Van haat tot niet meer zonder ~ Mijn verhaal

‘Maar ik mag hem niet écht leuk gaan vinden.’ 1 van de zinnen die elke avond in mijn dagboek schreef.
Ik weet nog hoe blij ik was dat ik na 2 jaar eindelijk wat closer was geworden met de jongens uit mn klas. En ook dat deze vriendschap met hun elke dag wat hechter werd. Maar nu begon het uit de hand te lopen. Ik werd tot 1 van deze jongens, waar ik 2 jaar geleden, vorig jaar en begin dit schooljaar een hekel aan had, zo aangetrokken. Ik weet nog steeds niet wat het was. In mijn dagboek schreef ik dat ik zeker wist dat ik niet verliefd was. Ik irriteerde me aan hem, maar zelfs op die momenten wilde ik hem kussen. Zelfs op de momenten dat ik hem niet uit kon staan.
Turns out dat het niks meer was dan ‘lust’.

De schooldagen gingen voorbij. Ik heb de dagen geteld dat hij naar me lachte. Ik brak op de dagen dat hij dat niet deed. Ik ging steeds meer over hem schrijven in mijn dagboek, tegen beter weten in. Ik wist dat ik niet de enige was tegen wie hij bepaalde dingen zei. Ik bleef mezelf voorhouden dat ik niet verliefd was. Na een tijdje gingen we ook met groepjes buiten school afspreken. Hij kwam op mijn verjaardag en we hielden filmavondjes. Tijdens de eerste filmavond lag ik tegen hem aan. Ik hield zijn hand vast en ik kon zijn hart voelen kloppen. Het was perfect. Ik had inmiddels al aan mezelf toegegeven en aan mijn allerbeste vriendinnen verteld wat ik voor hem voelde.
Mn vriendinnen uit mijn klas heb ik niks verteld. Ik wist gewoon bijna zeker dat het niks tussen ons zou worden. Ik twijfelde teveel aan of hij het allemaal wel meende. Het leek me ongemakkelijk en gênant als mensen uit de klas zouden weten wat ik voor hem voelde als dit niet wederzijds was.
Er was 1 meisje, een heel goede vriendin. Ook haar vertelde ik niks omdat ze bij me in de klas zit. Ik heb haar gekwetst. Zelfs toen ze me een paar keer vroeg of het iets ging worden heb ik ontkend. Ik loog. Het is niet dat ik er spijt van heb. Ik had alleen gewild dat ik het haar had kunnen vertellen, zonder dat het ongemakkelijk was geworden. Ze verdiende de waarheid.

1 maand later was onze eerste kus. Niet perfect, alles behalve, maar het was met de perfecte persoon. Alles, alles aan hem was zo mooi.
1 week daarna werd het officieel tussen ons. Iets wat ik nooit verwacht had. Toen ik zo’n hekel aan hem had, had ik het nooit gewild en nu kan ik niet meer zonder.
Het was nog niet openbaar en dat vond ik lastig. We hadden beide geen zin in gezeur en vervelende opmerkingen van klasgenoten. Het was moeilijk om naar hem te kijken en hem niet vast te kunnen houden. Gelukkig heeft dat maar 1 week geduurd. De irritante opmerkingen hebben precies 1 week stand gehouden.
Maar wel twijfel ik. Hij heeft meisjes die 10 keer mooier zijn dan ik verteld dat hij met mij is. Hoeveel dat ook voor me betekend, ik ben elke keer bang dat zij hem te mooi voor me zullen vinden. Ik weet niet of ik goed genoeg ben voor hem, of ánderen me wel goed genoeg vinden voor hem, maar dat neemt niet weg hoeveel ik van hem houd.
Het is moeilijk uit te leggen wat en hoeveel ik voor hem voel. Hij maakt alles beter. Ik lach zonder reden, alles om me heen is mooi en ik ben gelukkig. Écht gelukkig. En dat door een jongen die een halfjaar geleden nog het bloed onder mn nagels vandaan haalde haha.

Dit heeft me laten beseffen dat zoveel mogelijk is. Dingen die je eerst misschien niet eens wilt kunnen prioriteiten worden en mensen, mensen kunnen alles voor je gaan betekenen.

Liefs, en geloof in alles wat je wilt en misschien ook wel kunt bereiken !