vader/moeder verloren

Hoi allemaal,
20 december 2009 (vandaag precies 2 maanden geleden) is mijn papa overleden aan een plotselinge hersenbloeding. Ik vroeg me af of er meiden zijn die ook (een van) hun ouders zijn verloren, en wie hierover mee kunnen praten. Hoe het nu is, hoe het was en hoe ze alles hebben beleeft.

Ik heb daar geen ervaring mee, maar heel veel sterkte met het verlies.

Heel veel sterkte ermee! :sob::muscle:
Maar ik vrees dat ik je niet kan helpen…

Mijn vader heeft zijn vader verloren toen hij elf was, zijn zusje was vlak daarna geboren. Mijn oma (mijn vaders kant) heeft allebei haar ouders verloren toen ze 5 was. Ik zelf heb er geen ervaring mee, maar heel veel sterkte met het verlies

Wat vreselijk voor je. Ik heb er (godzijdank) ook geen ervaring mee, maar ik wens je alle sterkte! Ik moet er niet aan denken…

Heel veel sterkte meid!

Mijn vader is 21 augustus vorig jaar overleden. Hij had slokdarmkanker. Het was niet plotseling dus. Je moet nu wel een zware tijd doormaken, aangezien het nog niet zo lang geleden is… (tenminste, ik heb het ook zwaar, 7 maanden later).

Goed topic :wink:

ik heb 3,5 jaar geleden mn moeder verloren(ook heel plotseling)…

  • empty -

Dat plotselinge lijkt me zo erg… Ik heb nog afscheid kunnen nemen enzovoorts. Maar aan de andere kant, ik heb mijn vader zien vermageren, steeds zieker zien worden. Op het laatst leek hij geeneens meer op mijn papa. Echt vreemd is dat.

jeetje wat heftig… sterkte!

ik niet maar mijn bf wel… ze houdt zich groot maar ze is heel verdrietig… ik kende haar vader ook erg goed. het was een lieve man hij is 1 juli 14.57 overleden

Heel veel sterkte allemaal!!

Ik had niet zulke snelle reacties verwacht!
Wat fijn dat jullie reageren, ik wil graag mijn verhaal wel even neerzetten. Ik had dit een tijdje geleden opgeslagen in een document

Ik zal maar bij het begin beginnen, en het een beetje kort houden.
Mn vader houd erg van tennissen, is een actief mens. Toen hij s avonds aan het tennissen was met zijn beste vriend hans kreeg hij ineens last van hartkloppingen. Is later in de week naar het ziekenhuis gegaan en daar kwamen ze tot de conclusie dat de hartklep verkalkt was, en de aorta 2 cm te wijd.
Toen veeeel wachten… 3 maanden ofzo gewacht, en hij werd eindelijk geopereerd. Allemaal super goed gegaan, en hij herstelde ook snel. Alleen 2 dagen daarna kreeg hij een terugslag en is er vocht achter zn longen gevonden, dat toen operatief is verwijderd. Daarna ging het weer heel goed, dokters waren helemaal tevreden. Alleen toch is er weer vocht achter zn longen gevonden, niet alleen dat hij had ook nog een longembolie, lichte longonsteking en koorst. Hij is hier ook weer aan geopeert, en daarna 3 dagen in slaap gehouden. Daarna gingen ze de slaapmiddelen wat minderen maar omdat hij een grote buis voor zuurstof in zn mond naar zn longen had kon hij niet praten, maar ons wel horen. Op een gegeven moment wilde hij wat zeggen, dus mn moeder had hem een schrijfblok gegeven. Dat lukte niet dus is mn moeder het alfabet op gaan zeggen en bij elke letter gaf hij een kneepje in haar hand. En kwam uit; wat is er … dus mn moeder vroeg; wil je weten wat er gebeurt is? Hij knikte. Eigenlijk best logisch, hij kon ons wel horen en wij bleven maar zeggen, komt wel goed papa etc. terwijl hij geen flauw idee had wat er aan de hand was… dus mn moeder alles uitgelegd, en je zag zn hoofd echt vertrekken van shitt weer geopereerd. Hierna ging het weer heel goed, en gister was de zuurstof eruit dus kon hij met ons praten. We zaten met zn 4en (mijn zus (19), en broer (17), en moeder) aan zn bed en we zeiden; eindelijk weer met zn alle compleet
We waren zo blij, het ging weer goed.

