[Verhaal] A Beautiful Nightmare

A beautiful nightmare.

“Ik schrik wakker en kijk met grote ogen om me heen. Even weet ik niet waar ik ben, tot ik naast me kijk. Gelukkig, het was maar een nachtmerrie. Ik ga weer liggen en geniet van je zachte gebrabbel. Je bent vast aan het dromen, gelukkig is mijn nachtmerrie voorbij. Deze nachtmerrie, want de andere is omgezet en een droom, een beautiful nightmare, die van mij eeuwig mag blijven duren.”

Hello allemaaaal! :relaxed:

Afgelopen tijd heb ik aardig wat verhalen op de site gevolgd en mijn handen begonnen ook aardig te jeuken op een gegeven moment. Vandaar dat ik dit verhaal schrijf. Heb het nog nooit eerder gedaan, maar hoop dat het je bevalt. Het is gebaseerd op een waargebeurd verhaal dat ik ooit in een tijdschrift heb gelezen. Je zou stukjes kunnen herkennen, maar ik geef er totaal mijn eigen draai aan. Commentaar, complimenten en weet ik veel zijn allemaal welkom, zo veel mogelijk. Dus veel leesplezier zou ik zeggen! :relaxed:

X Lisanne

Langzaam word ik wakker van een vervelend zoemend geluid. Het liefst draai ik me om, maar dan besef ik dat het mijn wekker is. Een ochtendmens ben ik nooit geweest, maar om 8 uur je wekker zetten om heerlijk een dagje naar Walibi te gaan met je vriendinnen heb ik er voor over. Maanden geleden hadden we het afgesproken, ik in eerste instantie omdat ik dacht dat het toch niet door zou gaan. Niet dat ik Walibi niet leuk vind, maar dat we uitgerekend met de Fright Nights moeten gaan, zit me toch niet helemaal lekker. Ze hebben me met z’n alle over gehaald, met heel veel moeite, maar het is ze gelukt. Wat dat betreft kennen ze me ook weer veel te goed. Met een zucht druk ik mijn wekker uit en loop naar de badkamer. Even snel douchen, ontbijten en haar en make-up doen en dan wachten op de taxi. Of nou ja, even snel. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, voor zo’n ochtendmens als ik.

Zo te zien heb ik allemaal anonieme lezeressen! Zouden jullie willen reageren? Aangeven wat jullie er van vinden. Op dit moment voelt het namelijk een beetje alsof ik voor mezelf aan het schrijven ben, haha.

Ohhh, en er komt een nieuw stukje aan hoor! :wink:

Je moet toch ook schrijven voor jezelf…

Het duurt vaak eventjes voor je reacties krijgt en hoe meer je post, hoe meer reacties.

Dit is nog niet heel veel om echt een mening over te kunnen geven maar de proloog is leuk! Ik ben benieuwd naar het verhaal

Oh ja, en dit. Als ik geen zin heb om te schrijven, schrijf ik niet. Dan wachten ze hier maar eventjes haha. Je moet het verhaal schrijven omdat het in je hoofd zit en je het kwijt wil op papier. Niet zo zeer voor de reacties hier. Die zijn alleen maar een aansporing, uiteindelijk doe je het voor jezelf.

Jaaa, jullie hebben wel gelijk! T is meer dat ik elke keer zie dat er meer mensen zijn die het hebben gelezen, en dan denk ik je mag best reageren hoor. ^^

Dat snap ik, dat heb ik zelf ook. ^^
Vooral als je denkt dat je een leuk idee hebt, en er dan niemand op reageert, dan is dat heel frusterend. Maar die reacties komen vanzelf, als je meer post, zul je zien dat het beter gaat!

Jaaaa, dat is zo frustrerend, haha. Ik hoop het! Nieuw stukje komt er aan, dus ben benieuwd. :slightly_smiling_face:

 Anderhalf uur later stap ik gehaast bij Yente in de auto. “Waar bleef je nou, we staan hier al 20 minuten te wachten!” “Nou Yen, 20 minuten is iets te overdreven, maar we staan hier al dik 5 minuten te wachten en hebben de halve buurt wakker getoeterd.” “Lou heeft gelijk” voegt Elin er aan toe. “Het is ook altijd hetzelfde verhaal met jou Fi.” Sorry meiden, ik kon mijn tas niet vinden. “Jaja” zeiden ze in koor. Ik glimlach. Ze kende me ook weer veel te goed. Al vanaf de basisschool waren we een groep hechte vriendinnen, en overal waar we gaan, gaan we samen. We hadden veel dingen gemeen, maar waren ook zo verschillend. Yente was de oudste, het scheelde niet veel, maar ze was de oudste, en dat was klaarblijkelijk te merken in haar gedrag. Niet dat wij het erg vonden, totaal niet. Maar af en toe… Komt misschien ook omdat er tussen mij en Yente maar 1,5 maand zit en we elkaar vanaf onze geboorte eigenlijk al kennen. Onze moeders zijn beste vriendinnen en hebben ons dat ook ‘opgedrongen’. Elin hebben we leren kennen in groep 2 van de basisschool. Ze bleek bij ons in de buurt te wonen, Yente en ik wonen naast elkaar, en zo doende waren we vaak na school met z’n drieën te vinden. In groep 4 kwam Kalou er bij. Verhuist vanuit Amsterdam en noodgedwongen terecht gekomen in ons kleine dorpje aan de andere kant van Nederland. Doordat ze zo’n grappig accent had werden wij nieuwsgierig, en toen ze ook nog bij ons in de buurt bleek te wonen, hetzelfde blok als Elin, leek het voorbestemd. Fantastic Four was geboren. “FIONA!” Geschrokken keek ik op en keek ik in het lachende gezicht van Elin. “Zo, jij was verweg zeg, waar zat je met je gedachten?” “Haha, vast bij die nieuwe jongen van school of niet Fi?” Typisch Yente, altijd denken aan jongens, ik was zo niet, waar zei de halve school heeft gedate en relaties heeft gehad die nooit langer dan 2 maanden duurde houd ik me wat dat betreft wat achterzijde. Als mijn ware liefde ergens rond loopt, kom ik hem vanzelf wel tegen. “Dus, wat vind je er van?” Hoor ik Elin. Uhh, waarvan? “Wat heb je joh?” Ohh, denk dat ik nog niet helemaal wakker ben ofzo. “Kijk,” zegt Kalou. “Daar hebben we ons ochtendmens Fiona weer. Wat Elin net zei, zullen we zo eerst in het reuzenrad gaan? Park verkennen en een route maken?” Ja is goed. Ik vind het allemaal prima, zolang ik maar niet meteen in een achtbaan hoef. Ben der gek op hoor, maar na een lange autorit moet mijn maag even tot rust komen. Zeker met de rijstijl van Yente.

Maar het verhaal is leuk, je moet door gaan c:

Ahw, thankyou. :slightly_smiling_face:

Mooi en leuk verhaal, ik zou graag meer willen lezen. :heart:

Na een kleine drie kwartier rijden zijn we er dan eindelijk. Walibi. Zodra we de kaartjes hebben lopen we richting het reuzenrad. Het is gelukkig niet zo druk en we kunnen meteen doorlopen. Eenmaal bovenin is het weer zoals van ouds. Kalou houd zich stevig vast en loopt te schelden op Yente die het bakje heen en weer probeert te schudden, terwijl Elin druk op haar mobiel zit. “Yen hou op! Je weet dat ik hier niet van houd!” “Oke, oke, het spijt me, vergeef me pleaseeeeee!” “Jaja, het is al goed. Lin leg asjeblieft die mobiel weg en schenk een beetje aandacht aan ons. Die mobiel loopt niet weg, en je vriend ook niet.” Ohja, Elin had sinds 2 maanden een vriend, Deon. Een hele leuke jongen hoor, maar als ze niet bij hem is what’s appen en bellen ze wel. “Oke, oke. Alleen nog even zeggen dat ik ga.” “Zeg maar dat je van ons niet meer op je mobiel mag kijken tot wij het zeggen.” “Yen! Dat meen je toch niet serieus?” “Ja dat meent ze wel,” voegt Kalou er aan toe. “Oh, en zodra je je mobiel ook maar aanraakt zonder toestemming….” Ik glimlach geheimzinnig. “Ja, zeg het dat.” Zegt Elin geïrriteerd. “Dan betaal je voor ons allemaal een warme wafel.” “Jaaaaa, goed idee Fi! Ohh, en als het voor een tweede keer gebeurd…. Word dat trakteren op Ben&Jerry ijs!” Ja hoor, hebben we onze verslaafde Kalou weer. Ze kan het niet vaak genoeg eten. “Hmm, lekker zijn jullie. Maar oke, ik zal het proberen, of het lukt weet ik niet, en of ik trakteer op een wafel….” “Geen gemaar! Mobiel kijken is trakteren!” “Jij hebt makkelijk praten Yen, jij hebt geen super lief vriendje, die je op dit moment ontzettend mist, en je dat heel graag wil vertellen.” Nee schat, maar als ik een super lief vriendje had, zou die me een dagje met mijn vriendinnen gunnen.” Oeh, die zit, en aan Elin haar gezicht te zien is ze er niet blij mee, gelukkig zijn we beneden en moeten we uitstappen. “Kom dames!” Roept Kalou, die al onder aan de trap staat. “Op naar een achtbaan, we moeten zo veel mogelijk gillen vandaag, want ik wil morgen wakker worden zonder stem.” Stem kwijt zijn, ja, daar krijgen we vanavond tijd genoeg voor, met al die enge figuren die daar rondlopen… Nou Fi, niet aan denken, je gaat nu eerst genieten met de meiden.

Ik vind de vriendinnengroep leuk! Alleen is het gesprek echt nauwelijks te volgen, ik denk dat je het iets overzichtelijker uit moet typen.

Jaaa, daar zat ik ook al naar te kijken. Maar vind het ook zo stom staan als er elke keer staat van die zegt dit, en die zegt dat. Maar is misschien wel duidelijker. Daar zit ik nog even over te dubben. Thanks! :slightly_smiling_face:

In mijn eerste stukken scheef ik vanuit de hoofdpersoon, Fiona. Maar ik denk dat ik er afwisseling in ga brengen. Het verhaal draait nog steeds om Fiona, maar om de gesprekken wat duidelijk te maken zal ik het vanuit een ander punt beschrijven. Af en toe vanuit Fiona’s punt. Als dat zo is zet ik het er duidelijk boven. Hopelijk word het dan wat duidelijker. Als jullie nog meer tips hebben, graag! Ik begin net en alles is welkom! :slightly_smiling_face:

Een leuk verhaal, maar misschien is het fijner lezen als je er af en toe een enter tussen gooit :slightly_smiling_face:

Dankjeeee! Zal het meenemen! :slightly_smiling_face: