Verboden liefde

[b]Hee meiden.

Ik ben een meisje van buitenlandse afkomst. Ik woon hier inmiddels ruim acht jaar, maar mijn ouders die houden nog erg vast aan hun eigen normen en waarden. Voor de buitenwereld zijn ze helemaal aangepast, maar thuis verbieden ze alles. Geen make-up, geen sieraden , geen vriendinnen, niet uitgaan etc. En uiteraard hoort in dat rijtje ook geen vriendje. Nu kan ik wel leven met al die andere dingen, alleen met het laatste gaat het een beetje mis. Ik heb anderhalf jaar geleden een jongen leren kennen, en ben meteen super verliefd op hem geworden. We hebben toen ongeveer twee maanden iets gehad, en toen kwamen mijn ouders erachter. Ik ben toen uit angst voor de consequenties weggelopen. Een heel gedoe met Jeugdzorg en andere instanties. Uiteindelijk hebben ze me terug naar huis gestuurd. Dit heeft voor de nodige problemen gezorgd, maar ik ben er toch redelijk goed vanaf gekomen. Toen heb ik een poosje geen contact met hem gehad (uit angst), maar sinds ongeveer een half jaar zie ik hem weer bijna iedere dag. Hij is een geweldige jongen en ik houd super veel van hem. Ik weet ook dat hij van mij houdt, dat laat hij iedere dag opnieuw zien. Maar ik weet niet wat ik moet doen. Als mijn ouders er dit keer achter komen is de kans groot dat ze me uithuwelijken of terug sturen naar het land waar ik vandaan kom. Of misschien kan het nog verder gaan…
Wat vinden jullie hiervan, moet ik ermee doorgaan of hebben jullie andere ideeen/tips?

Xx :smiling_face_with_three_hearts:[/b]

hoe oud ben je?
iig zou ik hier niet mee doorgaan, dat heeft erge consequenties voor jou en dan zal je hem nooit meer (kunnen) zien. Dan kan je er beter voor kiezen om een tijd geen relatie met hem te nemen en pas wanneer je zelf mag kiezen dat jullie dan een relatie nemen. Hij zal moeten wachten dus, maar als hij echt van jou houdt zal hij dat er voor over hebben…
sterkte…

Ga terug naar jeugdzorg en leg dit bij hun neer. Zij hebben jou immers niet of nauwelijks geholpen!

Of laat het gewoon niet officieel zijn. Maar ff serieus, geen vriendinnen? Dat is toch best wel erg?

[b]Ik ben 17.
Mijn vriendje zou wachten, dat weet ik heel zeker.
Het enige punt is dat mijn ouders me nooit zouden laten kiezen. Ze zouden hem nooit goedkeuren, alleen maar omdat het een Nederlandse jongens is. Dus zou het toch uitlopen op uithuwelijking oid. En dat willen we allebei niet…

Verder heeft Jeugdzorg me vreselijk slecht behandeld. Ze deden alsof ik één of andere crimineel was ipv een meisje dat heel erg in de nesten zat, dus wil ik er niks meer mee te maken hebben…[/b]

Ik kan zo janken om dit soort verhalen S: Wanneer kan je uit huis?

uithuwelijking zou vreselijk zijn! dat moet je echt niet laten gebeuren! misschien inderdaad even wachten tot je wat ouder bent, dat klinkt misschien heel moeilijk, maar anders zal het misschien nog wel ergere gevolgen met zich meebrengen. Als jullie even rustig aan doen met jullie relatie, kunnen jullie hem oppakken als jullie wat ouder zijn. Trouwens, dat van de jeugdzorg is echt belachelijk. net of een mens niet verliefd mag zijn? :wink: Wat je ouders ook zeggen: het is niet jouw schuld! En je moet jezelf deze vraag stellen: Betekent hij meer voor je dan je familie? Want als je toch je relatie met hem zou voortzetten, is er kans dat je je familie misschien nooit meer ziet!

