Verdriet om vader

Hi girlsceners,

Zopas (eergisteren) is me pa omgekomen in een auto ongeluk en is kort erna overleden.
hebben jullie dit ook megemaakt? Hoe gingen jullie er mee om?

Ik voel me zo leeg en verdrietig :"(.

MailMe

Wow, heftig! Ik heb eigenlijk geen idee…

Héél veel sterkte!

Dankje :’)

Sterkte…
En tja, iedereen verwerkt dat anders denk ik.

Ik zelf niet, maar de laatste tijd overlijden er heel erg veel ouders van kinderen in mijn omgeving. En er is niet echt een manier om mee om te gaan behalve veel praten, huilen en proberen het een plekje te geven, maar het wordt vast heel erg moeilijk.

Wow wat verschrikkelijk…
Gecondoleerd.

ik heb zelf gelukkig niet zoiets meegemaakt, wel zijn beide opa’s overleden, maar toen was ik nog jonger.

Ik praat er wel veel met me ma over…
Maar die heeft het ook heel moeilijk! Echt overal waar ik kom denk ik aan hem.

Heftig! En dan nog zo opeens! Als iemand dodelijk ziek is kan je er op “voorbereiden”, ik vind een ongeluk altijd erger.

Een vriendin van mij die had haar vader zo’n 5 jaar geleden verloren aan kanker, en nog geen jaar geleden haar moeder. Erg heftig.

Me bomma en bompa en oma en opa zijn ook al overleden. Maar toen was ik ook nog heel jong. Me papa was nog maar 40 jaar.

Dat is me niet overkomen, maar praten.

Veel sterkte, meid!

Dat is ook heel logisch en het zal lange tijd duren voordat het verdriet wat afneemt. Maar je kan niet zo veel meer doen dan steun zoeken bij vrienden/vriendinnen. En jij en je moeder zullen elkaar ook goed moeten steunen. Maar het is gewoon heel zwaar en dat blijft ook nog wel.

Dat is het je kan je er niet op voorbereiden en het is zoo moeilijk te begrijpen!

Oneens. Het lijkt me vreselijk om iemand in je directe omgeving te zien lijden, en daarbij zelf te weten dat diegene niet lang meer leeft.

Neem de tijd. In het begin is het nogal onrealistisch.
Mijn moeder is nu precies een maand en 1 dag overleden(dubbele long embolie, heel plotseling). En ik heb nu pas dat ik soms moet huilen en me gefrustreerd voel als ik me dingen ga herinneren. Ook je lichaam kan er last van hebben, ik heb al de hele maand allerlei klachten.
Dus neem gewoon de tijd ervoor.

Bij mn vader was het toen heel anders(en ik was ook :sunglasses:, maar die was ook ziek, en die zag je gewoon telkens aftakelen.

Tuurlijk is dat vreselijker om te zien, en de emotie’s zijn altijd heftig. Maar als je weet dat degene dodelijk ziek is en niet lang meer heeft komt het als een minder erge schok. De zieke kan ook nog proberen te halen wat er in het leven zit. Die weet het. Als je opeens overlijd door wat dan ook, dan is het klaar, over. Niemand verwacht het.

Dankjullie wel voor jullie reacties :’). Ik probeer me sterk te houden.

jeetje, wat erg! sterkte meid!
iedereen heeft een manier om emotie’s te uiten…

^ Dankje :’).

Mee eens :wink: Nee, ik dacht dat je dat anders bedoelde.

Maar alsnog, heel veel sterkte!

Zijn er meiden onder jullie die dit ook meegemaakt hebben en thuis bleven of gingen jullie gewoon naar school?