[Verhaal] a wake-up call.

Reactie’s zijn altijd welkom! Ik heb hem heel erg veranderd, dus misschien zitten er veel fouten in. Als iets je opvalt zeg het dan aub! =D

[b]
Het verhaal gaat over Leanne, ze is 16 jaar, donker blond met groene ogen. Haar ouders zijn 3 maanden gescheiden en ze woont bij haar moeder. Haar vader woont niet ver weg en ze gaat er om de 2 weken heen. Ze heeft een zusje: Roxy… Omdat haar moeder vaak 's avonds moet werken moet ze vaak oppassen. Haar beste vriendin heet Sandra en haar vriendje heet Mike. Sinds haar ouders zijn gescheiden ziet ze haar leven als 1 groot drama, dat alles haar tegen werkt, en dat ze nooit haar zin krijgt. Als er een nieuw iemand in haar leven komt ziet ze dat haar problemen niks te vergelijken zijn als bij die andere. Ze snapt eindelijk dat er erge dingen in het leven zijn dan bijvoorbeeld geen geld te hebben om die super mooie nagellak te kopen.

Het geluid van de bel galmt door de gang, vervolgens hoor ik stoelen die worden aangeschoven en luide stemmen. Iedereen kan van zijn weekend genieten, behalve ik! Oke, en Sander, ons nerdje van de klas, mag ook nog niet door de gangen schreeuwen van blijdschap. Met zijn ronde bril, ongekamd haar en te grote kleren past hij perfect bij het beeld als je aan een nerd denkt. Waarom zit ik nou bij hem ingedeeld? Mevrouw Onrust vroeg welk groepje haar kon helpen met de presentatie van maandag. Natuurlijk stak Sander gelijk zijn hand op en stond te springen dat we onze tijd hier aan moeten verspillen. Nu zit ik hier dus, in het biologie lokaal, starend naar de grote glazen kast vol met schedels van verschillende dieren. Mijn handen proberen mijn vermoeide hoofd niet zover te laten zakken zodat ik met mijn hoofd tegen de tafel knal. Ik kijk even om naar mijn lerares en Sander. Hij staat haar enthousiast wat uitteleggen, met zijn handen en vreemde bewegingen probeert hij haar van alles duidelijk te maken. Vervolgens knikte mevrouw Onrust overtuigend en begint luidruchtig te lachen. Haar pen valt op de grond ,ze buigt voorover om hem op te pakken, maar als Sander hetzelfde doet raken hun handen elkaar aan. Mevrouw Onrust staat snel weer recht op en begint te blozen. Ze zet haar bril weer goed op haar neus en laat een vreemd giecheltje horen. Ook Sander staat te blozen. Oh gatver! ‘Uh mevrouw?’ Geschrokken kijkt ze om net alsof ik haar net een hartaanval bezorg. ‘Ik doe nu toch niet zo veel, dus ik ga naar huis hoor.’ Ik sta op en loop richting de deur. ‘Oke, tot maandag!’ roept ze me nog achterna. De gangen zijn helemaal leeg, op een paar pratende leraren en leerlingen na dan. Ik ben net onderaan de trap als ik me realiseer dat mijn mobiel nog op de tafel in het biologie lokaal ligt. ‘Shit, moet ik die klote trap weer op, pfff.’ Hijgendbij het lokaal aangekomen doe ik de deur open.
‘Gatverdamme!’ schreeuw ik uit als ik Sander en mevrouw Onrust aantref met hun monden tegen elkaar aan, ze waren gewoon aan het zoenen! Haar bril zit helemaal scheef en zijn haar is helemaal in de war, voor zover dat nog kon. ‘Ieuw, ieuw, ieuw!’ ik pak mijn mobiel en keer me snel weer om. Met een laatste blik op de versteende lerares en klasgenoot storm ik het lokaal uit. Wat heb ik net gezien? Als ik beneden ben ga ik nog even op een bankje zitten. Hoe kunnen ze dat nou doen? Oke, zo oud is mevrouw Onrust niet maar toch. ‘Ieuw.’ Zeg ik nog eens als ik aan een paar minuten geleden terug denk.

‘Schat, ik breng je zusje naar paardrijden en daarna moet ik naar mijn werk. Zou je zelf eten willen maken en om half 7 je zusje ophalen? Max is naar voetbal. Liefs, mam’ Het zal ook weer eens niet. Ik klap de vriezer open en ruk de eerste pizza eruit die ik tegen kom en gooi hem in de oven. Mijn moeder denkt ook aan alles, alhoewel een keer gezelschap zou ook geen kwaad kunnen. Het enige wat blij is, om mij te zien na school is mijn te dikke hamster. Ik pak hem uit zijn kooitje en zet hem op mijn schouder. Nadat mijn pizza is opgewarmd zet ik Freddy weer in zijn kooitje. Als ik de tv aandruk verschijnt The Hills op het beeld. Wat zou er nu weer gebeurd zijn in drama town? Ik zie dan Lauren weer een probleem om niks maakt, dat mens kan ook zeiken! Na even gaat het toontje van mijn telefoon, ik loop snel naar de keuken en pak mijn telefoon van de tafel. Op de display staat ‘Sandra!!’, yes iemand om mee te praten.
‘Hee San! Alles goed?’ vraag ik zodra ik opgenomen heb.
‘Hooi, uh ja, kunnen we bij jullie thuis zitten? Ik, Tessa, Mike, Tom en Brain?’
‘Ja, kom maar rond half 10. Je weet niet wat ik zonet zag op school!’ zeg ik enthousiast tegen mijn beste vriendin.
‘Nee, maar ik moet nu gaan. Tot half 10!’
Ik krijg niet eens de kans om doei te zeggen, want ze heeft al opgehangen. Fijn, denk ik als ik mijn mobiel naar de andere kant van de bank gooi. Ik kijk op mijn horloge, kwart over zes, ik kan maar beter alvast weg.