Nou, heel veel geluk ermee! En trouwens: Er zijn heel veel meisjes die met hetzelfde probleem als jij zitten. Misschien staan er nog wat tips op het internet. Ik zou zeggen: google eens!
:relieved:

Nou, mijn ouders (en alle mensen waarmee zij omgaan) zijn nogal, eh, extreem op dit gebeid. Er zijn al meerdere meisjes die ik ken (en die ouder zijn) door hun ouders terug gestuurd naar hun land van herkomst, vermoord of zijn verdwenen…
Ik ben bang dat, ook als ik achttien ben, mijn ouders me toch kunnen opsporen en dan heb ik echt problemen…
En daarmee breng ik niet alleen mijn eigen leven in gevaar, maar die van hem ook.
Dus afwachten heeft vrij weinig zin.

misschien moet je nog even wachten? want je bent bijna volwassen en dan kan je uit huis! en dan zou ik eigenlijk gewoon proberen het contact met je ouders te verminderen…

wow, dat is dan wel heel erg heftig O_o
haha dan heeft mijn reactie van net niet veel nut xD
up!

Ik kan verder niet over jouw situatie oordelen hoor. Een broer van een vriendin van me heeft een vriendin gehad die inderdaad is uitgehuwelijkt. Het was kansloos om daar tegenin te gaan en inderdaad zou hij dan aan het vechten zijn voor zowel zijn leven als het leven van zijn vriendin. En dat is kansloos… Liefde overwint nou eenmaal niet anders, denk ik. Maar dat meisje is toch wel redelijk gelukkig met haar echtgenoot. Het lijkt me vreselijk hoor om uitgehuwelijkt te worden, maar misschien moet je je bedenken dan je ook gelukkig kán worden als je je vriend opgeeft?

En nog iets: iedereen kent iedereen. Dus je bent eigenlijk nergens veilig…
Overal waar je bent, zijn mensen die je kennen en die vervolgens aan je ouders door kunnen geven waar je bent…

Als je wel gewoon aan de regels van je ouders voldoet, weet je dan zeker dat je níet wordt uitgehuwelijkt?

Niet uithuwelijken is niet juist, het is dan mogelijk dat ik enig inspraak heb.
En ik haat jongens uit mijn land. Ze zijn (bijna) allemaal hetzelfde. Gladde ventjes…

En daar komt nog bij dat ik ontzettend veel van mijn vriendje houd, ik wil met niemand anders. Of hem of niemand…

kom maar bij mij in mijn gehucht wonen :sob::muscle: daar zijn bijna geen buitenlanders dus word je ook niet opgespoord.
nee, maar wow, das echt heel kut! kan je niet even afstand van hem nemen totdat je 18 bent, en m dan gewoon smeren?

Ik krijg echt de neiging om te zeggen: kom maar bij mij wonen
maarja dat lost ook niks op :’)
Ik weet echt niet wat je eraan kan doen omdat ik geen idee heb hoe dat ‘wereldje’ in elkaar zit
en ik wil jou niet verder in de nesten helpen
maar, heb je geen broers/zussen waarmee je kunt praten?

als jullie echt zoveel van elkaar houden dan zou ik echt gewoon verhuizen naar een ander land xD maar dan hebben zijn ouders misschien ook een probleem? ook al zijn jullie niet te vinden… denk ik?

Naar een ander land, dat hebben we idd al weleens overwogen, maar dan hebben we allebei nog geen studie afgerond. Dus dan zouden we onze toekomst toch een beetje verpesten…

Verder heb ik een zusje (12) en broertje (:sunglasses: dus ja das niet echt een optie…

maar voor je studie kan je toch op kamer gaan? dan is de contact met je ouders al minder… en dan na je studie pas verhuizen? ik weet niet waar je woont… maar als je in nl woont kan je denk ik nog wel een goede baan vinden en belgië ofso?

Ik mag niet op kamers xD
Als ik niet eens vriendinnen mag, dan is het vrij onlogisch dat ze me op kamers laten xD…