Vampire Story

koekiemuffin en ik hebben samen in het begin van het jaar een verhaal geschreven, en we zijn er eigenlijk nogsteeds mee bezig. (we hebben nu al iets van 16 hoofdstukken en die zijn best wel lang)
nu was onze vraag, is het wat, en als het saai ofzo is willen jullie het dan zeggen want dan kunnen we het verbeteren.
Okee hier een stukje van het eerste hoofdstuk:

Het was midden in de nacht, volgens mij net tien over vier. Ik hoestte, ik had dorst, ik wou een glaasje water of zo. Voorzichtig zocht ik naar mij sloffen die naast mijn bed hoorden te staan, daar stonden ze blijkbaar niet want ik kon ze echt niet vinden. “Dan zonder pantoffels” zuchtte ik fluisterend. Ik draaide mij om in mijn bed, stak mijn voet uit bed op de grond en trok ‘m gelijk terug. “Shit!” wou ik gillen maar ik hield me in, de betegelde vloer van mijn slaapkamer was ijskoud, ik zei nog zo tegen mam dat ze die tegelverwarming niet uit moest zetten want zomer of niet de grond wordt ijskoud. Ik verzette me en stond in één keer naast mijn bed, voorzichtig sloop ik de gang op. Ik hoorde mijn moeder iets mompelen, dat doet ze wel vaker in haar slaap maar dan is het altijd onverstaanbaar. Eenmaal beneden opende ik de koelkast en vulde een glas melk want daar had ik toch iets meer zin in gekregen. “Christina?” hoorde ik iemand achter me zeggen. Ik herkende die stem, ik draaide me om en zag mijn vader in het licht dat de maan door ons keukenraam scheen, in de deuropening staan. “Ik dacht al dat ik iets hoorde” zei hij rustig. “Ik had dorst” zei ik droog maar toch opgewekt. “Wil je samen even een wandelingetje gaan maken?” vroeg mijn vader, dat deden we de laatste tijd wel vaker, een jaartje terug ook maar toen kwam mijn moeder er achter en was er een hele ruzie losgebarsten tussen papa en mama maar ook tussen mama en mij, ze sliep zelfs een half jaar beneden op de bank om te voorkomen dat papa en ik samen naar buiten gingen omdat ze niet wist wat mijn vader ging doen en ze wilde me beschermen. Dat snapte ik eigenlijk niet, als je met iemand bent getrouwd vertrouw je die persoon toch? Het leek net of ze niet van hem hield en hem ook helemaal niet vertrouwde.

Even later liep ik buiten met mijn vader door een donker park, het licht van de maan verlichtte het park zoals in een horrorfilm maar ik was bij mijn vader dus ik voelde me veilig. Ik keek en frummelde aan een klein hartjesbedeltje gemaakt van een bloedrode edelsteen, het was echt belangrijk voor me, een deel van mezelf plus het was ook wel een heel mooi kettinkje, ik had er op school al een heleboel positieve reacties over gekregen en ik was ook erg trots op. “Die is van de oma van jou oma geweest” zei papa zacht. Dat had hij mij al honderd keer verteld maar het voelde voor mij nog altijd net zo speciaal als de eerste keer dat hij dat zei. “Ja” zei ik zachtjes en staarde dromerig naar het kettinkje om mijn nek, toen keek ik om me heen.“Het is echt mooi hier” fluisterde ik zachtjes. “Ja” zei papa “de maan inspireert je alsof het je aller grootste krachtbron is, de maan heeft verborgen kracht in zichzelf maar ook in haar mensen schuilen”. “Wauw…” dacht ik bij mezelf. Papa zei wel vaker van die dingen die je echt helemaal aan het denken zette, zo kwam hij bij mij altijd met van die hele diep doordachte raadseltjes aan waar ik soms nachten over lag te denken. Hij had één keer zo’n vraag aan mijn kleine zusje van 8 gesteld, daar heeft ze nachten van wakker gelegen omdat ze het niet kon uitstaan dat ze die vraag niet opgelost kreeg, uiteindelijk heeft mijn vader haar het antwoord verteld omdat ze haast leed aan slapeloosheid en het allemaal invloed had op haar cijfers op school, dat was wel erg zielig.

please laat even weten wat je er van vond? dan maak ik het verder af :blush:

klinkt leuk, ben benieuwd naar het volgende stukje

leuk hoor (:, verdeer

Mijn zusje en ik leken totaal niet op elkaar. Mijn zusje heette Célina en leek vooral op mijn moeder, ze had lang blond krullerig haar, blauwe ogen en sproetjes. Ze was echt heel schattig dus maar ze was wel een beetje slordig zo vergat ze soms haar tanden te poetsen haar tanden waren dus niet helemaal wit terwijl ik dus al poetste ik af en toe niet, altijd bleef ik van die stralend witte prototype tandpastareclame tanden houden. Ik had lang stijl zwart haar, lichtgrijze ogen en mijn huid was bijna wit. Het maakte niet uit of ik ging zonnen, ik bleef altijd zo wit. En op de een of andere manier kreeg ik altijd een vage hoofdpijn als ik het buitenlicht zag. Ik leek meer op mijn vader, mijn vader was dat ene mysterieuze type, die altijd alle antwoorden vermeide als het over hem ging. Hij had net zo’n witte huid als ik, en nog lichtere grijze ogen dan ik. Ook droeg hij altijd een kruisje om zijn nek, die was ook van die rode edelsteen gemaakt waarvan mijn ketting was gemaakt, ik heb hem nog nooit zonder dat ding gezien, en ik heb hem trouwens ook nog nooit overdag gezien. We mochten als hij overdag sliep, zijn kamer niet binnen. Dus wisten we ook niet wat hij aan het doen was. Ik zag hem gelukkig wel bijna elke avond en dan gingen we een heel stuk lopen door het park. Hoe mysterieus hij ook was, ik hield van hem, heel veel zelfs. Hij was die ene persoon die ik kon vertrouwen, die er voor me was als ik iemand nodig had, en hij snapte altijd wat ik had meegemaakt. Het leek net of hij gedachten kon lezen of zo. “nog even wachten lieve, grote dochter” zei hij zachtjes tegen mij. Ik wist waar hij het over had, Ik zou over 5 weken zou ik veertien worden. Dat zou in het begin van de herfst zijn. Ik zat dan al bijna op éénvierde van mijn 2e jaar middelbare school. Op school keken jongens mij altijd na, en de meisjes altijd zo heel bitchy soms maakte ze weleens van die rotopmerkingen waarvan ik helemaal in elkaar dook, papa en mama zeiden allebei dat ze dat deden omdat ze jaloers waren maar ik was best onzeker dus liet ik het me allemaal maar aanpraten door die tutten.” Laat je niet pesten mooie” had mijn vader gezegd, “ ze zijn allemaal jaloers en ik weet zeker dat er op heel de wereld geen mooier meisje is dan jij”. Dat sprak me altijd moed in en liet me weer voor een hele week lachen en soms zelfs wel langer en als ik dan zo´n week lachte werd er van alle kanten naar mij gefloten en zag ik die bitchy koppen van die andere tutten niet eens meer maar ik wist best dat ze nog erger dan normaal keken dan.

Mijn vader leek al een tijdje heel gespannen over mijn verjaardag, zou dat komen omdat hij misschien te weinig geld heeft voor een cadeau, of zou er toch iets anders aan de hand zijn?

so far so good :grinning::smiley:

Na een hele tijd lopen gingen papa en ik richting huis want de eerste zonnestralen kwamen langzaam tevoorschijn.

