Verhaaal. Wat denk jij?

Dit stukje heb ik vorig jaar geschreven. Ik vind het best wel slecht x]

Stel jezelf eens voor : een vriendin van je heeft je uit jaloezie vermoord. Ze denkt van je af te zijn maar eigenlijk zal ze nooit echt van je af zijn. Nooit tot dat ze de wraak heeft gevoeld. Ik ben Minou , 16 jaar en niemand weet tot nu toe wat er met mij gebeurd is. Niemand behalve Tina. Maar daar ga ik verandering in brengen.

Het is zaterdag avond , ik heb mijn mooie groene jurkje aan en ben klaar om naar Lucas toe te gaan. ‘’ Doei mam’’ roep ik. ‘’ Doei schat ,tot vanavond’’ Ik trek de deur achter me dicht en stap op mijn fiets. Niet te geloven dat Lucas me echt heeft gevraagd om te komen. Ik kan me geen moment bedenken dat ik gelukkiger was dan op dit moment. Maar wat doe ik met Tina? Ze zal vast boos zijn over dit alles. Boos omdat hij mij gekozen heeft en niet haar. Ach , dat los ik morgen allemaal wel op. Ik bel aan en wacht op dat moment dat Lucas de deur opent. ‘’ Lekkerding’’ hoor ik. Ik lach naar hem en loop naar binnen. Omdat ik werkelijk geen idee heb wat ik moet zeggen begin ik maar over zijn zogenaamde mooie en super dure huis. Het doet er niet toe dat hij net als ik gewoon in een rijtjeshuis woont. Het gaat om het idee , als je begrijpt wat ik bedoel. Ik wil mijn jas uit trekken maar Lucas is me voor. ‘‘Bedankt’’ zeg ik. ‘’ Hij wil nog veel meer van je uit trekken hoor’’ hoor ik vanuit het niets. Ik kijk om me heen maar zie niets. Dan loopt Lucas naar het kastje onder de trap. Hij lacht en tot mijn verbazing zie ik zijn broer verschijnen. ’ Uhm hoi’’ weet ik uit te brengen. En probeer mijn rode wangen te verbergen. Als Stijn , de broer van Lucas , de kamer dan eindelijk heeft verlaten voel ik me weer meer op mijn gemak. Zo op mijn gemak dat ik na een tijdje bij Lucas op de bank lig te kijken naar een horror film die de naam ‘horror film’ eigenlijk niet eens waard is.

Inmiddels is het al half twaalf als ik denk aan wat mijn moeder die dag wel tien duizend keer had geroepen. Ik moest om 12 uur thuis zijn. Dus ik besloot mijn jas maar aan te gaan trekken en vervolgens te vertekken.Voor ik de deur uitloop draai ik me nog een keer om naar Lucas. In stilte wil ik vertrekken maar Lucas houd me tegen. Dacht je echt te kunnen vertrekken zonder mij nog een ding cadeau te doen? Wat cadeau doen? , speel ik mee. Wat denk je? , vraagt hij en zoent me. Even daarna stap ik toch maar op mijn fiets en wil opnieuw weg rijden. Maar weer word ik tegen gehouden.’’ Lucas’’ grinnik ik en draai me om. Maar het zijn niet die twinkelende , mooie ogen van Lucas waar ik in kijk. Het zijn ogen vol haat en woede. ‘’ Je kan het vergeten lieverd , vergeten!’’ Ik hoeft niet langer na te denken over wie het is. Ik weet , ookal zie ik alleen haar ogen , dat het Tina is. Ze grijpt me bij mijn keel en dreigt me te vermoorden. ‘’ Tina , dat kan je niet dat wil je niet ‘’ zeg ik met een trillende stem vol angst. En tot mijn verbazing doet ze het ook niet.’’ Nee ‘’ zegt ze.’‘Dat wil ik inderdaad niet.’’ Mijn angst zakt weg en ik word weer rustiger. Wat een grappen maker die Tina en ik lach. Maar Tina lacht niet. ‘’ Nee , zo makkelijk kom je er niet van af , jij moet lijden! ‘’ Mijn angst komt terug en ik weet dat ik fout zit.

ik vind het wel een leuk stukje:D

Ik vind het ook wel leuk alleen is het wel jammer dat ze dood is maar goed anders heb je geen verhaal dus GA DOOR!

x

t is wel goed geschreven, maar ik snap niet hoe ze van Lucas- opeens naar Tina gaat?

Nou Tina staat dus ineens achter haar. Die zal haar misschien wel bespioneert hebben ofzo whatever.