‘Hee paardrijdster!’ zeg ik trots tegen Roxy als ze afstijgt van haar paard. ‘Haha, zou je Maestro even vast willen houden?’ Met tegenzin houd ik de teugels van het stinkende beest vast, dit zou echt niks voor mij zijn. Doe mij maar een normale sport, dansen in de discotheek vind ik al een hele sport. Als mijn zusje het paard heeft afgezadeld neemt ze hem gelukkig van me over. Ik sta al weer vijf minuten te wachten als ze uit de stallen weg komt. ‘Rox, kom joh! Ik heb pizza voor je.’ Roep ik nog even tegen haar als ze blijft hangen bij een ander paard. Stomme viervoetige strontmachines. Dat is iets wat we zeker niet gemeen hebben. Mijn zusje is 13 jaar oud en ik kan eigenlijk wel met haar opschieten. Ze is vooral heel spontaan en doet zomaar dingen die ik nooit van mijn leven zou durven. Ze had ook veel minder last van de scheiding van onze ouders dan ik. Ik was veel meer bij mijn vader dan mijn moeder. Het is nu een drie maanden geleden, en ik weet nog steeds niet de echte reden van de scheiding tussen mijn ouders. Ze zeiden tegen me dat het gewoon niet meer lukte, maar dat we hem nog wel zouden zien. Mijn vader woont nu vanaf hier een kwartiertje fietsen verderop. Ik geloof het niet dat het ineens niet meer lukte, er zit vast meer achter. ‘Leann, waar is Max eigenlijk? Ik zie hem bijna nooit meer.’ Max is onze broer, hij heeft altijd zo druk met zijn eigen leventje dat hij nooit tijd heeft om leven te blazen in ons huis. Hij is 18 en gaat bijna uit huis weg denk ik. Ik vind het maar vreemd, hij kan echt met iedereen goed opschieten en iedereen kent hem! Het is zo irritant om vrienden van hem tegen te komen, ik sta altijd alleen maar bekend als ‘het zusje van’. Het word tijd om een eigen reputatie te maken.

Verward kijk ik naar de klok in de woonkamer. Twintig over negen al! Ik ben vast in slaap gevallen. Ik bekijk mijn kleren van top tot teen. ‘Ik zie er niet uit!’ Haastig loop ik naar boven om een ander shirt aan te doen en mijn mascara bij te werken. ‘Zo.’ zeg ik als ik naar mijn vers geverfde wimpers kijk. Op hetzelfde moment word aangebeld. ‘Yes! Leuke mensen!’ Ik grinnik als ik mezelf in de spiegel zie, wie is nou zo blij alleen omdat er een paar mensen zijn? Nog geen seconde later vlieg ik naar de voordeur om iedereen erin te laten. ‘Haaai!’ roep ik als ik het vrolijke gezicht van Sandra zie. Iedereen loopt door en als laatste komt Mike binnen. ‘Schat!’ Ik geef hem een knuffel en een kus. Hij kijkt me wat vreemd aan maar groet me wel terug. Zou ik het me verbeelden? Ik heb al een maand met hem maar hij doet soms wat vreemd de laatste tijd. Ach, wat stel ik me aan. Na een half uurtje lachen, stuurde ik Roxy naar boven. Ze zat bijna in haar stoel te slapen dus verzet zich gelukkig niet. De regel in het huis was dat we niet drank mochten drinken met Roxy in de buurt. Als Roxy uit het zicht is word er een krat bier het huis in getild. ‘Jongens, moeten jullie horen wat ik vandaag zag! Ik zat na school in het biologie lokaal he…’ ‘Saai!’ Ik word onderbroken door Sandra. Jeetje, anders doen ze even normaal tegen mij. ‘Oh, dus jij hebt een interessanter nieuwtje joh?’ bijt ik terug. ‘Nou in ieder geval interessanter dan jou biologie lokaal geval.’ ‘Je weet niet eens wat ik zou zeggen, namelijk dat mevrouw Onrust en Sander zaten te zoenen. Jawel hoor, niet gelogen.’ Ik zie de verbaasde hoofden van iedereen toen ik mijn kattige opmerking had uitgesproken. ‘Haha! Sandra, je word even flink onderuit gehaald!’ grinnikt Tom als hij mijn vermaakte gezicht ziet. De anderen lachen nog wat na als ik naar de keuken ga om chips te halen. Ik merk dat Mike me de keuken in volgt. Als we uit het zicht van de anderen zijn pakt hij me vast en drukt me tegen hem aan. Hij zoent me. Hehe,hij gedraagt zich weer als eerst. Wel iets meer agressiever dan eerst maar dat geeft niet heel veel toch? Pas toen ik weer op de bank zit zie ik dat Tessa en Tom hevig zitten te flirten. Wat is het ook een slet, ze heeft een vriend en is nu al 4 keer vreemd gegaan. Ze gaat nu nog net niet met Tom maar ik zie dat het er bijna aankomt. Ik druk er een filmpje in en zet hem op play. Ik kijk even naar Sandra die waarschijnlijk er helemaal niet meer mee zit dat we net een bitchfight hebben gehad. Mooi, dan kan ik me nu even richten op Mike. Lekker in zijn armen liggen we op de bank film te kijken. Rond half 1 is de film afgelopen en moet ik mijn vrienden de deur uit zien te krijgen, want mijn moeder komt bijna thuis. ‘Gaan we morgen zwemmen schat?’ vraagt Mike me met een knipoog. ‘Ja, haal je me om 1 uur op?’ ‘Is goed, liefste!’ Hij geeft me nog een kus, springt op zijn fiets en fietst naar de rest. Aah, ik ben nog steeds smoorverliefd op hem! Net als ik naar binnen wil gaan zie ik Max op zijn fietsje de oprit op sprinten. ‘Hey vreemdeling.’ Zeg ik als ik hem binnen laat. ‘Ja, ik weet het. Sorry dat je me nooit meer ziet. Ik heb het druk. Ik ga slapen, truste!’ Met een glimlach verdwijnt mijn broer naar zijn kamer.