Todat mn moeder vannacht om 1u werd gebelt dat we meteen met zn alle naar het ziekenhuis moesten komen, papa had een hersenbloeding gehad. Mijn zus was bij haar vriend die kwamen naar ons toe, mn tante kwam en me broer was uit in Den Bosch die heeft een taxi genomen naar het ziekenhuis. Eenmaal daar aangekomen met zn alle was het 2 uur, en we moeste met de arts praten. Hij vertelde wat er allemaal gebeurt was, en dat het een zware hersenbloeding was. Ik voel nog zo hoe mn moeder in mn hand knijpt en hoor haar nog zeggen; oh kut. En daarna kwamen de woorden van de arts; er is geen overlevingskans meer voor meneer.
Mijn wereld is ingestort, mn broer zakte schreeuwend in elkaar, net als mn zus en ik. Mijn moeder, ik zag ook haar wereld instorten. We hebben zo hard gehuild met zn alle, daarna zijn we naar papa toegegaan en tegen hem gepraat. We hebben daar van 2 tot 12 gezet, in de tussen tijd hebben de dokters van alles uit gelegd, we moesten van alles beslissen. Of hij donor wilde worden blabla. We hebben daar voor gekozen, omdat hij dan nog wat positiefs kan geven. Er ging zoveel door onze hoofden, niemand kan het beseffen. Ik ben verdomme 15, hoe kan ik heel mn leven zonder mijn vader??
Dit kan niet bij ons gebeuren, NIET BIJ ONS. Het is een nachtmerrrie, we worden zo wakker.
Maar dat werden we niet…
Om 10 uur hebben we met zn alle besloten dat hij zo niet langer mag leven. papa zei al; als ik als een kastplantje moet leven, wil ik niet meer. Hij was volledig hersendood, maar zn hart klopte nog wel. We moesten wachten, wachten en wachten.
Om kwart voor 12 met zn alle naar pap gegaan, het was zo vreselijk om te zien. Mijn moeder ging er zo kapot aan. De dokter zette de machines uit en hij stopte met ademen….

Dit had ik een tijdje geleden dus geschreven, apart om dat weer te lezen…
Nu 2 maanden later is het besef er nog steeds niet, dat is zo raar. Alsof hij op vakantie is en gewoon weer thuis komt. We hebben de eerste 3 weken allemaal met slaappillen geslapen, en toen we daarmee moesten stoppen had ik zulke vreselijke dromen… dat hij terug was (en ik kon hem gewoon bijna voelen en ruiken), of dat hij dan ineens weer dood ging.
Mijn papa is maar 53 geworden

ik ben nu 6 jaar geleden mijn vader verloren.
aan kanker, hij had het in zijn keel op zijn stembanden.
Op het laatst kon hij niks meer, hij was zwak,
moest in de woonkamer liggen in zo’n bed.
en stukje bij beetje ging hij dood.
we hebben toen echt met met zn allen gejankt
toen mijn moeder vertelde dat de dokter had gezegt dat hij het niet meer zou redden.
NOOIT wil ik terug naar die tijd, ook niet nu ik besef
dat ik hem vaker kon gaan opzoeken.
wat ben ik dom geweest toen.

Ik weet wat je bedoelt, zag het bij de moeder van m’n, in die tijd, beste vriendin. Ineens een heel ander persoon.

Ik had juist dat je zag dat mn vader gelukkig was, zn rust had, niet meer hoefde te doen alsof… het leek net ofdie zelfs een beetje een glimlach had toendie daar lag…

Mij lijkt het echt vreselijk om afscheid te móeten nemen zeg maar… misschien kan het ook wel fijn zijn, maar dat ervaart iedereen denk ik anders.
Wij waren de avond voor het overlijden nog wel bij hem met z’n alle (mijn moeder, broer en zus). Dat was dus eigenlijk ons afscheid. Was achteraf wel heel fijn, hij heeft onze handen gepakt en zei dat hij van ons hield. Niet omdat hij het móest zeggen maar omdat hij dat gewoon zo voelde en dat ook zei, terwijl we eigenlijk nooit zo zeggen dat we van elkaar houden.

Ik heb mijn vader ook verloren in december 2008…
Het is nu iets meer dan 1 jaar geleden…
Maar het blijft gewoon allemaal erg,
De tijd lijkt echt gewoon stil te staan in die periode, je hebt nergens meer zin in… en toen dacht ik wel dat het wel goed met me ging!
Maar als je nu zo terug denkt dan weet je pas wat voor verschrikkelijke tijd je achter de rug hebt!
Iig veel sterkte!

Mijn vader is ook overleden, 13 maart 2007.
Aan een hersentumor.
Niet echt plotseling dus, maar wel minstens zo erg.
Ik was twaalf.

Sterkte. ;’)

Oh mijn God, Heftig!
Ik zit echt met tranen in mijn ogen, Nogmaals sterkte!

Ik heb dit niet meegemaakt, en nu ‘sterkte’ zeggen vind ik zo standaart.
Voor jullie allemaal hoop ik dat jullie met de gedachte dat je vader/moeder in je hart nog bij je is er een beetje doorheen kunnen komen! Dat je fijne vrienden en familie hebt die je steunen, bij hun troost vind, maar dat ze je ook met rust laten op de momenten dat je dat nodig hebt. Toch denk ik dat veel van de kracht ook uit jezelf moet komen, en je daar ook echt sterk voor moet zijn. Maar probeer er niet te lang in te blijven zitten; ik denk dat de overlede dierbare dat niet gewild zou hebben. Tuurlijk heb je een proces nodig, maar ga verder met je leven met die stem in je achterhoofd die zegt dat je alles aankan!