[VER] Moving to New York

Proloog
Ik hoop te kunnen zoeken wat ik wil vinden en, dat als ik het niet vind, ik in ieder geval een mooie reis heb beleefd.

Die gedachte spookte door mijn hoofd toen ik in Schiphol op het vliegtuig stapte. Nog een laatste blik, even omkijken naar de grauwe lucht boven Nederland, vliegticket in de hand, op naar Washington, om daar… ja, wat eigenlijk. Om daar iets te gaan ontdekken? Niet bepaald. Om daar achter de waarheid te komen? Dat kwam al dichter in de buurt.

Met een zucht greep ik het hengsel van mijn aktetas wat steviger beet en vermande mezelf. Het was een avontuur en ik ging ervan genieten. Al wist ik niet of dit een avontuur werd óm van te genieten, eerlijk gezegd.

Hoofdstuk 1.
Het begon allemaal niet zo heel lang geleden, eigenlijk vorige week. Ik vond op mijn mat, naast de gebruikelijke rekeningen en reclamefolders, een vreemde brief van de expresspost. Ik wist zeker dat ik geen familie overzees had, dus ik vermoedde dat hij op het verkeerde adres bezorgd was. Gek genoeg stond wel echt mijn naam en adres op de brief.

Uiteindelijk nieuwsgierig geworden (duurde maar vijf minuten hoor) en de brief geopend, stond er niet bijster veel in:

Zin in een avontuur? Volgende week naar Washington. Kom me zoeken en wie weet wat je vindt!

Geen afzender, geen adres, geen hint. Alleen een vliegticket. Vreemde situatie.
In eerste instantie wilde ik er dan ook niks van weten, maar je bent een Bogaerd of je bent het niet, dus ik heb uiteindelijk kunnen regelen dat ik een week vrij kon nemen om eens te kijken wat die brief nou eigenlijk inhield. Dat van die brief heb ik natuurlijk niet tegen mijn baas verteld, hij ziet me aankomen.

Een week lang heb ik in spanning gezeten en nu stond ik dus hier, in de goede gate, op het goede vliegveld (stel je voor) en in het goede vliegtuig. En nu? Washington? En dan?
Opeens raakte ik een beetje in paniek. Waar moest ik slapen? Hoe wist ik waar ik naar moest zoeken? Was dit een grap? Kwam er zometeen iemand met een candid camera voor mijn neus staan? Ik kwam een beetje overeind uit mijn stoel en keek om me heen. Nee, niemand te zien.

Wat dan? Wat dan? Ik beet op mijn nagels, een slechte gewoonte maar ik deed het al heel mijn leven en het was te zien. Bezorgd bekeek ik mijn vingers, de afgekloven randjes deden pijn in mijn ziel.
Hoe moest ik in godsnaam weten wie of wat ik moest zoeken?

Goedemiddag, dit is uw gezagvoerder, Peter Arendonk. We stijgen over enkele minuten op, dus ik verzoek u vriendelijk uw gordels vast te maken. Prettige vlucht.

Een droge klik en weg was de vriendelijke mannenstem. Nu begon het dus echt. Avontuur. Joepie.

Up (: And Thanks.

een nieuwe volger :slightly_smiling_face:

Haha thanks (:

Hoofdstuk 2
Een veel te lange vlucht later stond ik dan op het vliegveld van Washington. Om me heen allerlei mensen, ikzelf voelde me beroerd van het tijdsverschil. In mijn hoofd was het avond, terwijl hier de mensen nog volop van de middag en de zon aan het genieten waren. Ergens klopte er iets niet en het was NIET mijn schuld.

In de ijdelen hoop dat er misschien iemand op me stond te wachten greep ik mijn koffer van de band en kuierde naar de uitgang. Natuurlijk, niemand te zien. Hoe had ik zo stom kunnen zijn. Zuchtend liep ik een eindje verder door en stak mijn hand op, zodat ik een taxi aan kon houden. En, hoe kon het ook anders, de eerste vierentwintig (ik heb geteld) reden me straal voorbij. Ze waagden het ook nog gewoon om even vriendelijk te zwaaien, even in te houden en dan door te rijden met een brede grijns op hun gezicht. Hufters.
Pas na een halfuur kwam er eindelijk een taxi aan die stopte. Voor mij. Eerst kon ik het ook niet geloven, maar na een snelle blik om me heen of het niet om iemand anders ging, besloot ik toch maar in te stappen.

“Good afternoon,” zei ik in mijn smetteloze, veel te Britse accent.
“Where do you want to go?” klonk het nors voorin. Hork.
“I would like to go to the nearest hotel that’s at least a bit comfortable,” zei ik en ik glimlachte nerveus. Als deze vent me naar een of ander aftands hotel ging brengen kon ik waarschijnlijk tot morgenvroeg wachten voor ik het durfde weer bij iemand in de auto te stappen. Op hoop van zegen dan maar.
“Suuuure.” De man gaf flink gas en draaide aan zijn stuur. Niet om het een of ander, maar ik had het gevoel dat ik in een actiefilm zat.

Met kramp in mijn knieën en dichtvallende ogen stond ik anderhalf uur later dan toch eindelijk voor een hotel waar ik een voet binnen durfde te zetten. Bij het eerste hotel waar de taxi stopte had ik meteen geroepen dat hij weer door moest rijden, want van de buitenkant zag het er al niet uit. Dit ritueel had zich nog zo’n vier keer herhaald voor ik nu dus alsnog bij een aangenaam hotel was beland. Het zag er zelfs bijna … knus uit.

“Good afternoon milady,” zei de man achter de receptiebalie met een smetteloos Texaans accent, wat hij dus duidelijk niet kon verbloemen. Kun je nog zo netjes praten, als je als een Texaan klinkt, doet het altijd denken aan een op tabak kauwende boer met een graanstengel in zijn mond. Zo één die je meetrekt z’n schuurtje in om eh… je weet wel te doen.
Met een ferme zwaai gooide ik mijn aktetas op de receptie. “I would like a room. For a week.” Ik knipte nog net niet in mijn vingers.
“Sure, Ma’am.” De Texaan knipperde even met zijn ogen alsof hij daarmee een bepaald hersengebied activeerde en ging vervolgens iets intikken in de computer. Terwijl hij daarmee bezig was keek ik een beetje om me heen. De foyer was niet al te groot, maar schoon, en het leek erop dat ik hier ook kon zwemmen, als ik dat zou willen. Niet dat ik het wou, maar het was prettig dat ik in ieder geval die mogelijkheid had.
“Here you go, Milady. Room seven. Elevator to the first floor, second door on the left.” Met een zwierig handgebaar overhandigde de Texaan mij de sleutel, sloot zijn hersenen weer af en ging in slaapstand. Ik nam de sleutels aan, greep mijn koffer in de ene hand en mijn aktetas in de andere en ging naar boven. De papieren tekende ik een andere keer wel.

Verder :wink:

Leuk begin, ik ben benieuwd wat er verder gebeurd.
Je hebt in ieder geval een volger erbij (:

Haha thank you, morgenochtend meer. Ik ga proberen ervoor te zorgen dat ik alles ga volhouden waar ik op het moment mee bezig ben.
Dus:

  • gezonder eten
  • elke ma, woe, vrij sporten
  • nog maar twee keer per dag iets snoepen
  • meer water drinken
  • een verhaal afschrijven
  • een blog bijhouden
  • mijn quoteaccount regelmatig bijhouden
  • een tumblr bijhouden
  • leren voor de proefwerkweek (consequent!)
  • regelmatig foto’s hearten
  • elke dag facebook checken
  • veel stukjes schrijven voor de schoolkrant.

Wat een lijst.

