[V][i]Sometimes you have to pretend like you don't care.[/i]

Proloog

Flowers grow.
Birds sing their song.
Everybody’s happy.
And I really don’t care anymore.

Levenloos staar ik voor me uit en denk aan gisteravond. Ik ging uit met 2 vriendinnen, werd dronken, high en had onwijs veel lol. Ik kwam wankelend het huis binnen. Ik giechelde nog wat na en zocht de trap. Ik struikelde mijn kamer binnen en viel op bed. Onmiddellijk had mijn nachtmerrie, degene die elke nacht terug kwam.

Ik sta op een flatgebouw. Adem diep in, en laat me achterover vallen. Ik blijf vallen. Denk aan mijn ouders, mijn eigen ouders die me hebben afgestaan toen ik 7 maanden oud was. Mijn ouders, die ik nooit zou vinden. De liefde van mijn leven, die nooit zou komen opdagen. Mijn enige echte 2 vrienden, die denken dat mijn leven perfect is. Mijn leven waar maar enkele momenten van geluk en blijdschap in voorkomen. Ik gil, en wordt wakker.

Bezweet schiet ik overeind, en voel gelijk de kater die ik heb gekregen van gisteren. Een misselijk gevoel komt omhoog, en ik ren naar de wc. Met tranen in mijn ogen kom ik terug mijn kamer in. ‘Ik haat mezelf’ Fluister ik. Trillend pak ik het mes dat verstopt ligt onder de zakdoek uit mijn geboorte land, Vietnam. Mijn ogen knijpen zich samen, en opslag maakt mijn mentalen pijn ruimte voor de opkomende fysieke pijn.

Datum: 21-04-'09
Tijd: 02:34

Lief dagboek,
Vandaag is de lente begonnen. Het lijkt net alsof er weer kleur in de wereld komt. Net als de kleur die weer op mijn arm is gekomen. Rood. Bloedrood. Ik had je beloofd het niet meer te doen. Maar ik stik hier. Hier in dit huis, mijn school, mijn ‘vrienden’, mijn leven.

het lijkt me wel een mooi verhaal,
ga maar verder

mooi geschreven!

whoa, mooi!

oooh
verder ;o

Mooi, alleen is het high, niet hi

Klinkt spannend!
Let wel op eventuele fouten; de tijd moet wel óf in tegenwoordige tijd óf in verleden tijd blijven, en kan niet veranderen.
Bezweet schiet ik overeind, en voel gelijk de kater die ik heb gekregen van gisteren. Een misselijk gevoel komt omhoog, en ik ren naar de wc. Met tranen in mijn ogen kom ik terug mijn kamer in. ‘Ik haat mezelf.’ Fluister ik. Trillend pak ik het mes dat verstopt ligt onder de zakdoek uit mijn geboorte land, Vietnam. Mijn ogen knepen zich samen, en opslag maakte mijn mentalen pijn ruimte voor de opkomende fysieke pijn.

Up voor jou :slightly_smiling_face:

Hoofdstuk 1.

‘Jaylean, Verdomme, kom uit je kamer’. Ik hoor mijn vader de trap op stampen. Ik krimp ineen. Ik wist wat er nu ging gebeuren. ‘Verdomme, Jaylean! Hoe vaak moet ik naar je schreeuwen tot je doet wat ik zeg?’ Mijn lichaam trilt en ik voel een stekende pijn. De voetstappen vervagen en ik kom overeind. Ik kijk in de spiegel. Ik zie hoe er een 3e blauwe plek op mijn arm verschijnd. Mijn lange zwarte haar valt eroverheen. Ik strijk met mijn vingers over de plekken en kijk opnieuw in de spiegel. ‘Het geeft niet.’ Ik hoor hoe ik mezelf alweer diezelfde leugen vertel. Ik laat het verdriet niet toe. Ik vertel mezelf altijd, keer op keer, dat het goed is. Dat het niet uitmaakt. Ik walg van mezelf. Net op het moment dat ik de lade opentrek, en de zakdoek op wil tillen, hoor ik Adam Gontier zingen.

Pain, without love.
Pain, I can’t get enough.
Pain, I like it rough.
'Cause I’d rather feel pain than nothing at all.

‘Lauren.’ Verschijnt er in het beeld van mijn mobiel. ‘Fuck.’ Denk ik. ‘Als ik nou opneem hoort ze dat ik me weer rot voel, en als ik helemaal niet opneem staat ze binnen 10 minuten voor de deur.’ Lauren is al vanaf groep 3 mijn beste vriendin, en nu in de 4e klas, nog steeds! Ze weet heel veel van me, maar lang niet alles. Mijn depressieve kant laat ik niet zo veel zien. Ik adem diep in en uit, en stel mezelf gerust. Ik schuif mijn mobiel open.
‘Hee, Lauren’
‘Hee Jay! Heb je nog een kater van gisteren?’
‘Nee, niet echt meer. Jij wel?’
‘Beetje, maar daar bel ik niet om! Ik heb iets geregeld voor je. Ik haal je om 8 uur op!’
‘Uh, wat?’
‘Oké, zie je dan. Kus!’

  • tuut tuut –
    Typisch Lauren. ‘Wat zou ze hebben geregeld? Het kan van alles zijn met haar. Achja, ik zie wel.’ Ik ga op bed liggen en probeer aan leuke dingen te denken.

When I say: ‘It’s ok.’
I actually try to say: ‘Please, help me.’
When I say: ‘I’m fine.’
I actually try to say: ‘I’m dying inside.’

[note: Jaylean spreek je uit als ‘Djeejlin’
Bedankt voor het verbeteren.]

mooi geschreven, en mooie naam van de hoofdpersoon haha
nog even een opmerking, je schrijft: ik zie hoe de blauwe plek op mijn arm verscheen.
dat zijn 2 tijden in één zin.
het is of: ik zie hoe de blauwe plek op mijn arm verschijnt
of; ik zag hoe de blauwe plek op mijn arm verscheen.
succes!

Wel mooi !