Vader pleegt zelfmoord

Hey meiden,
Gister heeft de vader van mijn aller beste vriendin zelfmoord gepleegt.
Ik weet echt niet hoe ik hier mee om moet gaan of wat ik moet doen of zeggen, ik heb het gevoel dat “steunen” niet genoeg is want dat doet iedereen al…
Tips?

Een aantal jaar geleden pleegde de broer van mijn beste vriendin zelfmoord. Het was wel een klein beetje verwacht, hij was al langer depressief (was in behandeling) maar ging steeds niet beter.

Wat wij destijds hebben gedaan is er voor gezorgd er voor haar te zijn, vooral heel veel luisteren!
Het is en blijft moeilijk, ook jaren later nog. Natuurlijk praten we er nu niet meer dagelijks over, al zal het voor haar wel dagelijks een gemis zijn en blijven, maar op speciale dagen (verjaardagen, sterfdagen, kerst enzo) stuur ik haar wel altijd een berichtje dat ik aan haar denk ofzoiets.

Sterkte in ieder geval! Ook als vriendin van is dit een heftige tijd.

Dit is inderdaad lastig maar zorg er dat je er voor haar bent en dat ze dat ook weet. Luister naar haar, praat met haar en steun haar zo veel mogelijk.

Je kan niet meer doen dan steunen en er voor haar zijn. En dat weet zij ook wel hoor! :slightly_smiling_face: Het gemis en het verdriet kan jij niet ook oplossen, ook al snap ik dat je dat ongetwijfeld heel graag zou willen.

Vanuit mijn eigen ervaring; laat het een beetje van haar komen. Laat haar gewoon weten dat je er altijd voor haar bent als ze wil praten of haar hart wil luchten en dat ze je altijd kan appen. Mensen gaan heel verschillend met rouw om, sommige mensen praten graag, anderen verwerken het liever in stilte. Dus wanneer je haar pusht erover te praten, of juist het onderwerp vermijdt terwijl ze er behoefte aan heeft om te praten, dan werkt het niet. Dat moet je gewoon een beetje gaan aanvoelen.
Oh, en plan misschien wat leuke dingetjes als afleiding. Vraag of ze binnenkort een keertje zin heeft om samen naar de bios te gaan of gezellig eventjes wat te drinken of te winkelen. Je kan misschien wel beter vragen; ‘Zullen we morgen/overmorgen/vanmiddag…’, omdat als je er geen datum/tijd bij noemt het er eerder niet van komt. Als ze niet wil is dat ook goed, maar dan weet ze in elk geval dat het kan en dat je haar wil opbeuren. :slightly_smiling_face:

En pas natuurlijk ook een beetje op jezelf. Kende je haar vader goed? Hij staat misschien verder weg voor jou, maar ook jij kan er verdriet van hebben of je rot voelen. Laat dat ook toe dan. Sterkte in elk geval voor jou en je vriendin!

Ik weet nog dat toen de moeder van mijn beste vriendin overleden was, één van onze vriendinnen zich echt kon voornemen om als we met haar hadden afgesproken, eens goed met haar te gaan praten. Dat werkt niet. Die vriendin vond dat juist heel vervelend, als ze erover wil praten kon ze dat zelf wel aangeven of kwam het gesprek daar vanzelf op. Op die momenten dat ze erover wil praten, is het natuurlijk wel belangrijk om goed te luisteren. Maar zij wilde dat meestal liever niet. (Hoewel jouw vriendin hier natuurlijk anders in kan zijn, maar alsnog denk ik niet dat het een goed idee is om dit soort onderwerpen te gaan forceren of te vermijden).

Achteraf heeft ze aangegeven dat ze de meeste steun heeft ondervonden door gewoon dingen met haar te doen en haar niet anders of voorzichtiger te behandelen. Ze was altijd al graag buiten en actief bezig en ze heeft meer steun ondervonden toen we dat soort dingen met haar ondernamen.