Hoofdstuk 2
Doodgemoedereerd zat ik de volgende ochtend aan het ontbijt. Mijn haar was zeiknat, mijn make-up had ik nog niet gedaan en ik droeg een afschuwelijk broekpak, maar het was het eerste wat ik kon vinden toen ik mijn koffer opengooide. Afijn. Ik zat te genieten van mijn versgezette koffie en mijn bagel met carpaccio en parmezaanse kaas toen iemand op mijn schouder tikte. Geïrriteerd draaide ik me om.
“Wat?” vroeg ik met volle mond. Een of andere medewerker van het hotel stond me schaapachtig aan te kijken. Oh ja, Amerika. “What’s the matter?” zei ik nu, nog geïrriteerder.
“There’s a letter for you Ma’am,” zei de bediende en overhandigde me een enveloppe. Mijn hart begon te bonzen. “Eh… thanks,” zei ik afwezig en wuifde hem weg.

De enveloppe zette ik voor me, tegen mijn kopje aan. Een tijdje kon ik er alleen maar naar staren. Er stond niet eens een adres op, dus degene die de enveloppe had gebracht had zelf moeten weten dat ik hier zat. Hoe wist die mysterieuze brievenschrijver überhaupt dát ik hier zat? Het bezorgde me de kriebels, terwijl het weer toch heel aangenaam was.

Ik besloot eerst in alle rust mijn bagel op te eten, voordat ik de brief openmaakte. Uiteindelijk moest ik wel, en met trillende handen greep ik de enveloppe. Het zegel (zegel?) aan de achterkant kwam makkelijk los. De brief ging als volgt:

Ben je een beetje bijgekomen? Als je nog last hebt van een jetlag, raad ik je aan een massage te nemen voordat je aan je zoektocht begint. De salon twee straten hiervandaan is ideaal. Neem je portemonnee mee! :wink:

Verslagen liet ik me terugzakken in mijn stoel. Goed. Massage. Eerlijk is eerlijk, ik kon het best gebruiken. Maar hoe… Die brievenschrijver moest me wel kennen, bedacht ik terwijl ik woest mijn haar door de war gooide. Vreselijk, op vakantie gaan. Ik had er altijd al een hekel aan gehad.

Met een zucht stond ik op en nam de laatste slok van mijn inmiddels koud geworden koffie. Bah. Ik greep mijn tas, stond op en liep resoluut naar mijn kamer. De receptionist kon wel naar me roepen, maar ik was oost-indisch doof. Stom hotel. Stom Amerika. Stomme brief.

Ik vind het leuk! Verder (:

Thanks :grinning: Up!

verder :grinning:

Up voor mezelf :’)

Hoofdstuk 3
Na niet al te lange tijd stond ik weer beneden, in de frisse lentezon van Washington. Om me heen raasde het verkeer, nog geen paar meter van me vandaan. De doorman probeerde me vriendelijk gedag te zeggen, maar ik was niet in de stemming voor kletspraatjes. Ik was ontzetten chagrijnig en niet zomaar. Hier zat ik, in Washington, geen idee waarom, had verdorie een week vakantie genomen voor deze onzin en dan moest ik een MASSAGE nemen? Belachelijk. Ronduit belachelijk.

Resoluut wandelde ik de trappen van het hotel naar de straat af. Het was dichtbij, had de brievenschrijver gezegd. Twee straten hiervandaan… Ik schoof mijn zonnebril in mijn haren en moest meteen mijn ogen dichtknijpen tegen het scherpe licht. Het prikte. Stomme zon.
“Excuse me,” vroeg ik dan maar aan een willekeurige voorbijganger. “Do you know where the…” oh, wat was massagesalon in het Engels. Heerlijk. Nou, dat hielp ook geen meter. “Never mind.” Had ik maar een woordenboek meegenomen. Stomme taal.

Op eigen houtje liep ik dan maar een stukje verder. Een straat, nog een straat, nog een straat… oh, dat was dus een straat teveel. Ik liep een stukje terug en keek de tweede straat nog eens goed in. Niet al te breed, niet al te druk. Geen zon hier, de huizen waren te hoog. Ik wandelde de straat in en controleerde de gevelborden. Wacht. Was het… daar. Een massagesalon. Ding. Iets. Allicht, het leek erop. Ik ging iets harder lopen.

Even de titel aangepast :’) dus meteen een up.

up!

Weer leuk! Ga vooral verder (:

Oeh verder :slightly_smiling_face:

Leuk ! Nieuwe volger