{Verhaal} 1 secret is the start of a whole new life.

Heaven (16) is niet zoals de meeste kinderen. Haar ouders hebben 16 jaar lang een geheim verborgen gehouden tot dat haar vader plotseling overlijd en haar moeder het besluit te vertellen voor haar eigen best wil… Maar of het echt zo handig was om te vertellen…?

Hoofdstuk 1.

Ik zit naast Laila bij engels als de klassentelefoon gaat. Ik zie mevrouw McKnight naar me kijken. Dit belooft niet veel goeds. Als ze eenmaal opgehangen heeft zegt ze: “Heaven. Je moeder heeft gevraagd of je haar even kan bellen. Het was dringend. Ga maar even op de gang” zei ze. Ik kijk de klas rond en zie dat alle ogen op mij gericht waren. Dit is voor het eerst dat m’n moeder naar school belde en zei dat het dringend was. Ik pak mn mobiel uit m’n tas en loop naar de gang. Voorzichtig scrol ik tussen mijn contacten, Marianne, Mariël, Mama. Ik klik op het groene bel-icoontje. Ik hoor de telefoon overgaan. En nog een keer. Ik hoor m’n moeder met bibberende stem zeggen “Met Adriana” Ze heeft gehuild. Ik hoor het aan haar stem. “Mam. Ik moest je bellen… Wat is er aan de hand?” Ik ga rustig naar een stoel toe zodat ik kon zitten. “Uhm… Je vader… hij heeft een ongeluk gehad…” en m’n moeder begon weer te huilen. “Is het… erg?” vraag ik terwijl ik begin te bibberen. “Hij… hij is… o… overleden.” hoor ik m’n moeder huilend te zeggen. De tranen stromen over m’n wangen. “Nee. Dat kan niet!” ik schreeuw het zowat door de gang. En op dat moment zie ik de deur open gaan. Ik zie Laila en Jessie naar buiten lopen. Ik denk dat mevrouw McKnight heeft verteld wat er aan de hand was. Ze lopen op me af en ze geven een knuffel. Ik begin nog harder te huilen. Ik loop naar het lokaal en pak m’n tas. Ik loop naar m’n fiets. Zet m’n muziek af. En ik fiets naar huis. Ik weet niet wat ik zal aantreffen thuis…

Sorry, maar zoiets vertel je toch absoluut niet door de telefoon?

Een paar tips van een mierenneuker:

  • Probeer nadat iemand iets gezegd heeft shift+enter te doen, zodat er wat ruimte tussen staat, dit is overzichtelijker.
  • Probeer minder zinnen te beginnen met Ik/Ze etc, dit leest niet heel erg prettig en het wordt met verloop van tijd een beetje saai.

Ik weet niet of ik het ga volgen, maar probeer iets realistischer te doen. Like, er is toch geen telefoon in een klas? Je vertelt toch niet dat iemands vader is overleden aan de telefoon?

Wij hebben wel klassentelefoons… (; Maar ja oke… Bedankt voor de tips!