‘Lieverd!’ zegt Mike als ik zaterdag middag de voordeur open doe. ‘Schat!’ ik geef hem een kus en we lopen samen van ons erf af. ‘Ik heb trouwens een paar vrienden van me uitgenodigd. Die komen er over een uurtje.’ Ik knik alsof ik het goed vind, maar eigenlijk ben ik teleurgesteld. Ik dacht dat dit een gezellig middagje voor ons tweeën was. Blijkbaar was dat bericht niet goed bij Mike aangekomen. Zijn vrienden zijn ook zestien dus wel gezellig om mee om te gaan. ‘Komen er verder helemaal geen meisjes?’ vraag ik toen we op de fiets zitten. ‘Uh nee, vind je dat erg?’
‘Tuurlijk niet, nu heb ik je helemaal voor mezelf.’

Bij het zwembad aangekomen kleden we ons in aparte hokjes om. Natuurlijk wil Mike wel bij mij in het hokje maar ik ben er nog niet klaar voor. Eerst gingen we een paar keer van de glijbaan en in de stroomversnelling. Na een uurtje kwamen zijn vrienden ook en we zaten met z’n allen in het bubbelbad. Ik zat naast Mike en aan de andere kan zat Niels. We lachen de hele tijd over de domme opmerkingen die Mike soms had en de humor van Tom. Opeens voel ik een hand op mijn been, verwachtend dat de hand van Mike was kijk ik hem aan. Hij zat met zijn rug naar me toe, wie had dan zijn hand op mijn been?![/b]

reacties ?

waaauw leeuk (a)!
snel verder!

hihi dankje (A) vinden nog meer mensen het een leuk verhaal ?

Ikke !!
verderr!

xoxox

[b]Ieeeeeeh! =D ik heb lezers :grin: gelukkig :slightly_smiling_face:
reacties ?

Opeens voel ik een hand op mijn been, verwachtend dat de hand van Mike was kijk ik hem aan. Maar die zat met zijn rug naar me toe. Geschokt kijk ik naar Niels, wat deed zijn hand op mijn been! Ik dacht dat hij het misschien niet doorhad dus negeerde het. Maar na een paar seconden gaat zijn hand steeds hoger. Waarom doet hij dit? ‘Hou op.’ zeg ik een beetje zacht tegen hem zodat Mike het niet hoort. Niels hield niet op en ik word woedend. ‘Blijf met die vieze hondenpoten van me af!’ Ineens is Mike alert. ‘Wat is er lieverd?’ Niels had zijn hand al snel weggehaald toen ik begon te schreeuwen. ‘Jou vriend hier, zit me wat te betasten.’ Ik zie Mike boos worden en hij maakt vuisten van zijn handen. ‘Echt? Wat is jou probleem Niels?’ Hij haalt uit voordat Niels zichzelf kan verdedigen. Hij valt uit het bubbelbad en stond op. Net als hij wil weglopen gaat Mike nog achter hem aan en geeft hem nog een schop na. ‘Gaat ie?’ vraagt Mike aan me als hij weer kalm is. ‘Ja hoor. Het sloeg gewoon nergens op wat hij deed!’ De vrienden van Mike waren helemaal met zijn actie eens, mijn redder.

Opgeschrokken uit mijn dagdroom kijk ik achterom. Tessa zit achter mij en tikte me zonet op mijn rug. ‘Vanavond feest bij mij thuis, neem je wat mensen mee? Ik heb voor drank en eten gezorgd.’ Zegt ze met een grote grijns op haar gezicht. ‘Haha, tuurlijk kom ik. Is het nou al uit met dat ‘vriendje’ van jou? Dan kun je helemaal los vanavond op het feest of niet.’ Tessa gaf me een gemene blik en ik draaide me snel om. Lekker voor haar, moet ze haar maar niet als een slet gedragen.

’S Avonds bij het feest is het een hele drukte. Ik ben alleen gekomen en zit nu bij een paar vrienden van Mike op de bank. Als ik Mike zie binnen komen sta ik snel op. ‘Schatje!’ zeg ik als ik hem een kus wil geven. Een beetje geschrokken deinst hij achteruit. Wat mankeert hem nou weer? ‘Hee, wil je wat drinken?’ Ik heb nog niet eens geantwoord voordat hij verdwenen is naar de keuken. Als hij weg is zie ik pas dat Sandra bij de deur staat. Ze ziet er niet echt goed uit, een beetje vreemd eigenlijk. ‘Hey, ben je hier net?’ vraag ik als ik vrolijk voor haar sta. ‘Euh ja, ik ben met Mike mee gefietst. Zullen we volgende week naar het zwembad? Lijkt me wel hartstikke leuk! Er zijn daar altijd zulke leuke jongens! Wil je ook een biertje, ik ga nu wat halen.’ Ik schud mijn hoofd en zeg dat Mike al wat voor me haalt. Na een paar minuten voel ik Mike zijn armen om me heen, hij geeft me drinken in een rode beker en vraagt of ik mee doe aan het drinkspel wat iedereen aan het spelen is. De muziek staat lekker luid, de mensen zijn binnen een uur helemaal dronken en het kan Tessa niet eens wat schelen dat iedereen ligt te kotsen en aan hun spullen zit. ‘Ga je even mee naar boven lief? Daar is het wat rustiger.’ Als een hondje loop ik achter Mike aan, we lopen wat door de gang tot we bij een kamer aankomen. ‘Het is de kamer van Tessa’s zusje. Allemaal knuffels hier, haha.’ Als ik binnen loop gebeurt eigenlijk alles tegelijk. Zonder er bij na te denken lig ik naast Mike op het bed. Ik voel dat alles draait, en ik begin er eigenlijk wat bang voor te worden. ‘Wat voor drinken was dat eigenlijk Mike?’ Hij geeft niet eens antwoord op mijn vraag en kust me. Het word steeds serieuzer, ik wil Mike echt niet kwijt dus ik laat het toe. ‘Wil je dit wel echt?’ vraagt hij gelijk als hij mijn gezicht ziet. Nu weet ik het zeker, hij zou het niet doen als ik niet wou. Ik knik en deze avond verandert zonder dat ik het weet mijn leven.

‘Maaaaam! Waar ligt mijn groene bikini?!’ schreeuw ik boos naar beneden als ik voor de zoveelste keer door mijn kledingkast ben gegaan. Boos gooi ik een stapel opgevouwen kleren op de grond. ‘Waarom ruimt dat mens zoveel op!’ Ik stamp naar beneden, mijn moeder zit lekker rustig op de bank. ‘Hoorde je mij niet roepen?’ vroeg ik geschokt. ‘Jawel, ga zelf maar eens zoeken. Je hebt handen en ogen.’ Jeetje, waarom wil ze mij gewoon niet helpen. Mijn groene bikini is de enige die bij mijn nieuwe rokje en shirtje past! Ik zie op mijn horloge dat ik geen tijd meer heb om te zoeken en besluit heel wat anders aan te doen. Chagrijnig pak ik mijn fiets uit het hok en fiets naar het kruispunt waar ik Sandra zou treffen.

Na een kwartier wachten besluit ik haar te bellen. ‘Dit nummer is niet bereikbaar, spreek een bericht in na de piep.’ Dom mens, denk ik. Laat ze mij hier mooi stikken. Na een halfuur wachten ben ik het zat, boos stap ik op mijn fiets en fiets weer richting huis. ‘Leanne?’ Hoor ik als ik weer binnen kom. Ik loop naar de woonkamer waar het zeikende geluid weg kwam. Ik kijk mijn moeder aan, wachtend op wat ze te zeggen heeft. ‘Sandra belde, ze is ziek dus komt niet meer.’ Ik knikte en liep naar boven. Daarom was ze niet gekomen. Als ik eenmaal op mijn kamer zit begin ik me te vervelen. Misschien vind Sandra een bezoekje dan wel leuk! Ik sta op en loop alweer naar beneden. Ik kan niet wachten tot ik mijn scooter krijg, mijn vader had het me belooft! Ik denk meer dat hij me soort van wil omkopen omdat ik dan wat minder last heb van de scheiding. Net alsof dat gaat helpen. Ik zal net de straat in fietsen waar Sandra woont als ik haar zie fietsen. Wat vreemd. Ik besluit achter haar aan te fietsen, maar ze fietst zo snel dat ik haar niet kan inhalen. Hijgend zit ik op de fiets maar het lukt me nog steeds niet, ik wil wel haar naam roepen, maar iets houd me tegen. Waarom zit ze op de fiets als ze ziek is. Ineens stapt Sandra van haar fiets af. Ze zet haar fiets bij een bushokje en gaat erin zitten. Ik stap ook van mijn fiets af maar blijf op een afstandje staan. Er klopt iets niet. Ik zie dat Sandra gebeld word, ze word helemaal vrolijk. Er komt een vrachtwagen voor me op de weg staan en ik zie niks meer. Hopend dat de vrachtwagen snel verder rijd, wacht ik. Eindelijk is de chauffeur klaar en rijd hij weg. Wie staat er nu bij Sandra in het bushokje? Het is een jongen.[/b]

verder!

volgens mij heb ik dit al us geleze kan dat :$?

xoxoxox

haha xD ja dat kan =D
ik had het al voor een deel geschreven, maar nu veel veranderd.

na het weekend komt er meer !
ik ben nu niet thuis zondag wel weer :slightly_smiling_face:

[b]Het is een jongen. Mike! Wat moet hij nou weer bij haar? Ik besluit hem te bellen en te vragen wat hij vandaag gaat doen. ‘Hee schat, uuh jaa ik blijf thuis vandaag, ik moet mijn vader helpen met de auto.’ is zijn antwoord. Wat een hufter. Sandra gaat naast hem staan en begint hem te zoenen. Slet dat het is, wat met mijn vriendje staan te zoenen! Ik wil net naar hun toe lopen, maar de bus komt en hun stappen in. Shit, met tegen zin stap ik weer op mijn fiets en ga ik alweer terug naar huis.

