(V) The missing piece (V)

Ik schrijf normaal nooit & hou er ook niet van maar dit verhaal kwam ineens in me op, het heeft wel iets van ‘the parent trap’. Ik weet dat het nog niet echt goed geschreven is maar ik werk er nog aan. Als je tips voor me hebt, GRAAG! dat zou heel handig zijn. Dit is nog maar een begin stukje, de rest komt nog

Het verhaal gaat over Aliz Parker, een 15-jarig meisje dat samen met haar vader in Antwerpen woont & vanalles ontdekt over haar verleden en dat van haar vader.

The missing piece
Het is niet meer normaal tegenwoordig, we worden bedolven van het huiswerk en de taken voor school, en wat voor een taken dan nog. We moeten een tijdsbalk van ons leven maken, van baby tot tiener. Ik dacht dat het niet zo moeilijk zou worden en rende de rap af. Pap? vroeg ik, waar vindt ik mijn babyfoto’s? Hij keek me verbaasd aan, waarom heb je die nodig vroeg hij me. Ik vertelde hem over de taak en hij zei me dat hij geen foto’s had. Toen realiseerde ik me dat ik eigenlijk nog nooit een of andere foto had gezien van toen ik klein was. Het was raar dat me dat nog nooit eerder was opgevallen. Hoe kan het nu dat je geen enkele foto van mij als baby hebt vroeg ik hem, je hebt me toch zien opgroeien, of niet? vroeg ik hem al lachend. ‘Tuurlijk schatje’ zei hij me, maar ik hield niet zo van foto’s trekken. Ik vond dat zijn uitleg nergens op sloeg, het kon toch niet dat we geen enkele foto in huis hadden van mijn kindertijd. Ik woonde al heel mijn leven samen met mijn vader in hartje Antwerpen, mijn moeder heb ik nooit gekend. Eigenlijk vond ik dat ik oud genoeg was om te weten wie mijn moeder was, ik wou maar al te graag alles over mijn verleden en dat van mijn vader weten. Hij vertelde me nooit iets. ‘Pap’ begon ik twijfelend, zo kan het toch niet verder, ik ben 15 jaar, ik ken mijn eigen moeder niet, ik weet niet eens of ik er wel een heb. Ik ken niemand van m’n eigen familie buiten jou en tante Jessica, dat is toch niet normaal. Ik vindt dat ik nu wel oud genoeg ben om te mogen weten hoe het zit. Hij zuchtte eens diep en keek me recht in de ogen. ‘Aliz, soms is het beter om niet alles te weten’ zei hij me met een serieuze stem die hij normaal alleen gebruikte als ik iets fout had gedaan. ‘Maar papa, ik pieker hier al heel mijn leven over, alsjeblieft vertel het me gewoon’ smeekte ik hem bijna. Hij beval me dat ik moest gaan zitten en toen begon hij met zijn verhaal. ‘Meisje, eigenlijk besef ik ook wel dat het tijd is geworden voor de waarheid,’ begon hij. ‘Vroeger kon ik je nog wijsmaken dat je gewoon geen mama had, maar nu weet je zelf ook wel dat dit niet kan. Mijn moeder is een Amerikaanse en ze leerde mijn vader kennen toen ze hier op uitwisselingsproject was. Ze werden verliefd en trouwden. Ik ben geboren in België maar toen ik 6 was zijn we naar New York verhuisd want mijn moeder miste haar geboortestad erg hard. We woonden aan de rand van New York en 16 jaar geleden ontmoette ik een daar een vrouw. Haar naam was Cathy, ze was een bloedmooie en superlieve vrouw. Na een maand woonde we al samen en na minder als een jaar waren we al getrouwd. Mijn ouders, jou oma en opa dus, vonden Cathy een geweldige echtgenote voor mij en konden het erg goed met haar vinden. Cathy’s ouders waren gestorven toen ze 15 jaar was en mijn ouders waren voor haar een beetje haar 2de ouders.Toen bleek dat ze zwanger was van een tweeling waren we in de 7de hemel. Toen de tweeling geboren werd: jij & je zus Aria waren we nog gelukkiger. Met 2 mooie, gezonde dochters kon ons leven niet meer stuk dachten we, maar een maand na hun geboorte kregen we ruzie. We probeerden het nog bij te leggen, maar het lukte echt niet. De enige optie was scheiden. Na de scheiding wou ik graag opnieuw in België gaan wonen. Mijn ouders vonden dat het allemaal mijn fout was en vonden dat ik niet terug naar België mocht gaan. Toen ik toch met jou vertrok namen ze mij dat heel erg kwalijk. Daarna heb ik hun nooit meer gezien of gehoord. maar met jullie was dit niet mogelijk. Je moeder en ik wisten eerst ook niet wat we met jullie moesten doen als ik zou verhuizen. Toen kwamen we op het idee dat wij allebei een van jullie zouden houden en het jullie nooit zouden vertellen.’ Mijn vader pinkte een traan weg maar vertelde dapper verder. ‘Als ik dit zo aan jou vertel klinkt het waarschijnlijk echt vreemd, dat we zomaar een van onze kinderen achterlieten. Maar er was geen andere optie.’ Ik was zo verbaasd, verdrietig en geshoqueerd tegelijk dat ik geen zinnig woord kon uitbrengen. Ik zat in mijn hoofd met wel duizende vragen en begon te wenen. Mijn vader pakte me direct stevig vast en begon me te troosten. Toen ik eindelijk stopte met wenen vroeg ik hem of ik na hun scheiding mijn moeder en mijn zus nog ooit had gezien. ‘Neen’ zei hij, ‘ik heb al 15 jaar niets van je moeder gehoord. We hebben toen afgesproken dat we geen contact zouden houden, dat zou te moeilijk zijn.’ antwoordde hij op mijn vraag. ‘Maar papa, ik heb dus een mama én een tweeling zus, mis je hen niet?’ vroeg ik hen nieuwsgierig. Hij vertelde me dat hij hun super hard miste maar dat het beter was dat hij hun niet contacteerde. Ik smeekte hem om mama een mail te sturen waarin hij haar vertelde dat ik van haar bestaan wist en dat ik haar graag zou leren kennen. Papa vond dit geen goed idee maar hij beloofde me dat hij er eens goed ging over nadenken. Om dat het al laat was besloot ik te gaan slapen, maar van slapen kwam er niet veel. Er spookte zoveel dingen door mijn hoofd. Langs de ene kant was ik razend op papa dat hij zoiets belangrijk heel mijn leven heeft verzwegen maar langs de andere kant snapte ik het wel dat het beter en makkelijker was geweest als ik dit nooit had geweten. Nu ik het wist viel er niets meer aan te doen en moest ik dit gewoon accepteren. De volgende morgen vroeg ik mijn vader of hij al eens had nagedacht. ‘Ja meisje, dat heb ik gedaan. Ik ga straks op mijn werk een mail naar haar sturen om alles uitteleggen en dan ga ik vragen of Aria het weet. Ik denk dat dit het beste is. Hopelijk heeft ze nog haar oude emailadres.’ zei hij en toen vertrok papa naar zijn werk. Ik begon weer te wenen van blijdschap, verdriet en eigenlijk alles tegelijk. Het was zaterdag dus kon ik lekker thuisblijven. Mijn beste vriendin Emma en ik hadden afgesproken vandaag, ze kwam naar mijn thuis. Toen ze aanbelde en ik met nog rode ogen opendeed vroeg ze verbaasd ‘Alizje, wat is er? Heb je geweend?’. ‘Njaa’ zei ik ‘het is een lang verhaal. ‘Kom op dan, vertel het me, dat kan ik je helpen’ zei ze bezorgd. Ik vertelde Emma het hele verhaal maar ze wou me niet geloven. ‘Nee joh, dat kan toch niet?’ ‘Jawel, het is echt waar, pff het is gewoon te veel om op een dag te weten te komen. Papa ging Cathy, mijn mama, of jaa hoe moet ik haar noemen, vandaag een mail sturen’ legde ik haar uit. Emma bleef nog de hele dag, we maakten veel plezier en dat was goed ook. Het verzette mijn gedachten een beetje. Toen papa ’s avonds thuis kwam vroeg ik hem direct of hij al een mail gestuurd had. Zonder dat hij antwoordde duwde hij een papier in mijn handen.

