat vinden jullie van deze voorkant :slightly_smiling_face:

http://i48.tinypic.com/24pw3eo.jpg

wijziging ; Stephan is een neger xD
heeft speciale redenen voor mij (A)

verder :slightly_smiling_face: