Vergeten. - verhaal.

‘Nee!’ Schreeuw ik zo hard als ik kan. ‘Blijf van me af!’ Ik duw, ik trap, ik bijt en ik knijp. Niks schijnt te helpen want overal voel ik handen. Twee koude handen gaan in mijn broek en nog twee andere onder mijn t-shirt. Er word een kapje op mijn mond gezet. Ik probeer de lucht die eruit komt niet in te ademen want ik weet dat er iets in zit. Maar ik hou het niet meer en adem het toch in. Dan zie ik niks meer, voel ik niks meer. Ik leef in een zwarte doos zonder gevoelens, gedachtes en pijn.
En op dat punt word ik wakker, zoals altijd. Ik neem een slok van mijn water en kijk naar mijn arm. Jaren lang had ik gehoopt dat deze littekens weg zouden gaan, maar na drie jaar hopen zitten ze er nog steeds. Ik pak mijn dagboek en lees de bladzijdes van vier maanden terug.

Vrijdagavond 16 December, 21:30.
‘Dit was de grootste schrok van mijn leven. Ze zou toch alleen maar even gaan douchen? Ik dacht dat ze in slaap was gevallen… Ik hoorde net dat Jill in een coma ligt. Ze heeft koolstofmonoxide ingeademd. Ze dachten aan een defecte geiser. Zou ze dood gaan? Wat zou ze voelen? Voelt ze pijn? Voelt ze onze pijn? Nee, dacht ik, daar moest ik nu niet aan denken. Ik moest sterk zijn, voor Jill. Ik snapte het nog steeds niet.’

Langzaam valt er een traan over mijn wang. Jill was mijn beste vriendin en ben haar op een gruwelijke manier kwijtgeraakt. Er liggen brieven op mijn bureau. Ze waren van Jill. In deze brieven stonden haar geheimen. De dingen die ze opschreef voor haar moeder, ook al was zij al heel lang overleden. Ze wou toch nog een beetje steun bij haar kunnen vinden. Dan maar op deze manier.
Ik sla de bladzijde om en lees verder.

Maandagochtend 19 December, 06:45. 4 maanden geleden.
‘Lieve Jill. Waarom moest je nou doodgaan? Je was niet sterk genoeg. De gas nam je leven over. Dit had nooit mogen gebeuren. Rust zacht, lieve Jill.’

Deze dag was Jill overleden om half één. Ik had het hele weekend niet geslapen en de week erna ook niet. Ik kwam elke dag doodmoe op school. Ik probeerde de slaap te overwinnen, door elke dag erg laat te gaan slapen waardoor ik niets anders kon dan in een diepe slaap vallen tot het tijd was om op te staan. Het hielp; elke dag weer iets vroeger naar bed en ik kon na een tijdje weer gewoon slapen. Nou ja, gewoon? Ik was misselijk, had het warm en voelde me elke nacht betast. Hoe dit kwam weet ik niet, maar het voelde vies. Zweet liep over mijn hele lichaam als ik sliep. Koud, warm, misselijk, hoofdpijn en spierpijn. Dit verdween elke dag opnieuw weer als ik op de fiets zat.
Ik knip mijn licht uit en draai me om. Ik besluit om nog even te gaan slapen, zolang als dit kan.

Spannend hoor!

Nee juist bedankt! En zie de foutjes inderdaad, ik denk dat het komt door het late schrijven zonder bril. Ik zal zéker er op letten.
Het meisje droomde over wat Jill is overkomen, maar daar kom je in het verhaal nog achter!

De dikgedrukte stukken zijn van nouja de ‘dader’.
De schuingedrukte stukken worden gewoon verteld of gelezen door Anouk.

Het arme schaap. Ze heeft geen idee wat er met haar gebeurd. Jill, je krijgt je verdiende loon, ik beloof het je.
Het is allemaal zo makkelijk. Waarschijnlijk heeft god het ook op haar gemunt. En dan Anouk, wat een verschrikkelijk wijf is het ook. Ik gebruik d’r alleen maar. Ze wil de hele tijd afspreken. Ziek word ik er van. Maar goed, ik heb haar nodig. Zonder Anouk lukt het niet. Jill en Anouk zijn beste vriendinnen, Anouk verteld me alles over Jill. Haar geheimen, haar angsten. Dat is wat ik nodig heb om haar kapot te maken. Ze gaat kapot, al moet ik daar persoonlijk voor zorgen.

‘Anouuuuuk!’ Onderaan de trap staat Dami te gillen. ‘Je moet naar dansen! Kom nou uit bed!’ Ik ga rechtop zitten. Bah wat heb ik een hoofdpijn. Ik loop naar de badkamer en gooi een plens water in mijn gezicht. Ik pak twee aspirine’s en een glas water. Één voor een slik ik de tabletten in. Ik maak me snel op en kleed me om. Ik kijk op mijn horloge. Shit! Ik heb nog maar een half uur om er te komen. Snel pak ik mijn mobiel en sms ik Susan, mijn vriendin van hip-hop, dat ik haar niet ophaal. Ik storm naar beneden en zie mijn lieftallige broer aan de bar zitten. ‘Goedemorgen lief broertje.’ Ik geef hem een kus op zijn wang. We zijn echt heel close. Na dat mijn ouders uit elkaar zijn gegaan ging het met beiden veel slechter. Achteraf waren ze beter af als ze bij elkaar waren gebleven. Mijn vader dronk zichzelf nog nét niet in coma en mijn moeder is een paar maanden geleden opgenomen in een psychiatrische inrichting. Mijn 30-jarige broer nam me graag in huis, aangezien ik geen plek had om te wonen. Hij verdiende goed wat geld aan zijn baan, had een prachtige lieve vrouw en 2 schattige kinderen; Elisa en Tom.
Snel prop ik een croissantje in mijn mond en stap op mijn fiets. ‘Doei! Tot vanmiddag!’ Ik fiets al een gek over de straat op om tijd gekomen, wat me ook nog lukt. Ik zie Rosalie en Susan een beetje kloten en besluit vooraan te gaan staan. Ik heb vandaag even geen zin in ze. Rosalie en Susan vinden het allemaal maar niks. Ze doen hun best niet en ze verzieken de boel voor iedereen. Ik daarentegen doe álles voor dansen. Dansen is mijn leven en elke les gooide ik alles wat ik had in mijn bewegingen. Ik ben van plan om over een paar jaar naar Aruba te gaan, om daar te wonen, te werken en om dansles te geven. Mijn danslerares, Shirley de zus van de eigenares van de dansschool, Manon, was daar ook geweest. Ze heeft me allemaal verhalen verteld en heeft beloofd dat ze me zou helpen. Ik kijk op tegen Shirley, ze was ge-wel-dig. In een klein jaartje was ze een soort vriendin voor me geworden. Ik kon àlles bij haar kwijt.

De les is afgelopen en ik ga tegen de muur zitten. Ik staar voor me uit.
‘Waar denk je aan?’ Ik schrik op van mijn gedachten en kijk naar Shirley die naast me komt zitten. ‘Jill.’ antwoord ik zachtjes. ‘Ik weet niet of ik haar brieven wel moet lezen. Ik bedoel, dat is toch iets persoonlijks?’
Shirley pakt mijn hand vast. ‘Als ze niet had gewild dat jij die brieven zou lezen, waren ze ook nooit bij jou beland. Heb je ze na 4 maanden nog steeds dicht op je bureau liggen?’
Ik knik verlegen ja.
‘Het heeft tijd nodig meisje. Je komt er wel over heen. Daar zorg ik voor!’ Glimlachend kijkt Shirley me aan. Ze gaat staan en steekt haar hand op. Dankbaar pak ik deze vast en trek mezelf omhoog. Ze geeft me troostend een knuffel en pakt haar spullen. ‘Ik ga buiten staan, ga je mee?’
Ik knik en pak mijn tas en volg haar braaf. Iedereen is al naar huis en alleen wij zijn nog over. Over een uurtje moeten we weer Zumba’en bij Manon, we wachten altijd even. Ik zet mijn tas neer en steek een sigaret op. ‘Wil je er ook een?’ Vraag ik aan Shirley en ik hou het pakje sigaretten voor haar neus. Dankbaar neemt ze mijn aanbod aan. ‘Ik mag dit eigenlijk niet van je aannemen he?’
‘Ach, ik ben Anouk maar.’ Shirley lacht.
‘Hoe gaat het met je ouders?’
Ik zucht. ‘Verschrikkelijk, denk ik. Mijn vader vroeg wanneer ik weer langs kwam. Maar ik ga niet meer langs, niet na wat hij heeft gedaan. En mijn moeder… Ze gaat in kleine stapjes voor uit…’ Ik probeer te lachen maar het lukt niet echt. Er springen tranen in mijn ogen en Shirley ziet hoe pijn het me doet. Het enige wat Shirley niet van me weet, is dat ik verliefd op haar ben. Ze weet dat ik bi-seksueel ben, maar ik heb mijn gevoelens van mij voor haar nooit verteld. Onze vriendschap betekent te veel, dat wil ik niet kwijtraken. We lopen samen naar binnen met Manon, Evie en Sam.

Nee ik vind… Als je de kans krijgt om ervaring op te bouwen, pak de kans en léér er ook iets van. Dankje! Stukje net geplaatst…
hoop dat het niet te verwarrend gaat worden nu

upje ?

Klinkt als een leuk verhaal. 'k Ben benieuwd hoe 't verder gaat :slightly_smiling_face:

Morgen probeer ik te schrijven!
Ik heb de afgelopen tijd niet echt de kracht gehad om inspiratie op te doen.

Dankje haha! ik weet nooit hoe ik dat moet schrijven… :slightly_smiling_face:
ga NU schrijven :grinning:

Ik kijk naar de ongeopende enveloppen op mijn schoot. Alles staat erop: naam, adres en postcode. De brieven liggen allemaal netjes op volgorde van datum. Ik pak de bovenste envelop en scheur hem open. De woorden van Shirley waren de enige die ik nodig had. De woorden op het papier dansen voor mijn ogen door de moeheid, maar ik lees gewoon door.

[i]'Lieve mama,
eerlijk gezegd heb ik geen idee wat ik hier moet schrijven. Ik heb zoveel gevoelens die ik je moet vertellen, maar ik weet niet hoe. Desondanks begin ik gewoon.
Wauw mama… Wat hebben we veel meegemaakt. We zijn echt door een moeilijke tijd gegaan. Laat me beginnen bij het begin:
Toen ik er achter kwam dat je vreemd ging, kon ik je niet meer aankijken zonder afschuwelijke dingen te denken. Ik was boos, ik haatte je.
Toen we erover hadden gepraat werd het er niet beter op: je maakte me zwart bij alles en iedereen. En ik? Ik moest m’n mond maar zien te houden. Ik kon doen wat ik wil, maar toch nam jij de touwtjes in handen. Ik zat er tussen in en ik kon niks doen.
Na een tijdje ging het allemaal wel iets beter, maar echt houden van deed ik niet. Je was schijnheilig, dat wist ik best. Je deed zo lief mogelijk, alleen zodat ik mijn mond zou houden.
Ik praatte met verschillende mensen over alles wat er speelde. Waarom het zo slecht ging, waarom ik mijn hoofd er niet bij kon houden… Het ging allemaal over jou.
En toen mijn oom… Wat gebeurde er toch allemaal? Hoe kon dit gebeuren? Toen Dylan, mijn neefje, xtc pillen had ingeslikt, ging alles fout. Mijn oom ging alleen nog maar meer gebruiken en de kinderen werden er de dupe van. Hij heeft zelfs z’n ex-vrouw bedrogen met een pistool. Ik zag het allemaal niet meer zitten en maakte de grootste fout van mijn leven: Ik ging mezelf snijden.
Het snijden werd erger en het liep soms op tot 3 keer per dag snijden. Het was de enige manier om mezelf rustig te houden. Maar ik werd alleen maar depressief van het snijden. Ik merkte aan mezelf dat ik mezelf afsloot voor de mensen om me heen. Ik heb daar nog steeds spijt van.
Nu, elke keer als ik down ben, is snijden het enige waar ik aan denk. Weet je hoe moeilijk het was om er vanaf te komen?

Het spijt me mama, ik kan deze brief niet afmaken. Er zitten zwarte vegen op mijn gezicht en ik ben te zwak om nu nog verder te schrijven. Zie je die uitgelopen inktvlekken? Schrik niet, dat zijn mijn tranen.

Liefs,
je liefhebbende dochter.’[/i]

Ik heb tranen in mijn ogen van de brief die ze hier schreef. Ik leg de brief en de envelop opzij en ga op mijn bed liggen.
Ik wist helemaal niet dat ze dat doormaakte. Waarom heeft ze me dat niet verteld?
Duizenden vragen spoken door mijn hoofd en zo val ik een half uur later in slaap: een nat kussen en zwarte vegen op mijn gezicht.

:slight_smile:

nieuwe volger! (:

Wauw, een verloren verhaal haha. Ga hem wel afmaken…

Ik hap naar lucht. Ik had alweer dezelfde droom. De droom die ik elke nacht heb. Een gave heb ik altijd al gehad, maar ik kon er niks mee omdat ik simpelweg nooit de boodschap eruit kon halen. Ik liet het altijd maar omdat ik het wel prima vond zo.
Ik loop over de koude vloer naar de badkamer. Ik knipper het licht aan en kijk in de spiegel. Tranen springen in mijn ogen en ik kan mezelf er niet van weerhouden om te huilen. Ik zak door mijn knieën op de grond en huil. Zo wel een half uur lang. Gek genoeg deed ik dit wel vaker de laatste tijd.

Heeeel kort maar helaas $