Van: Tom.Parker@4company.com
Aan: Howell-Cathy@gmail.com
CC:
Beste Cathy,
Ik ben het, Tom Parker. Je zult me vast nog wel kennen als de vader van je kinderen en je zal vast verschieten dat ik je een mail stuur na 15 jaar geen contact te hebben. Aliz had me al zo vaak achter haar moeder gevraagd en ik vond het zo erg dat ik haar de waarheid niet kon vertellen. Tegen beter weten in heb ik het toch gedaan, ik heb haar alles van ons en haar zus verteld. Ik wou graag dat je dit wist. Weet Aria het of heb je haar niets verteld zoals we afgesproken hadden? Sorry dat ik onze belofte heb verbroken maar als ik Aliz bezig hoorde besefte ik dat ik het haar beter kon vertellen. Gaat alles goed met jou & Aria? Ik weet dat het vreemd is dat ik nu ineens terug contact zoek, ik hoop dat je zal antwoorden.
Vriendelijke Groeten Tom.

leuk :slightly_smiling_face:

goed!! alleen heb je in het begin het dialoog niet aangegeven, en aan het einde wel…

Bedankt! Ja dat is me net ook opgevallen, bij mijn volgende stukje dat ik deze avond ga posten zal ik er opletten (;

Dankje (;

Doet me inderdaad heel erg aan The Parent Trap denken! Love that movie.

Jaa, geweldige film! Maar hier gaat het wel een beetje realistiser zijn (; niet dat ze elkaar toevallig tegenkomen enz…

Nieuw stukje is erbij gevoegd !