Ik lig languit op mijn bed, nadenkend aan wat ik net heb gezien. Er gaan zoveel vragen door mijn hoofd, hoelang, waarom, net nadat ik… Ik pak mijn mobiel uit mijn zak, zal ik hem bellen en hem helemaal uitschelden tot ik geen stem meer over heb. Ik zoek in mijn telefoonlijst tot ik zijn naam zie, net voordat ik op bellen druk gooi ik mijn mobiel weg. Ik zie hem morgen wel op school, ik heb op woensdag toch altijd samen pauze met hem. Die klootzak ziet morgen wel dat hij niet met mij kan playen.

Ik zie hem zitten in de kantine, in het midden van zijn hele vrienden groep, waar hij altijd zit. Ik snap niet waarom maar ik ben zo zenuwachtig om naar hem toe te lopen. Mijn vriendinnen vragen om de 10 minuten wat er met me aan de hand is en ik blijf het steeds ontkennen, van binnen ga ik nu echt kapot van verdriet. ‘Gaat ie?’ vraagt Sandra aan me als ze naast me komt zitten. ‘Nee, maar jij moet je al helemaal de kop houden.’ Ik kan het nu even niet hebben om te proberen aardig te doen tegen het mens dat mijn leven kan verpesten. Ik sta op en naar het groepje van Mike. ‘Hee, kan ik je even alleen spreken?’ vraag ik als ik daar ben aangekomen. In mijn stem kan hij horen dat er wat was, maar hij probeert ook niks te laten merken. ‘Natuurlijk schatje.’ zegt hij koel terwijl hij opstaat. Ik neem hem ongeveer 5 meter mee, maar dan kan ik het niet meer inhouden. Ik zie de grijns op zijn hoofd en kan niet geloven dat hij vreemd gaat en dat ook nog met mijn beste vriendin, na alles wat er gebeurt is! ‘Jij durft wel hé, klootzak dat je bent! Dat ik jou ooit heb vertrouwd of gemogen, stakker!’ Helemaal overdondert neemt Mike me mee om de hoek, zodat zijn vrienden het niet zien. ‘Waar heb je het over?’ vraagt hij met een ontzettend rood hoofd. ‘Denk je dat ik je niet door heb? Wat met mijn beste vriendin te gaan, hoe achterbaks kun je zijn.’ Voordat hij een reactie kan geven geef ik hem een klap. Woedend storm ik terug naar het bankje waar mijn vriendinnen nog op zitten. Ik wil mijn tas pakken maar per ongeluk komt Sandra voor mij staan. ‘Ga weg, slet!’ scheld ik haar uit als ik haar wegduw. Met verbazing staan mijn andere vriendinnen mij aan te kijken. Ik kan het niet meer aan en loop de kantine uit.

Ik fiets en wil hier weg, niet naar huis, maar waar moet ik dan heen? Ik fiets bij een bos langs en besluit daar maar heen te gaan. Ik kom uit bij een verlaten stukje, nooit geweten dat dit bestaat. Ik zet mijn fiets tegen een boom en ga op een verrot bankje zitten. Wonderbaarlijk krak ik niet eens door het bankje heen. Stil. Er is hier niemand, behalve een paar vogels in de bomen om mij heen. In mijn hele leven heb ik nog nooit zo gezeten, dat ik wou ontsnappen van de wereld en vooral van mijn vrienden en Mike. De stilte doet me goed en eindelijk kan ik weer helder nadenken. Ik heb het net uitgemaakt, mijn beste vriendin ben ik kwijt. Wacht, mijn beste vriendin is mij kwijt. Wat moet ik nou? Zouden de rest van mijn vriendinnen mij nog wel mogen, of zou ik nu helemaal vriendloos zijn. Met die gedachten sta ik op, pak mijn fiets en fiets richting huis. Dan spijbel ik maar een middag, ik ga zeker nu niet meer terug naar school.

Als ik thuis kom storm ik gelijk naar boven. Met tranen in mijn ogen durf ik niemand aan te kijken. ‘Leanne? Ben jij dat, is er wat?’ zonder te antwoorden ram ik mijn deur dicht en begraaf mezelf onder mijn roze dekens. Ik hoor voetstappen de trap opkomen, en verwacht dat mijn moeder elk moment binnen komt lopen. Ik had gelijk, er word zacht op mijn deur geklopt en daarna hoor ik mijn deur kraken terwijl hij opengaat. ‘Wil je erover praten?’ Het is niet mijn moeder, het is Max. Mijn goeie ouwe broer is bezorgd om mij. Ik kom onder mijn dekens vandaan als hij naast me komt zitten op mijn bed. Als hij mijn rode, waterige ogen ziet houd hij me tegen zich aan. ‘Rustig maar.’ Fluistert hij in mijn oor. Nog half snikkend probeer ik het verhaal aan haar uit te leggen. ‘H… het is uit!’ Weer begin ik hevig te huilen omdat de gedachte weer in mijn hoofd komt. ‘Sandra gaat nu met h… hem. Hij heeft me bedrogen!’ zeg ik als ik weer een beetje kalm ben. ‘Hij verdient je niet eens, die klootzak.’ Er gaan 10 minuten voorbij als mijn broer me heeft overgehaald om even naar beneden te komen voor wat thee.

Ik ga kapot. Ik doe me misschien stoer voor van de buitenkant maar ik trek dit niet. Vanmorgen kwam ik op het schoolplein en er werden gelijk hatende blikken naar me toegeworpen. Ik zwaaide naar mijn vriendinnengroepje, maar toen ik eraan kwam liepen ze gelijk weg. Ik ben alleen, helemaal alleen. Gehaat loop ik alleen door de gangen waar vele vingers mijn kant op wijzen. Het ergste is nog dat ik dan die persoon mijn kant op zie lopen. Dat persoon die handen vast houd met mijn ex beste vriendin. Als ik naar hun handen kijk kan ik weer helemaal overnieuw beginnen in te storten. Hoe kan hij me dit aan doen? Ik zal niet eens over Sandra beginnen, zoiets flik je niet. Gelukkig hoor ik de bel aan het einde van de dag. Weg hier van deze zooi. Als ik buiten ben voel ik een hand op mijn schouder. Als ik me omdraai zie ik dat het Niels is. ‘Wat moet je van me?’ Hij duwt me tegen de muur, net zodat niemand ons tweeën kan zien. Mijn hart gaat tekeer, wat doet hij nu? ‘Ik hoorde dat je weer single bent.’
‘Ja, sinds gister.’ Ik probeerde zijn blik te ontwijken maar toen hij mijn hoofd pakte lukte dat niet. ‘Dus wat denk je van ons tweeën? Ik zie wel hoe je altijd naar me kijkt.’ Wat een engerd! Dacht ik toen ik hem eens arrogant aan keek. ‘Doe normaal.’ Snauwde ik toen ik hem aan de kant duwde. Hij pakte mijn arm vast en trok me weer achteruit.[/b]

upp :slightly_smiling_face:

reacties?

kheb het al gelezen haha ;$

xoxoxox

[b]‘Ja, sinds gister.’ Ik probeerde zijn blik te ontwijken maar toen hij mijn hoofd pakte lukte dat niet. ‘Dus wat denk je van ons tweeën? Ik zie wel hoe je altijd naar me kijkt.’ Wat een engerd! Dacht ik toen ik hem eens arrogant aan keek. ‘Doe normaal.’ Snauwde ik toen ik hem aan de kant duwde. Hij pakte mijn arm vast en trok me weer achteruit. Thank god ben ik altijd voorbereid op zulke situaties. Ik was nog maar 13 toen mijn vader me naar mijn eerste kickbox les bracht. Hij gaf daar een jaar les. Ik had een paar lessen mee gedraaid over zelfverdediging. Ik draaide me om en gaf Niels een stomp in zijn buik. Hij bukte naar beneden en kreunde, ik schopte hem nog een keer na in zijn kruis. Hehe, misschien houdt hij nu op. Rustig liep ik door naar het fietsenhok en zocht mijn fiets.

Net toen ik weg wou fietsen zag ik hem zitten. Hij zat alleen, wat niet vaak gebeurd omdat zijn vrienden altijd achter hem aanlopen. ‘Leanne!’ riep hij toen ik langs hem fietste. Ik was heus niet van plan om te stoppen voor die hufter maar hij ging voor mijn fiets staan. ‘Rot op Mike.’ zei ik zonder hem aan te kijken. ‘Lean, kunnen we het uitpraten? Ik mis je.’ Ik keek op en zag diep in zijn ogen. Hij bracht mij aan het twijfelen. ‘Waarom deed je het dan?’ vroeg ik aan hem, terwijl ik bijna weer begon te huilen. Als ik het weer goed zou maken zou alles misschien weer goed komen. Dan zou ik niet meer alleen zijn. ‘Oh, gewoon. Jij was gewoon zo makkelijk te bedriegen en ik heb eindelijk gehad waar het allemaal om ging. Hilarisch eigenlijk.’ Mike staat hardop mij uit te lachen. Wat een klootzak. ‘Laat mijn stuur los Mike.’ Hij weigert en ik begin te huilen van verdriet. Hoe kan ik zo blind zijn om niet te zien wat voor hufter hij is! ‘Haha, wil je naar je mama toe.’ Hij kwam naast mijn fiets staan er legde zijn hand op mijn hand. Ik kijk hem aan, hopend dat hij door heeft hoe pijn hij me doet. Maar nee, hij lacht door en door. Ik heb het niet meer en maak een vuist van mijn hand. Ik stap van mijn fiets af en razendsnel sla ik Mike tegen zijn hoofd aan. Ik raak zijn oog en hij valt op de grond. ‘Rotzak!’ Ik schop tegen hem aan en stap weer op. Waarom moeten ze mij nu allemaal hebben? De tranen vloeien over mijn wangen, ik wil hier van school af! Ik kan nooit me terug komen bij deze mensen, ik haat Mike en Sandra en de rest van de wereld!

Ik weet niet waarom, maar automatisch fiets ik weer naar het bos. Als ik mijn fiets weer heb neergezet kijk ik naar 2 vogeltjes. Ze zitten in de boom en fluiten vrolijk. De beestjes zien er zo blij uit, ze hebben elkaar gevonden en zijn alleen voor elkaar bestemd, niet voor iemand anders. Waarom heb ik dat niet? Waarom bleef Mike niet gewoon trouw aan mij. Op de grond zie ik een sigaret liggen, hij is nog niet helemaal opgerookt en ik heb nu niks bij me. Ik besluit hem maar op te roken. Met de nicotine in mijn longen zit ik nog een uur op het bankje. Ik krijg een bezorgd smsje van mijn moeder, vragend waar ik ben. Ik sms terug dat ik over een kwartier thuis ben.

Nog geen week later sta ik weer op het gevreesde schoolplein. Ik moet nu niet opgeven, ik geloof in mezelf! Mijn moeder had me vandaag gedwongen om het weer te proberen, en ik had met tegenzin toegegeven. Ik kom bijna niet vooruit, met lood in mijn benen loop ik richting de deur. Als ik eenmaal binnen ben, zie ik dat niemand meer mijn kant op kijkt. Het groepje meisjes die ooit mijn vriendinnen waren, zijn druk aan het praten. Ze roepen ineens mijn naam, als ze doorhebben dat ik naar binnen loop. ‘Leanne! Kom eens hier.’ Verbaasd dat ze weer tegen mij praten, loop ik naar hun toe. ‘Het spijt ons dat we zo deden, maar Sandra had ons verteld dat met allemaal jongens was geweest, dat Mike het had uitgemaakt en dat je nu boos op haar bent.’ Zou ik vriendinnen willen hebben die zo gemanipuleerd kunnen worden? ‘Jullie weten nu de waarheid hoop ik? Het kan me geen flikker schelen wat Sandra of Mike ook denkt.’ Ik loop bij hun weg de kantine in. Ik ga zitten op een bankje wat normaal niet ons bankje is. ‘Wat doe je Lean? Hier zitten altijd anderen!’ zegt Tessa geschokt als ze mij ziet zitten. ‘Wat kan mij dat nou weer schelen. Doe moeilijk.’ Een beetje geïrriteerd kijk ik weer voor me uit. ‘Moet je kijken wie er weer op school is.’ zegt Tessa uiteindelijk terwijl ze naar de ingang wijst. Ik zie een jongen binnen komen. Het was Mike. ‘Hij is de hele week nog niet op school geweest, weet je. Niemand weet waarom.’ Ik kijk hem aan als hij ons voorbij loopt. Om zijn linkeroog heen is het nog een beetje blauw. Dat is de reden dat hij niet kwam! Ik had hem een blauw oog geslagen! ‘Haha. Wat dom.’ Grinnik ik als hij uit het zicht was. De rest van de dag is aardig normaal. Als ik thuis kom vind ik weer een briefje. ‘Eten staat in de koelkast, warm het maar op. Liefs mam.’ Het duurt niet lang voordat mijn zusje ook thuis is en ik het eten in de magnetron kan gooien. Waarom voel ik me altijd zo eenzaam? Rot leven.

Ik pak mijn mobiel en zal het nummer van mijn vader intoetsen. Gedwongen door mijn moeder moet ik hem 1x per week bellen. Met tegenzin zoek ik het papiertje waar zijn nieuwe nummer op staat. Hij is verhuist naar een huis een paar kilometer verder op. Misschien zou ik hem ooit weer normaal kunnen aankijken na wat hij mij heeft geflikt. Hij had niet eens een goeie reden om bij mijn moeder weg te gaan! Behalve dat ze er nooit is en verschrikkelijk gemeen en bitcherig is. Zou dit nou een zeven of een 1 zijn? Ik toets het nummer in en wacht.
‘Met mij.’
‘Uh, hoi met Leanne, wie is dit?’
‘Dit is Marc, wie ben jij?’
‘Oh sorry ik denk dat ik een verkeerd nummer heb.’
‘Geeft niks prettige dag verder.’
Ik leg de telefoon weer neer. Ik heb nu ook geen zin meer om te bellen, laat maar zitten.[/b]

vanaf hier word het anders :slightly_smiling_face:

Okee :grin: ga danmaar snel verder;D

xoxoxox

[b]Op het plein word ik natuurlijk weer na gestaard, het zal me een zorg wezen waarom dat ik nu weer in de spotlight sta. Als ik in de kantine kom zie ik Mike zitten, expres ga ik zo ver mogelijk bij hem weg zitten. ‘Hey Tes!’ roep ik als ik mijn verstrooide vriendin zie aankomen. Ze gaat naast me zitten en begint gelijk over haar weekend te praten. ‘En toen had ik hem dus op msn en weet je wat hij toen zei?! Hij vroeg eerst mij nummer en toen wou hij gelijk afspreken! Aah! Ik zei dus ja en nu weet ik niet wat ik aan moet. Ik moet echt wat nieuws hebben, ga je met me mee winkelen uit school?’ Half luisterend naar haar verhaal knik ik en kijk dan weer voor me. Er loopt net een heerlijk uitziende jongen de school kantine binnen. ‘Wie is dat?’ vraag ik aan Tessa, als hij voorbij loopt. ‘Oh, die neger. Dat is Stephan, hij is hier nieuw en woont bij mij op de straat. In het huis op de hoek van het oude vrouwtje weetje?’ Hmm, daar zou ik wel eens mee om willen gaan. Na een paar minuten gaat de bel, maar Tessa en ik blijven nog even zitten. Zo gaat dat, eerst staan alle nerds en eersteklassers op en als laatste wij pas. Ik zie dat Mike en Sandra wel gelijk opstaan. Mike loopt voorbij ons bankje zonder mij aan te kijken, gelukkig. Als Sandra voorbij loopt kijkt ze ook niet, maar een stukje verder draait ze toch nog om. Ik kon het niet laten om haar extra arrogant aan te kijken. ‘Slet.’ fluister ik als ze de hand van Mike pakt. Pas na 10 minuten ga ik samen met Tessa naar de klas. Iedereen zit al als we binnen komen. Gelukkig zit ik niet in de klas van Sandra, vorig jaar hebben ze ons expres in andere klassen gezet. Mike zit wel bij mij in de klas, ik zie hem zitten helemaal links achterin. Ik maak heel even oogcontact met hem en ga dan op mijn vaste plaats zitten, een tafelgroep voor Mike. Als ik nog even omkijk zie ik dat Stephan naast Mike zit. Hij zit dus bij ons in de klas! ‘Even stilte kinderen!’ roept onze lerares als ze binnen komt. ‘Kinderen? Dom wijf.’ hoor ik Mike zachtjes zeggen. ‘We hebben een nieuwe leerling in onze klas, Stephan. Wil je jezelf even voorstellen?’ Stephan knikt wat zenuwachtig en gaat dat opstaan. ‘Hooi, ik ben Stephan de Jong en ik ben hier net komen wonen. Ik ben 17 jaar en zit op voetbal.’ Zodra hij uitgepraat was ging hij snel weer zitten. Hij zei wat tegen Mike, die vervolgens begon te giechelen. ‘Oke, laten we beginnen met de les. Wie heeft bladzijde 21 en 22 gelezen voor de les?’ Natuurlijk doet niemand dat, behalve het nerdje, Sander. Ik ben keurig aan het opletten totdat er iets op mijn tafel word gegooid. Ik ontrafel het papiertje. ‘Kijk achterom.’ staat op het papiertje. Ik kijk achterom en zie dat Mike naar me zit te grijnzen. ‘Hoe is het met je blauwe oog?’ vraag ik grinnikend. De grijns op het gezicht van Mike verdwijnt en hij word ineens serieus. ‘Waar heb je het over, lekkertje.’ Bijt hij terug. ‘Hee, ik ben Leanne, welkom in onze klas.’ zeg ik als ik mijn hand uitsteek naar Stephan. ‘Hee, dankje. Ik heb het nu al naar mijn zin, haha.’ zegt hij tegen mij met een knipoog. Wat een player. Ik draai me weer om en denk nog even aan de mooie ogen van Stephan die mij opvielen. ‘He, neem je telefoon eens op verdomme !’ hoor ik ineens achter me vandaan komen. Iedereen draait zich om als ze doorhebben dat het een ringtone is. Mobiele telefoons zijn hier strikt verboden, dan ben je ze een week kwijt. ‘Yoo! What’s up?’ Stephan neemt met alle gemak zijn telefoon op en begint gewoon te praten. Iedereen begint te brullen van het lachen. ‘Aah, tuurlijk ben ik er vanavond man, je weet toch.’ Het duurde niet lang voordat onze lerares voor de tafel van Stephan stond. ‘Geef die mobiel maar hier.’ Zegt ze nog kalm, maar ze heeft nu al een ongelofelijk rood hoofd gekregen. ‘Wacht even mevrouw.’ Iedereen begint nog harder te brullen. Hij durft wel. ‘Genoeg, ga er maar uit!’ zegt ze terwijl ze met haar vinger naar de deur wijst. Stephan staat op, nog steeds met de mobiel in zijn hand, hevig in discussie welk bier ze voor vanavond moeten halen. Hij doet zijn spullen in zijn tas en loopt rustig het lokaal uit. ‘Jonge, we moeten wel bacardi en je weet wel hebben hoor!’ Hoor ik hem nog zeggen tegen zijn vriend aan de andere kant van de lijn.Net voordat hij de deur uit is kijkt hij om, naar mij! Hij geeft mee een knipoog en loop dan verder. ‘Pff, die durft man.’ Zeg ik tegen Tessa die ook nog steeds aan het lachen is. Een saaie les volgt, Mike is er wel even stil van. Ooit was hij degene die dat soort dingen flikte. There is a new boy in town!

Als ik thuis kom probeer ik mijn vader nog een keer te bellen. ‘Max, weet jij het nummer van pap? Vorige keer had ik het verkeerde nummer.’ Max graait even in zijn zakken om en haalt er een klein papiertje uit. Er zitten allemaal vlekken op, dus het nummer is amper te lezen.

‘Hallo?’
‘Wie is dit?’
‘Dit is Marc, wie ben jij?’
‘Haha, sorry alweer een verkeerd nummer, ik snap er niks van.’
‘Oh geeft niks, Leanne is het toch? Wie probeer je te bereiken?’
‘Nou, mijn vader, hij is verhuist en heeft een nieuwe nummer snap je.’
‘Oh zo, nou ik ben niet je vader of ik zou wel heel jong vader zijn, op mijn 19de.’
‘Dat is wel wat vreemd, ik zal mijn echte vader proberen te bellen, doei pappie.’
‘Haha, succes, misschien tot de volgende keer.’

Na een paar minuten word ik gebeld, wie kan dat nou weer zijn?
‘Met Leanne.’ Antwoord ik keurig als ik mijn mobiel bij mijn oor hou.
‘Yo met Stephan.’ Hmm interessant.
‘Hey, hoe kom je aan mijn nummer?’
‘Ik heb mijn connecties, heb je zin in een feest vanavond? Om het weekend te vieren?’
‘Haha, ja is wel goed denk ik, hoelaat en waar?’
‘Mooi, bij mij thuis om rond 11 uur.’
‘Oh shit, ik moet op vrijdag altijd om 11 uur thuis zijn.’
‘Uhm, slaap je op begaande grond? Als je een raam hebt haal ik je wel op.’
‘Ja, doe dat maar, haha. De Voorstraat nummer 122.’
‘Oke dan ben ik er om kwart over 11, Mike komt niet trouwens.’
‘Oh beter, waarom niet?’
‘Nou die vriendin van hem wou niet, vond het niet leuk bij mij ofzo. Ik moet echt gaan tot vanavond!’

Ik kan niet eens wat terug zeggen en hij heeft al op gehangen.
[/b]

Verder (=

upp :slightly_smiling_face: