(V) I will do this for you, Soph.

Sophie en Chloë. Twee meisjes van achttien die alles hebben wat je je maar kunt wensen op die leeftijd. Een fijn leven, leuke vrienden, gezellige familie. Ze doen hun best op school en halen goede cijfers. Ze hebben een perfect lichaam en genoeg jongens die ze leuk vinden.
Ze zijn al samen sinds hun geboorte en weten alles van elkaar. Maar is het ook mogelijk om iets verborgen te houden voor iemand die je al zolang kent en alles van je weet?

http://i55.tinypic.com/2pr5kj6.jpg

~ Dit verhaal heeft hier al eens gestaan, maar nu ga ik hem écht afmaken. Ik heb al een heel stuk verder geschreven, dus heb ik genoeg hoofdstukken om te posten. Ik blijf vooruit werken.
~ Dit is géén anorexiaverhaal. Het zal er in het begin wat op lijken, maar na een tijdje zal er duidelijk worden dat dit zeker niet het geval is.
~ Tips, kritiek en reacties zijn van harte welkom, maar houd het netjes alsjeblieft.
~ Hoe meer reacties, hoe meer motivatie om te posten!

***

Zuchtend stapte ik van de weegschaal, het was alweer niet gelukt. Niet genoeg. Er was maar een halve kilo af. Was dat mijn beloning voor een halve week bijna niet eten?
Ik keek nog even in de spiegel, ik voelde me vies. Een dik vies varken. Misschien was dat de reden dat Sophie wel altijd vriendjes had en ik niet. Zij was mooi dun, had een perfect lichaam. Ik daarentegen was veel dikker en niet zo zelfverzekerd als zij. Dat was de reden dat ik wilde afvallen, misschien was er dan ook wel iemand die mij leuk vond en tenminste langer dan twee dagen bleef.
Vaak had ik me alleen gevoeld als Sophie weer eens niet kon, als ze weer eens weg ging met een van haar vriendjes. Ze was er voor me op de momenten dat ik haar nodig had, maar als ik iets leuks wilde doen moest er altijd veel geregeld worden voordat ze eens tijd had. Ik wilde ook een vriendje, gewoon een lieve jongen waar ik leuke dingen mee kon doen. Die me zou accepteren zoals ik ben, maar daarvoor moest ik eerst mezelf leren accepteren. Helaas ging dat niet op deze manier, niet als ik zo dik was.
De afgelopen week bijna niet eten had geen effect, het was tijd voor drastische maatregelen. Maar niemand mocht het weten, ik wilde kijken of het ze opviel dat ik was afgevallen. Als niemand er iets over zei, was het nog niet goed genoeg.
Ik trok snel mijn sportkleding aan en liep, met de oordopjes van mijn iPod in mijn oren, de trap af. “Ik eet bij Sophie!” riep ik nog vlug naar mijn moeder voordat ik de deur achter me dicht trok.
Oké, dat was een leugen, maar zo kon ik wel onder het avondeten uitkomen. Ik kon beter niet eten, anders zou ik misschien wel een nóg vetter varken worden.

***

Verder!

Is dit zo’n typisch anorexia verhaal?
of gebeuren er ook wat andere dingen?

In ieder geval, verder. :slightly_smiling_face:

Dit is géén anorexiaverhaal. Het zal er in het begin wat op lijken, maar na een tijdje zal er duidelijk worden dat dit zeker niet het geval is.

ow okee,
Dan zeker verder! :slightly_smiling_face:
en is sophie de blond of de brunnete?

Ze hebben allebei bruin haar en lijken sprekend op elkaar. Een duidelijkere foto;

http://i51.tinypic.com/b7hnpd.jpg

***

Na een uur hardlopen had ik er genoeg van. Ik kon niet meer. Hijgend kwam ik aan bij het huis van Sophie, hopelijk was ze thuis. Ik belde aan en haar vader deed open. “Hallo meneer,” zei ik beleefd. “Is Sophie thuis?” Hij schudde zijn hoofd even. “Maar je mag wel binnen komen hoor, als het goed is komt ze zo.” Hij hield de deur voor me open en ik liep voor hem uit naar de woonkamer. Na een tijdje wachten was Sophie er nog niet. Ik besloot haar te SMS’en. Soof, ik ben bij je thuis. Kom je zo, anders ga ik weer. Kus, your sis. Ik giechelde even. Ze voelde echt als mijn zus. Ik kende haar al zólang, ik kon me geen leven zonder haar voorstellen. Het was gewoon mijn zus, mijn maatje, mijn… alles. Het klonk wat cliché, maar het was de waarheid.
Al snel had ik een SMS terug. Ik kom er zo aan, ga maar vast naar boven! xx your twin.
Haar vader moest ineens snel weg, voor zijn werk. Wat hij nou daadwerkelijk deed had ik nooit begrepen. Ik stond op en liep naar boven. Op haar bed liet ik mezelf zakken, het voelde als mijn eigen kamer, ik kwam hier al zo lang. Mijn ogen gleden langs de foto’s op de muur. Het waren er veel, vooral foto’s van vorig jaar, van de vakantie. Het was echt een super tijd! Iets wat me voor altijd bij zal blijven. Ik twijfelde even maar stond toch op, langzaam liep ik naar de muur toe. Veel foto’s van ons in bikini, met de rest van onze vriendinnengroep. Ik begreep nog steeds niet hoe ik mezelf zo durfde te vertonen. Het was duidelijk, er zat een groot verschil tussen het lichaam van de rest van mijn vriendinnen en dat van mij. Ik was miss Piggy, de vette big.

***

Maar wie is nou Sophie? xd

Een van de twee. xD Daar heb ik eigenlijk geen vast persoon aan gekoppeld, aangezien ze er toch hetzelfde uitzien. Dus kies er maar eentje uit. =’]

Ik vraag me trouwens af… je hebt dit toch al twee keer gepost? Waarom stop je er nou telkens mee en begin je opnieuw? (:

Dit is de eerste versie. Ik ben verder gegaan waar ik gebleven was en het verhaal is nu bijna af, vandaar. =’] Nu weet ik zeker dat ik hem helemaal tot het einde kan plaatsen.

***

Ik hoorde buiten een auto aankomen, niet veel later werd er een deur dichtgegooid. Terwijl ik naar het raam liep bedacht ik me hoe ik het kon verbergen voor Sophie. Ze wist alles van me, ik kon dit toch niet verzwijgen? Toen ik uit het raam keek zag ik haar naar de deur toe lopen. Direct sprong ik weer op het bed en wachtte tot ze boven kwam. Een diepe zucht verliet mijn mond, even sloot ik mijn ogen. Hoelang zou het duren voordat ze iets zou merken?
Vijf minuten later hoorde ik voetstappen de trap op komen, ik herkende ze, zij was het. Ze kwam vrolijk de kamer binnen met twee grote glazen cola en twee dikke plakken cake met slagroom. Wist ze wel hoe slecht dat voor je was? Hoe dik je daarvan werd?
Voordat ze iets kon zeggen besloot ik het zelf maar te doen. “Ik hoef niet, sorry,” zei ik voorzichtig terwijl ik mijn ogen neersloeg, ik vond het vervelend voor haar om het af te wijzen. Ze deed ook gewoon haar best. Ik voelde hoe ze verbaasd naar me keek, dit was niets voor mij, dat wist ik zelf ook wel.
“Chlo, ben je ziek?!” vroeg ze geschrokken. Ik schudde mijn hoofd. “Niet echt ziek nee, ik voel me gewoon niet zo lekker. Gaat wel over hoor,” antwoordde ik. “Ik begrijp het,” zei ze terwijl ze naast me op bed ging zitten.
Begreep ze het? Natuurlijk begreep ze het niet. Ze wist niet wat er aan de hand was, waarom ik me zo voelde. Ze wist niet eens waar ik mee bezig was, hoe kon ze het dan begrijpen?
“Wil je mee hardlopen?” vroeg ik toen maar om de stilte te verbreken. “Natuurlijk!” zei ze snel. “Even omkleden hoor.” Als ze had geweten waarom ik graag wilde hardlopen, had ze het waarschijnlijk niet zo leuk meer gevonden.

***

Ga snel verder met posten!!
Het is wel een goed verhaal! wil je er ook wat mee gaan doen?? (weet niet hoe het verder word maar dit is goed!)

Mwah, ik vind het zelf niet goed genoeg om op te sturen naar een uitgever, dus misschien een volgend verhaal die tot in de puntjes is uitgewerkt.

***

Anderhalf uur later stapte ik mijn kamer binnen. Mijn moeder en haar vriend hadden laat gegeten, dus het was maar goed dat ik nu pas terug was. Als ik eerder terug was gekomen wist ik zeker dat ik me niet kon beheersen, dan wilde ik gewoon eten. Mijn lievelingseten, lasagne.
Ik rende de trap af, pakte een glas water en gooide er een flinke scheut citroensap in. Goed voor de lijn, stond op internet. Dat wilde ik wel eens proberen. Direct gooide ik het glas achterover.
Ik zocht een meetlint in de naaidoos en rende daarmee weer naar boven. Al snel belandde al mijn bezwete kleding in de wasmand. Ik hield het lint om mijn buik, op het smalste punt. Zeventig centimeter? Dat kon toch niet?! Ik was aangekomen, maar dus ook dikker geworden. Ik trok het meetlint strakker, wat al snel rode striemen op mijn buik veroorzaakte. Verder als zesenzestig centimeter kwam ik niet.
Niet veel later begon alles voor mijn ogen te draaien, dit kon toch niet? Ik was aangekomen! Gewoon dikker geworden!
Ik liet me op bed vallen en zette mijn iPod hard aan, de tranen stroomden over mijn wangen. Die ene vraag bleef door mijn hoofd spoken. Hoe kon dit? Had ik dit verdient? Was mijn inspanning niet genoeg?
De muziek drong niet tot me door, ik wist niet waar ik naar luisterde. Tot er bepaalde woorden voorbij kwamen, erg pijnlijke woorden.

weet dat ik er voor je ben
en dat je altijd welkom bent, wanneer dan ook
weet dat ik er voor je ben
ik zal er altijd voor je zijn, door dik en dun

Ik gooide mijn iPod tegen de muur en drukte mijn hoofd hard in het kussen. Waarom kon ik niet gewoon dun zijn? Waarom?!

***

owkee, maar je schrijft wel goed, dus als je dit verhaal hebt afgerond moet je ff laten weten op deze blog waar je een nieuwe post!!
Wanneer komt het volgende stukje?? :laughing:

Haha, ik wil een paar reacties afwachten even en anders sowieso vanavond! (:

JEEJ!

Ga je hem nu wel afmaken xD? Volg hem elke keer…

Vind het wel weer goed geschreven, maar goed bij deze: verder!

Verdeeer…