Verdoofd

Hee, bij deze het verhaal ‘Verdoofd’. Ik ga hem zoals de meeste verhalen op gs in kleine stukken plaatsen. Ik zal proberen regelmatig te posten (dit houdt in, iedere vrijdag, maximaal zaterdagavond) maar ik kan niets beloven aangezien ik heel druk ben met school. Toch wil ik dit verhaal graag posten omdat ik al eerder verhalen geschreven heb, maar daar één nooit van heb afgemaakt, en ik het schrijven toch behoorlijk mis. Laatst vroeg een docente aan mij of ik nog schreef, en dat was voor mij toch van 'Ja, dat is ‘m!’ dus het laatste zetje dat ik nodig had om weer te beginnen.

Het gaat onder andere over automutilatie, en het is absoluut NIET bedoeld om mensen te triggeren oid!
Oké, genoeg gelult. Hierbij het verhaal ‘verdoofd
Reacties zijn welkom, heel graag zelfs. Kritiek is zeer gewenst, probeer het alsjeblieft wel aardig te houden, en opbouwende kritiek te geven. :slightly_smiling_face:

Ik zet het mes op mijn arm. Dan voel ik mijn telefoon trillen. Langzaam leg ik het mes weg en lees het smsje: ‘Niet doen schat. Jij bent sterker dan de drang niet doen!’ Hier moet ik nog harder van huilen, graai weer naar het mes en maak een snee. Hij is niet diep genoeg, dieper. Dieper. ‘Dieper, vuile hoer!’ hoor ik de stem in mijn hoofd zeggen. Ik snijd dieper, nog dieper. Het bloed druipt er nu langzaam uit. Volgende kras. Zo ga ik tien minuten lang door, tot ik uiteindelijk ook zo’n tien diepe krassen op mijn arm heb staan. Ik ga helemaal door het lint, zo erg heb ik het nog nooit gehad. Ik vind het er mooi uit zien. Zo mooi zelfs dat ik het nog verder wil doen. En omdat ik mezelf haat omdat ik niet sterker was dan de drang en ik het dus weer gedaan heb.
Ik uit mijn woede verder op mijn kussen, ik sla en bijt er ontzettend hard in. Als de meeste woede een beetje weggeëbd is weet ik niet eens meer waarom ik zo door het lint ging.

Oeh, heftig geschreven… Het klinkt wel spannend, (als het niet al te bloederig word :stuck_out_tongue:) Mijn opbouwende kritiek voor jou is: spaties plaatsen in de tekst. Dat is makkelijk en zinnen bijvoorbeeld niet allemaal onder elkaar. maar bij een punt bijvoorbeeld bij ´en lees het smsje´ een spatie.

Ga door :slightly_smiling_face:

Haha, nee ik zal me inhouden! Dankjewel.
Hoe bedoel je bij een punt een spatie plaatsen? Ik werk wel met enter enzo, alleen ik vond dit wel even een mooie cliff-hanger.
Ik ga trouwens proberen om minimaal 2x in de week een stuk te plaatsen, als dit lukt met school. Maar één keer in de week moet lukken. :slightly_smiling_face:

Nou, ik weet niet hoe ik het anders moet uitleggen XD, maar ik blijf volgen :slightly_smiling_face:
Ja, ik snap wat je bedoelt… Ik had vorig jaar ook een stukje van een verhaal gepost, maar ben door schooldrukte gestopt…Best wel stom, want er waren echt leuke reacties enz. XD

Ja dat had ik dus ook met mijn tweede verhaal, ik was echt te druk met school, en geen motivatie meer om te schrijven, ik voelde me ‘gedwongen’ te schrijven. Ik hoop dat dat bij dit verhaal niet zo wordt. :slightly_smiling_face:
En dat dit niet oa ook een chat wordt zoals die andere twee
Maar dankjewel! :grinning:

Je kan het beter in alinea’s verdelen, dat is denk ik wat Wonderstruck ook bedoeld. Het is nu één groot stuk tekst en dat is niet heel uitnodigend om te lezen. Je schrijfstijl spreek me nu nog niet zo aan, maar als je meer stukjes post kunnen mensen daar een beeld bij krijgen.

Ik post nog een stuk, en dan gaan we met deadlines werken. Maar dan hebben jullie een idee hoe het verhaal gaat lopen (en dat het dus niet alleen maar bloederig is). :slightly_smiling_face:
---------------------------------------------

Ik loop naar beneden, met mijn mouw voorzichtig naar beneden geschoven. Ik zoek in de lade met alle pillen en zalfjes naar de zalf voor ‘brand en schaafwonden’, om deze over mijn verse wonden te smeren in de hoop dat ze zo wat sneller over zijn. Ik schuif mijn mouw omhoog, en staar naar het woord wat er in littekens staat: ‘SLET’. Dit was ook zo’n keer dat ik zo ver heen was. Deze was net zo diep dus waarschijnlijk worden deze krassen net zo’n duidelijk litteken. Helaas. Ik smeer de crème voorzichtig op mijn arm, negeer het brandende gevoel dat ik er van krijg, leg de crème terug en loop naar boven. Ik zeg niets tegen mijn vader, daar heb ik totaal geen behoefte aan.
Boven zet ik mijn stereo aan, stop de hardste metal die ik heb er in en draai het geluid vol open. Ik ga op de grond zitten, zing en schreeuw mee met de muziek. De laatste woede die ik nog had laten wegvloeien.
Als de cd is afgelopen, het is ondertussen half elf, zet ik hem uit, poets mijn tanden, borstel mijn haren, trek mijn pyjama aan en duik mijn bed in.
Op dit moment haat ik mezelf dat ik het weer gedaan heb, dat ik mezelf er tóch weer aan overgegeven heb. Dit moet echt een keer stoppen.

Oké dankjewel. In mijn vorige verhaal was het probleem juist dat ik te veel enters gebruikte, dus daar moet ik nog even mijn draai in zien te vinden, wanneer ik een nieuwe alinea moet starten zeg maar. Ik zal er op letten, dankjewel!

Je begint al snel best wel heftig, weet nog niet wat ik er van moet denken.
Zou je misschien wat langere stukken kunnen posten zodat we een beetje een beeld krijgen?

^Ik ga proberen deze week veel te schrijven en stukjes te posten zodat de lezer(essen)s een beetje weten wat mijn schrijfstijl is, maar daarna wil ik dus regelmatig gaan posten ivm school.

Spelfoutje in de inleiding. Staat veroofd ipv verdoofd. (:

Oja inderdaad, heb het even veranderd, dankjewel. (:

Verder :slightly_smiling_face:

Verder :=)

Mijn wekker loopt af en met moeite hijs ik mezelf het bed uit. Ik stroop mijn mouw op. ‘Ziet er weer lekker uit’, mompel ik in mezelf. Ik ga op zoek naar mijn werkshirt, die helaas korte mouwen heeft. Nou ja, dan maar een vestje erover, denk ik. Als ik alle zooi op mijn kamer helemaal omgekeerd heb, heb ik mijn shirt nog steeds niet gevonden. Ik loop naar de kamer van mijn ouders, schud mijn moeder wakker en fluister: ‘Hé mam, weet jij waar mijn shirt is?’ Na wat gemompel uit haar mond kan ik er toch uit opmaken waar hij nu ligt: in de strijkkamer.
Als ik ben aangekleed loop ik naar beneden voor mijn ontbijt. ’s Ochtends kan ik nooit wat door mijn keel krijgen dus wordt het maar weer een bakje yoghurt. Langzaam eet ik mijn bakje op, of nou ja de yoghurt in mijn bakje dan, en loop ik weer de trap op om mijn tanden te poetsen en me op te maken.
Op de klok zie ik dat het al vijf over negen is, opschieten dus! Snel trek ik mijn schoenen aan en trek mijn fiets uit het schuurtje.
Op mijn werk aangekomen moppert mijn baas op me dat ik ‘alweer’ te laat ben. Ik neem plaats achter de balie. ‘Hallo, dat wordt dan … euro alstublieft. Wilt u daar het bonnetje bij? Spaart u ook Airmailes? Oké fijne dag nog!’, en dat de hele ochtend door.
Blij dat het eindelijk pauze is, trek ik een sprint naar buiten. Eindelijk een sigaret. Langzaam rook ik hem op, maak nog een praatje met wat collega’s en ga weer naar binnen. Ik neem plaats achter de tafel, neem een bakje koffie, sla een tijdschrift open en begin te lezen tot mijn pauze voorbij is. Langzaam loop ik weer naar de balie. De dag gaat tergend langzaam voorbij.

Verderrr :grinning:

Door :slightly_smiling_face:

Oké hier is het laatste stukje van de inleiding, vanaf nu ga ik regelmatiger posten, dus ook niet iedere dag. :slightly_smiling_face:
Tips, kritiek is áltijd welkom!
-----------------------------------------------

Zodra ik mijn fiets in de schuur gezet heb en het paadje op loop komt mijn kleine broertje aangerend. ‘Saar, saar!’, joelt hij terwijl hij zijn mollige armpjes om mijn been heen slaat.
‘Hee kleine!’, begroet ik hem wanneer ik hem optil. ‘Au’, kreun ik omdat hij op mijn wonden slaat.
‘Saar pijn?’, vraagt hij met een sip gezicht.
‘Ja, nee het gaat wel hoor’, zeg ik met een mager lachje. Bart mag er niks van merken. Ik moet sterk zijn, om hem te beschermen. Ik moet zijn klappen opvangen. ‘‘Hij’’ mag Bart geen pijn doen, desnoods moet ik er voor sterven.

Ik praat niet graag over ‘’hem’’, hij mishandelt me al vanaf mijn vierde. Nu ben ik zeventien en nog steeds niet sterk genoeg. Hij mishandelt mijn moeder ook, maar gelukkig niet zo vaak als hij dat bij mij doet. Door die mishandeling is Bart er ook. ’‘Hij’’ wilde dat mijn moeder abortus pleegde, maar dat kon zij niet aan. Dus kreeg ze nog meer klappen. En ik ook.

‘Kom Bartje, tijd om te eten. Zal ik jou anders opeten?’, en ik bijt hem zachtjes in zijn arm.
‘Neeee, ik Saar opeten!’, krijst hij.
‘Nee gekkie. Kom, dan maak ik eten voor je klaar’, en loop met hem naar binnen.
Als het eten op is breng ik Bart naar boven en leg hem in bed, geef hem een nachtkus en een aai over zijn hoofd en loop de kamer uit. ‘Slaap lekker liefste broertje’, fluister ik.
Als ik de keuken heb opgeruimd loop ik even naar de winkel voor boodschappen.
Thuis begin ik gelijk met koken zodat het eten klaar is voordat mijn moeder en ‘’hij’’ thuiskomen.
Ik pak de pannen uit de kast. Vandaag wordt het soep. Terwijl ik de soep opwarm, maak ik de tafel klaar en zet de radio aan. Maar niet te hard, ander wordt Bart wakker.
Snel loop ik terug naar de keuken, waar ik mijn vader in de deuropening zie staan. Ik zie het al meteen, dit is geen goede dag voor hem geweest.

Spannend :slightly_smiling_face:

Ik vind het een goed/leuk verhaal, maar ook wel een beetje snel gaan. Misschien moet je wat meer details in je verhaal verwerken ? c;