Het was nu kwart over vijf en ik lag alweer in mijn bed maar ik kon niet slapen. Ik ging op een wit krukje zitten die links van mijn bed stond. Er stond een tafeltje voor met opmaak spulletjes, en boven het tafeltje hing een spiegel.
Ik begon mijn haren te kammen, en keek in de spiegel… Ik zag een vage schim opeens achter me verschijnen, het was papa, hij had zijn jas nog steeds aan. Ik voelde zijn hand op mijn schouder landen, en hij zei:
“Dochter, ik heb niet lang meer te leven. Morgen zal ik er niet meer zijn, ik kom hier om afscheid van je te nemen en je iets te vertellen.”
Er rolde een koude rilling over mijn lichaam. Papa was zomaar uit het niets in mijn kamer gekomen, ik wist het… hij had iets te verbergen en het had ook met mij en mijn verjaardag te maken.
Hij ging op kille toon verder.
“Je bent beeldschoon en ik houd van je. Maar er is een geheim dat je moet weten. De moeder van mijn oma, was een bloed vampier, ze kwam nooit buiten en als ze buiten kwam was het pik donker. Ze was een gevaar voor de mens, ze kwam langs in een slaapkamer en beet… de persoon dood. Ze vulde zich met bloed, dat was haar voedsel. Het was een gave, een bijzondere gave die maar een paar mensen van de wereld hebben. De gave heeft een paar generaties over geslagen, en kwam terecht bij mij”.
Ik voelde nog een koude rilling over mijn rug gaan, mijn vader, die ik altijd zo leuk vond, was een vampier. Ik zuchtte diep, en mijn vader ging verder.
“Ik ben al een tijdje heel nerveus over jou verjaardag want op je veertiende moest elke vampier te weten komen dat hij of zij er een was, mij werd me toen ook verteld over mijn gave op mijn veertiende. En ik heb de gave aan jou doorgegeven, mijn oudste dochter. Je bent heel belangrijk voor mij, en voor het vampier bestaan. Morgen is het mijn tijd om te gaan, ik zal vanavond in mijn auto stappen en opeens verdwenen zijn”.
“Maar papa…” er rolde een traan over mijn wang. Met zijn witte dunne vingers veegde hij de tranen van mijn gezicht af.
“Maak je geen zorgen, we zullen herenigd worden”. Zei hij. Ik draaide me om, en omhelsde hem. Na een paar seconden liet hij me los, en deed voor het eerst zijn ketting af. Hij deed het om bij mij.
“Dit is een speciaal symbool, als je me nodig hebt zal ik er voor je zijn zolang je de ketting maar draagt. Het bloedrode kruisje glinsterde in het maanlicht dat door mijn raam scheen.
Je kunt alleen je eigen soortgenoten vertrouwen, dus vertel het niemand”. “Maar hoe weet ik dan welke mensen ik kan vertrouwen papa?” “ Dat voel je, vertel het alleen je eigen soort genoten je moeder en zusje mogen ook van niets weten. Christina het is tijd voor mij om te gaan, weet dat ik trots op je ben wat je ook doet of welke beslissing je ook neemt ik sta achter je!”
Ik wilde mijn hand nog op die van mijn vader leggen, maar het was te laat. Hij was weg, snikkend ging ik op mijn bed liggen. Mijn allerliefste vader, hij was weg! Ik zou hem ooit nog eens zien, maar dan kon hij mijn kinderen niet zien, en mijn kleinkinderen ook niet. Ik was verdrietig maar tegelijkertijd ook opgelucht, al snel viel ik in slaap met nog tranen in mijn ogen en voor ik het wist werd min slaap verstoord door mijn moeder die de gordijnen opentrok, het was ochtend.

Up, ga door:D

“Christina! Weet jij waar je vader is, hij is niet in huis”. “Nee mama, ik weet het niet”. Antwoordde ik snel, ik kon haar niet vertellen dat hij dood was, en dat zij hem nooit meer terug zou zien.
“Liefje, we gaan hem zoeken tot dat hij terug is!” opperde mijn moeder vastberaden. “Maar Célina heeft honger mama”zei ik maar snel om haar tegen te houden. “Oké, we gaan wel eerst eten en dan gaan we zoeken”.
Mijn moeder was zenuwachtig, ze stond trillend ons brood te smeren. Ik bracht haar naar bed, en zei dat ik alles wel zou doen voor Célina. Mijn moeder ging slapen, en ik zorgde voor Célina. Ik ging met haar op de bank zitten en zette de tv aan. Het journaal was op, en er werd gepraat over een tragisch ongeluk:
“Er is een uur geleden een auto ongeluk geweest, daarbij is een donkerzwarte auto in de sloot gereden, de politie heeft veel bloed in de auto aangetroffen maar de bestuurder is op een onmogelijke wijze spoorloos verdwenen. De politie is er echter zeker van dat de bestuurder dood is aangezien er meer dan 3 liter bloed in de auto werd aangetroffen!”. De politie is nog volop bezig met uitzoeken wie de overledene is”.
“Hee!” riep Célina opeens keihard toen ze auto in beeld zag. “Is dat niet het kenteken van papa’s auto!?” ze begon opeens te huilen. Ik schrok, ik rende naar boven en haalde mijn moeder. Ik liet het haar zien en ze viel neer op de bank. Ze begon iets te jammeren, en daarna begon ze met huilen. Celina huilde zachtjes met haar mee en bleef de woorden “papa”en “waarom” herhalen. Ik pakte Celina op en drukte mijn hoofd in haar haren. Het was geen droom… het was waar, mijn vader was er echt niet meer en nooit zal ik hem weer terug zien.

reactie? :blush:

Ik ben benieuwd (:

Okee hier dus een ander stukje:
Célina en ik kregen allebei 3 weken verlof van school, dat was wel nodig want we moesten voor mama zorgen die lag al weken roerloos in bed te snikken, af en toe kwam ze uit bed om naar de wc te gaan en ze belde constant naar beneden of we haar water of bouillon kwamen brengen, ’s nachts lag ze zwetend in bed en riep alleen maar papa’s naam in haar slaap en zo nu en dan schrok je wakker van als je haar keihard “NEE!” hoorde roepen. Ook Célina was er vreselijk aan toe. Ze durfde niet meer op haar eigen kamer te slapen dus sliep ze bij mij in bed, dan drukte ze zichzelf dicht tegen me aan, we vielen dan samen snikkend in slaap. Ook kreeg Célina constant paniekaanvallen en ging ze hyperventileren, ik heb een puffer voor haar moet kopen bij de drogist.

Ik was nu even de vrouw des huizes, ik kookte voor mam en Célina, deed boodschappen, deed de afwas en waste onze kleren behalve die van papa, waar zijn geur nog in zat, Célina sliep met één van zijn zwarte vesten onder haar neus, het stelde haar gerust.

Ik dacht nog vaak na over wat papa gezegd had en ’s nachts werd ik soms badend in het zweet wakker omdat het zinnetje “je bent een vampier” door mijn hoofd spookte maar dan op zo’n griezelige toon, heel dramatisch en spookachtig. Soms sloeg ik dus ook helemaal door, begon ook te hyperventileren en keihard te huilen tegelijkertijd. Dan ving Célina mij op en gaf me een paar pufjes en liet me niet van de bank af gaan voordat ik helemaal gekalmeerd was.

oeeeehh :grinning: nicee

Het leek alsof ik niets meer zag door mijn tranen, woede en angst tegelijkertijd. De lucht was ook al dagen grauw en het regende soms de hele dag door. Célina en ik zagen daar maar weinig van omdat we ons helemaal afsloten en ons zorgen maakten over mama en elkaar. Célina was zelfs een paar keer flauwgevallen en mama gebruikte slaappillen. Ik vertrouwde haar niet helemaal bij dat potje omdat ik wist dat sommige mensen die pillen gebruikten voor een pijnloze dood. Ik had het potje bij haar nachtkastje weggehaald toen ze even naar de wc was, vanaf toen legde ik elke avond één pilletje neer voordat ik naar bed ging en als ze voor de vijfde keer schreeuwend wakker werd gaf ik haar er ook eentje.

Ik had al een paar keer een belletje gekregen van mijn schoolhoofd om te vragen hoe het gaat en of ik nog eventjes van school weg wil blijven, het leek mij voor mezelf en voor mama wel het beste als ik nog even thuis bleef, maar vooral voor mama.

Het was nu al een maand geleden dat papa dood ging en mijn zusje en ik gingen gewoon weer naar school al mocht ik na het vierde lesuur al naar huis, sterker nog ik werd gewoon door mijn schoolhoofd naar huis gestuurd om te kijken hoe het met mijn moeder was.

Ze lag nog altijd in bed te miepen, omgewassen en dus behoorlijk vies. “Moet je je niet eens wassen, het ruikt hier al een week zo muf, Célien en ik vallen bijna flauw”. “Laat me hier toch wegrotten” kreunde mijn moeder dramatisch, toen knapte bij mij de draad.

“Je ligt hier nu al weken alleen maar te jammeren en te kreunen dat je dood wil! Ik bedoel heb je wel eens aan ons gedacht? Weet jij überhaupt wel hoe het met ons de afgelopen weken is gegaan, wist jij dat Célina al een stuk of zeven keer is flauwgevallen en de hele dag door paniekaanvallen heeft gehad!? Het is een wonder dat ze nu weer naar school durft, vanavond zal ze zelfs weer in haar eigen bed durven slapen want dat durfde ze na papa’s dood niet meer. Wij hebben elkaar geholpen er bovenop te komen terwijl we jou het meest nodig hadden maar jij lag hier in je bed te janken. Wat zal er anders van Célina worden als dit zo door was blijven gaan!?”

Mama keek me een hele tijd aan en toen begon ze te huilen. Ik liet haar maar eventjes alleen, maar ik ging haar niet troosten en plots medelijden tonen, daar was het trouwens allang te laat voor.

Als er iets aan moet veranderen dan hoor ik het graag :blush:

Interessant, van mij mag je verder gaan. x]

Eventjes later, ik was alweer beneden en het was al avond. “Wanneer gaan we nou eten!!?” zeurde mijn zusje. Ik zuchtte, “ ik bestel wel pizza” mompelde ik. “Alwéér pizza!?” kreunde mijn zusje, “kunnen we eens iets anders eten dan al die afhaaltroep!”. Ergens had ze wel gelijk want de pizza’s, Chinese afhaalzooi, friet en weet ik veel van wat we de afgelopen weken hadden gegeten kwamen mij ook mijn neus uit. “Oké!” zei ik “dan flans ik wel wat in elkaar van wat er is, pak jij een paar aardappelen dan zoek ik wat groente en kijk of er nog wat niet beschimmeld vlees is.” Mijn zusje lachte, huppelde naar de bijkeuken en kwam terug met tig aardappelen. Ik keek fronsend naar de enorme hoop aardappelen, “heb je zo’n honger?” vroeg ik op een rare toon. “Ja!” riep mijn zusje overenthousiast, ze trok een schilmes uit de la en wou de aardappelen gaan schillen. “Ho eens even dametje” zei ik, “hier heb ik nog een vol pak macaroni dat maken we wel, wil jij even kijken of er iets voor saus is?”. Mijn zusje ramde het schilmes gelijk terug in de la, sleurde de aardappelen terug naar de bijkeuken en kwam terug met een pot pastasaus. “Ik weet alleen niet hoe oud deze is…” zei ze zachtjes, ik keek naar de onderkant, “die is nog goed!” zei ik “wil je me helpen?” dat hoefde ik mijn zusje niet twee keer te vragen, ze ging gelijk pannen pakken en van allerlei overbodige dingen pakken, ze wist nog niet zo goed hoe ze moest koken. Ik lachte naar haar en liet haar maar haar gang gaan. “Hulp nodig?” hoorde ik een stem achter me zeggen, het was mama, ze had gedoucht en had een schone pyjama aan. “MAMA!!!” riep Célina. Mijn moeder liep naar mij toe en legde een hand op mijn schouder, “je had gelijk over wat je zei, ik stelde me inderdaad aan, ik wil jullie niet laten zakken, meisjes, dus zal ik de draad weer oppakken en jou morgen gewoon weer naar school brengen” zei ze tegen Célina “en morgen weer boodschappen doen” lachte ze naar mij. Even was ik stil toen draaide ik me om en gaf haar een knuffel, ik begon zelfs te huilen, en niet zo zachtjes ook. Mama suste mij net zoals vroeger en ik voelde me weer alsof alles weer compleet was en zelfs even alsof papa achter me stond.

Die avond hadden mama, Célina en ik een of ander raar kaartspelletje gedaan en ik verloor de hele tijd en ergens diep van binnen baalde ik daar zwaar flink van want ik kon als klein meisje al echt niet tegen mijn verlies. Ik had Célina naar boven gebracht en nog even met haar liggen praten over papa en andere onverklaarbare dingen waarover zij soms enge dromen had daarna was ik ook maar naar bed gegaan want mama wou Célina ook nog even instoppen.

echt sowieso door!!! Als je al een verhaal hebt dan kun je toch wel wat meer in 1 x posten, please?

@beazies haha oke, ik dacht misschien word het anders teveel

Die nacht kon ik niet slapen vanwege een grote stress omdat ik namelijk morgen 14 zou worden, normaal zag ik daar altijd erg naar uit maar nu, lag ik te sidderen in mijn bed van angst. Alweer suisde er een griezelige zin van papa door mijn hoofd. “…En ik heb de gave aan jou doorgegeven, mijn oudste dochter. Je bent heel belangrijk voor mij, en voor het vampier bestaan…”

Er rolde een ijzige rilling over mijn rug. “Je bent een vampier, Christina, accepteer dat!” zei een lichte maar strenge stem in mijn hoofd, “maar het is zo moeilijk en onverklaarbaar hoe moet ik dat accepteren! HOE!!?” schreeuwde ik in mijn kussen!

Ik viel die avond pas laat in slaap pas zo rond drieën ik had heel lang voor mijn raam gezeten en naar buiten gestaard. Het was nog een beetje zomer dus vleermuisjes fladderde nog overal vrolijk rond. Op een of andere mannier had ik zin om uit mijn raam te springen en met ze mee te vliegen. De maan was half over een weekje zou hij vol zijn, het moment waarop de maan het mooiste is en papa altijd sowieso met mij naar buiten wou. Met die gedachte in mijn achterhoofd viel ik bijna in slaap voor mijn raam. Ik voelde de energie niet meer om nog naar mijn bed te lopen maar toch deed ik dat maar even. Ik plofte neer op mijn bed, trok de dekens tot onder mijn kin en viel in slaap die nacht sliep ik toch heel erg goed ondanks mijn korte nachtrust. Al voor ik het wist scheen de zon weer door een kier van mijn gordijnen.
's Ochtends werd ik al vroeg wakker gemaakt door mijn moeder en zusje. Ze zongen, en hadden een ontbijt op bed. Ik rook de lekkere frisse geur van mijn moeder, hoe ze altijd rook. Ze was naar de supermarkt geweest om een heerlijk ontbijt voor me te kunnen maken. Mijn zusje had op school iets voor me in elkaar geknutseld en hield het trots naar voren.
Ik maakte het frutseltje open; het was een paars konijn met een groen en gele feestmuts op. Ik vond het wel komisch en beloofde het boven mijn bed te hangen. Mijn moeder zette mijn ontbijt op mijn bureau en omhelsde me. De lekkere frisse geur rook nu nog lekkerder. Evenals de verse broodjes die dezelfde ochtend nog waren gemaakt.
Toen ik mijn ontbijt ophad, ging ik douchen en aankleden. Ik had een lange strakke paarse spijkerbroek aan. En een fladderend zwart shirtje. Ik had de ketting die ik van mijn vader had gekregen wel aangehouden, die zou ik nooit afdoen. Dat had ik gezworen.
Een uur later kwam de visite binnen; de buren.
De buurman en buurvrouw feliciteerde mij en liepen door naar mijn moeder. Toen kwam mijn buurjongen van 16; Damien. Hij was zo knap, zo lief, en zo leuk!!!
Hij was mijn beste vriend en liep direct naar me toe. Hij omhelsde me en gaf me zijn cadeautje wat hij van zijn zakgeld had gekocht. Het was een cd van de popartiest waar ik fan van was. Ik bedankte hem. Celina riep; whooeehoeee, Christi heeft sjans! Damien begon te blozen en keek me aan net of hij het niet hoorde.
We gingen boven op mijn kamer tv kijken, ik had een grote zak chips gestolen uit de keuken en twee blikjes cola gajat, mijn moeder was zo druk in gesprek met de buren dat ze het niet eens door had. Het was heel gezellig, we hadden de nieuwe cd opgezet en zelfs een stukje samen gedanst maar wel super gênant en idioot, we waren huilend van het lachen op mijn bed neer geploft.

Toen waren we eventjes stil, we keken naar elkaar, onze hoofden kwamen langzaam dichterbij elkaar, onze lippen raakte elkaar bijna, toen werd de deur opeens lomp open gezwaaid. SCHATJEEEEEEEEE!!! Gilde mijn beste vriendin Lola en rende gillend op mijn af. We omhelsden elkaar. “Ik ga even naar beneden” zei Damien uiteindelijk en verliet mijn kamer. “Christi…?” zei Lola op een nogal ondeugende toon. “Weet ik iets niet!” riep ze toen. “Wat denk jij!!”gilde ik lachend naar haar en toen vielen we gierend van het lachen op de grond.

De dag was al heel snel voorbij. Damien en zijn ouders gingen weg. Lola bleef logeren, zij moest anders helemaal terug naar Drenthe. Voordat Damien afscheid nam vroeg hij me heel zachtjes: “wil je verkering met me…?”

oeeh, upje.
ik ga het zeker volgen. (:

Hihi bedankt iedereen voor reactie’s! <3

Afspraakje

Natuurlijk zei “ja” op zijn vraag, daarna gingen Lola en ik gelijk naar boven. Ik had mijn moeder verteld dat ik zó moe was en dat Lola ook best moe was van haar lange reis vanuit Drenthe naar hier. Eenmaal boven vroeg Lola waarom ik haar zo idioot snel de trap mee had opgesleept en waarom ik zei dat ik haar zo nodig NU METEEN wou spreken. “IK HEB VERKERING!!” gilde ik. We begonnen allebei keihard te gillen. Toen werden we onderbroken door gebonk en geschreeuw van beneden. “Madametjes Christina en Lola ik dacht dat jullie gingen slapen!! En zo niet willen jullie er dan alsjeblieft rekening mee houden dat Célina al wel slaapt!!”. “Ja mevrouw!!” riep ik terug. “Een beetje respect voor je moeder mevrouwtje!! Anders gaat Lola gewoon naar huis!!”. “Nu moeten we echt heel voorzichtig zijn als ze nu nog maar één ding hoort stuurt ze je echt naar huis, als ze iets zegt meent ze dat ook echt” fluisterde ik. “Oké” fluisterde Lola op een haast onhoorbare toon terug.

Tot haast half één zaten Lola en ik te praten over Damien en moesten nogal vaak een haast oninhoudbare lachkik inhouden wat dus haast niet mogelijk was. toen we gingen slapen begon Lola zo rond twee uur keihard te snurken. Ik wou haar nog wekken maar Lola was een diepe slaper dus ik kreeg haar met geen mogelijkheid wakker.

Ik besloot na honderd pogingen Lola wakker te maken me toch maar eens in mijn pyjama te hijsen want Lola en ik waren zo druk in gesprek dat we allebei vergeten waren om onze pyjama aan te doen. We lagen samen op de logeerkamer dus moest ik eerst naar boven lopen om mijn pyjama te halen. Eenmaal op mijn kamer wou ik net mijn pyjama onder mijn kussen vandaan halen toen ik zacht en voorzichtig getik op het raam hoorde.

Ik liep er voorzichtig naar toen en keek toen door het raam. Het was Damien die voor mijn raam stond. Ik opende mijn raam en klom op het vlakke dak dat boven mijn raam was. Damien ging naast me zitten. “Ik heb op je gewacht schoonheid” fluisterde hij lief tegen me. “Hoe lang zit jij nu al op mijn raam te kloppen!?” zei ik tegen hem.

“Al een half uur geloof ik.”

Ik lachte naar hem, “waarom dat nou weer!?” zei ik tegen hem en gaf hem een hele zachte por in zijn schouder.

“Ik wou je gewoon zo graag zien, ik lag in mijn bed en dacht, ik word gek, ik moest je gewoon even zien.”

“We hebben nog niet eens één dag verkering…!”

“Ik houd dat nooit zolang uit als ik verkering heb en ik mijn meisje niet kan zien, vooral niet als het zo’n mooi meisje is als jij…”

Zoiets lief had een jongen nog nooit tegen me gezegd, ik lachte naar hem. Heel voorzichtig boog Damien zich naar mij toe. “Ik weet dat je een vampier bent…” fluisterde hij heel voorzichtig. In een klap stond ik rechtovereind, “hoe weet jij dat!”

Damien ging ook staan en pakte mijn arm voorzichtig vast. “rustig nou, meisje, dat heeft je vader me verteld.” Doordat hij dat zei voelde ik me weer wat ontspannen en ging weer zitten. Damien ging verder met zijn verhaal, “al vanaf het moment dat jij hier kwam wonen ben ik letterlijk tot over mijn oren verliefd op je. De avond voordat je vader deze planneet zou verlaten heeft hij mij verteld dat mijn liefde voor jou geheel wederzijds was. hij zei dat hij mij altijd al vertrouwd had in jouw buurt en vroeg me op jou te letten wanneer hij weg was. ik heb het je vader gezworen maar ik wou dus eerst weten waarvoor het was, niet omdat ik het niet wou maar ik wou echt weten waarvoor ik je moest behoeden. Toen heeft hij aan mij verteld dat je eigenlijk een half-bloedvampier bent. Ik heb je vader gezworen je dus te beschermen tot mijn dood, dat je jou geheim niet doorverteld aan iemand die je misschien niet kan vertrouwen, snap je dat nu, mooie?”

Inmiddels had ik echt dikke tranen in mijn ogen gekregen en er rolde er een over mijn wang. Hij steek de traan van mijn wang af precies zoals papa dat vroeger deed alleen waren zijn handen minder koud en mager. Door wat hij tegen me had gezegd voelde ik me juist helemaal niet opgejaagd integendeel zelfs, ik voelde me veilig. Bijna net als bij papa…

Goed Verhaal :slightly_smiling_face:
ik ga zeker volgen :grinning:
Ik hou egt van vampier verhalen :grinning: