Vastgelopen, dringend advies nodig

Vanwege anonimiteit versimpel ik het verhaal een beetje, ik hoop dat ik van jullie meiden wat advies kan krijgen. Zit er op het moment helemaal doorheen…

Ik heb een moeilijke jeugd gehad, veel traumatische dingen meegemaakt tot een opname van bijna een jaar in een gesloten jeugdzorgkliniek.

Door zorgen van mijn ouders en mijn omgeving heeft een curator toezicht op mij.
Ik begrijp het wel, maar het zorgt in een vorm ook voor oplopende spanningen. Het demotiveert mij om iets met mijn leven te gaan doen, omdat ik al een jaar lang maar 30 euro leefgeld in de week heb. En ik ook niet het idee heb dat daar zomaar iets aan kan veranderen. Ik was eerst een meid die ambitie had om haar havo diploma te gaan halen, maar door aandoening moet ik weer geopereerd worden en sta ik praktisch in de ziektewet. Psychisch gezien ben ik ook niet heel erg “bij” zelf denk ik niet dat ik trekjes heb van een persoonlijkheidsstoornis, mijn moeder weer wel. Het zou zomaar kunnen, er is geen verder onderzoek naar gedaan terwijl dat wel de bedoeling was van de opname in gesloten jeugdzorg.

Door het tekort aan geld, om eten van te kopen. Ben ik in tussenpozen weer terug in de prostitutie beland. Hier ben ik twee maanden geleden ook weer mee gestopt. Op het moment woon ik niet vast in een woning. Ik logeer bij mijn vriend die zijn woning heeft ondergehuurd. Tussen mij en mijn vriend gaat het ook niet helemaal goed. Vaak spanning, en ruzie. Hij heeft een ander beeld over onze toekomst als ik op het moment. Desondanks dat sta ik doodsangsten uit om weg te gaan bij hem. Ik wil hem niet kwijt, maar de toekomst die ik voor me zie trekt hij niet. Op het moment sta ik helemaal vast in mijn leven. Ik wil graag aan mijn toekomst gaan werken, omdat ik heel mijn jeugd heb verspild aan verkeerde dingen en domme keuzes heb gemaakt. De afgelopen weken heb ik mezelf wat tijd gegeven om na te denken, maar in oplossingen sta ik ook helemaal vast.

Ik zou het liefste stabiel in mijn schoenen gaan staan, een plekje voor mezelf en mijn katje.
Dat is dan wel weer een must, zonder mijn katje kan ik echt niet.
Al is het maar een kamer.
Ik wil verder met studeren en verder met naar school gaan. Een kamer waar ik me op terug kan trekken als ik dat wil zonder bemoeienis van anderen. Geen mensen meer die aan me plukken.
En belangrijker een relatie die mijn leven verrijkt, dus naast mijn eigen plekje en bezigheden een relatie is prima. Maar niet meer op de manier hoe het nu is. ( ik weet zelf ook dat het niet goed is, maar ik zit met hem 24/7 samen, hij geeft me geen ruimte en vrijheid, laat me niet alleen naar buiten vanwege overbezorgdheid )

Mijn ouders kunnen mij niet in huis nemen op het moment, misschien in de nabije toekomst wel maar daar is nog niks met zekerheid over te zeggen. Ik heb al aangegeven dat ik niet meer terug wil naar de daklozenopvang in mijn regio, ik ben verslavingsgevoelig en net drie maanden clean. Heeft iemand een tip, of idee over hoe ik dit moet aanpakken?

Alvast bedankt, alle comments zeker gewaardeerd.

Jeetje, ik heb echt respect voor je en een dikke virtuele knuffel! Heb je gedacht aan een maatschappelijke werker? Hij/Zij kan jou misschien helpen en ook andere oplossingen aandragen, denk aan indicaties. Voor een maatschappelijke werker kun je terecht bij de huisarts of de gemeente/zorgloket. Dit is het eerste wat in me opkomt. Misschien is Sterk huis ook iets voor je? Volgens mij, heb je hiervoor een indicatie nodig maar dan is het fijn als iemand met je ook meekijkt of je helpt.

Hey, wat heftig allemaal. Maar, je weet het best wel goed te verwoorden allemaal. Je hebt wel een duidelijk beeld wat je zou willen. Dat is denk ik al een hele belangrijke stap.

Je hebt nu iemand nodig die samen met je gaat kijken hoe je dit het beste aan kunt pakken. Stap voor stap een plan maken. Een reis, waar je ook moet beginnen bij het treinstation in je eigen stad, maar uiteindelijk wel op het witte strand onder een palmboom zal eindigen.

Wat jij allemaal wilt klinkt heel reëel.

Ik zou naar je huisarts gaan en vragen welke personen/instanties je zou kunnen vragen om samen met je een ‘plan van aanpak’ te maken.

Dikke knuffel, veel succes en probeer ook een beetje te genieten van de reis en niet alleen de eindbestemming.