{V} Het leven van Emily Elliot

Ik ga een nieuw verhaal schrijven.
Bij mijn vorige verhaal had ik geen inspiratie meer dus ben ik voorlopig maar mee gestopt.
Dit verhaal wordt een soort chiklit… en de titel is voor nu, later verander ik hem wel.
maar met deze titel kan je alle kanten op, dus dat is wel handig… :grinning_face_with_smiling_eyes:

Is ze het nou echt? Mijn vriendin, Abbie Dail, van vier jaar geleden. Toen ik nog wijde broeken, slobbertruien en een bril droeg. Abbie is al die tijd geen steek veranderd. Zelfs haar wenkbrauwen zijn nog steeds een grote streep. Het enige verschil met nu is dat ze heel wat volwassener is geworden. Zal ik haar roepen? Zal ze me nog herkennen? “Abbie?!” Ze draait zich schokkerig om. Haar bewegingen doen me aan vroeger denken. Abbie’s ogen worden groot. “Ben jij… Emily?” Ik knik. “Je bent veranderd.” zegt Abbie onwennig. Jij niet, wil ik zeggen, maar ik doe het niet. Ze zal het vast niet als compliment opvangen. Tenminste, ik zou dat niet doen. “Ja, jij ook!” is het enige wat ik weet uit te brengen. Ik heb het gevoel dat mijn hart uit mijn borstkas springt. Waarom is Abbie hier? Blijft ze hier? “Ik woon hier sinds eergister. Twee straten verderop. Mijn ouders zijn inmiddels gescheiden en ze heeft een nieuwe vriend. Die woont in een grote villa, ook hier in de buurt.” vertelt ze in één adem. “Wow…” Ik schiet in de lach. “Ik kom bij jou op school!” Hier schrik ik toch wel even van. Nadat ik eerst ben verhuisd ben ik verder gegaan met mijn leven, heb ik nieuwe vriendinnen gemaakt. Ik ben, ook al zeg ik het zelf, best populair. Het is niet meer zoals vroeger. “Leuk!” zeg ik zo enthousiast mogelijk. Zo te zien lukt dat niet echt, want Abbies gezicht betrekt. “Vind je dat echt wel leuk…?” Nu krijg ik medelijden… “Ja, tuurlijk!” Ik sla mijn armen om haar nek en trek haar naar mij toe. Ik voel nu al dat het nooit zou worden als het toen was…

Ik ga straks verder met een lang stukje!

oke leuk, ben benieuwd naar het volgende stuk :grinning:

[b]De eerste schooldag na de vakantie. Ik ben benieuwd wat er dit jaar allemaal gaat gebeuren… Voordat ik vertrek doe ik een zwarte haarband in mijn goudblonde haar. De haarband zorgt ervoor dat mijn haar mooi langs mijn gezicht valt. Ik roep mijn ouders gedag en spring op mijn zwarte Vespa scooter. Op de hoek waar Amy en ik hebben afgesproken staat ze al te wachten. “Em!” Amy heeft zich duidelijk erg uigesloofd voor haar eerste schooldag. Haar bruine haar zit in een nonchalante staart en ze heeft een mooi bruin jurkje aan. “Hey!” We scheuren op onze Vespa’s richting school. Het oude vertrouwde schoolgebouw komt in zicht. Weer een jaar zeurende leraren en roddels. Amy en ik rijden op onze scooters door het hek. We zetten ze in de stalling en lopen naar de grote deur. Tegen de muur zit Abbie. Als ze mij ziet komt ze naar me toe gerend. “Godzijdank, Em! Ik ben zó blij dat je er bent. Ik ken hier niemand en…” Ze slaakt een hoog gilletje. Amy kijkt me verbaasd aan. Ik ken die blik. Die trekt ze altijd als ze denkt van ‘wat-moet-jij-in-godsnaam-met-dat-kind?!’. Even weet ik niet wat ik moet doen. “Hey Abbie!” Deze keer probeer ik niet té enthousiast te klinken. Gelukkig doet meneer Hastings de deur open en kunnen we meelopen met de stroom naar binnen. Abbie blijft als een verdwaalde eersteklasser aan mijn arm hangen. Oh, alsjeblieft! Laat ze snel vrienden maken…

“Dit is Abbie Dail. Ze is hier nieuw, dus wees aardig!” De hele klas kijkt haar nieuwsgierig aan. Inclusief ikzelf. Dit had ze niet verteld, dat ze ook nog is bij mij in de klas komt. En natuurlijk kiest ze een plekje vlakbij mij. Ik zal bijna zelfmedelijden krijgen! Abbie ziet het waarschijnlijk al helemaal voor zich, ik samen met haar op mijn Vespa rijdend naar de stad, alles met elkaar besprekend. Mooi niet.[/b]

Ik heb nieuwe vriendinnen, ik ben veranderd. “Waar kén je dat kind toch van?” fluistert Amy in mijn oor. “Ach, vage vriendin van vroeger…” Ze lijkt het antwoord goed te keuren, want ze draait zich weer om naar haar vriendje Ryan. Zoals elk schooljaar beginnen we weer met het vertellen over de vakantie en zoals elk jaar heb ik weer niks te vertellen. Abbie daarentegen… is naar Amerika geweest en heeft de wildste verhalen. De klas bestormt haar met vragen. Ik zie aan haar dat ze de aandacht wel leuk vind. Ze neemt de tijd voor alle antwoorden. Voordat ik het weet is de les alweer afgelopen. En ja hoor, Abbie komt weer naast me lopen.

ben benieuwd! (:
verder.

Jaa ik ook :grin: VErddeer

verder:)

Sorry dat ik zo lang niet schreef, ik had een teamweekendje met korfbal!

“Ik ben zo blij dat ik bij je in de klas ben gekomen! De kinderen zijn echt aardig.” Bij wijze van antwoord glimlach ik. Amy trekt aan mijn arm. “Ga je mee naar de stad? Dat tweede uur kunnen we wel missen.” Ik knik. “En sowieso, de eerste week controleren ze toch nog niet zo héél streng op spijbelen.” Ik zeg Abbie gedag en loop nog voordat ze nog iets kan zeggen snel weg. Even rust. Amy lijkt blij mij eindelijk even voor zichzelf te hebben, want ze pakt me stevig bij mijn arm. “Zo, vertel. Waarom ga je zoveel met haar om?” Ik schiet in de lach. “Het is de eerste dag. Ik ga niet veel met haar om. Ze kleeft alleen een beetje aan me, dat is alles.” Zuchtend lopen we verder. Gelukkig hoeven we niet ver te lopen. “Heb je trouwens die nieuwe look van Stefanie gezien? Ik ging kapot toen ik haar zag.” Ik schud mijn hoofd.

Was het teamweekendje leuk geweest?
Hoop het, vind je verhaal echt leuk!

Ja, echt heeel leuk! :ok_woman:

Gelukkig dan maar :grinning: Snel weer stukje heb ik eer iets leuks te lezen :slightly_smiling_face:

[b]Shit, shit, shit! Waarom lukt het nou niet? Ik ben al twee weken bezig aan dat ene jurkje en steeds mislukt hij. Ik leg de stof onder de naald en druk met mijn voet op het pedaal. Het getik van de naaimachine irriteert me. Als ik voor de zomer nog een leuk jurkje wil maken voor het strand moet ik opschieten. Het is nu al 7 juni! Mijn iPhone gaat. Kunnen ze me écht nooit is met rust laten? “Wat?” zeg ik chagerijnig in mijn iPhone. “Em! Kunnen we misschien wat afspreken ofzo? Ik dacht, we hebben elkaar lang niet gesproken dus…” Hier had ik dus al helemaal geen zin in, maar misschien was ik dan voorlopig een tijdje van haar af? “Ja hoor. Kom maar naar mij? Dan zien we dan wel wat we doen. Of weet je niet meer waar ik woon?” Het bleef even stil. Het was dan ook een tijdje geleden dat ze bij mij thuis is geweest. “Het huis op de hoek, boven. Je ziet het wel.” We nemen afscheid. Ik doe mijn net gewassen, glanzende haar in een losse staart. Straks val ik weer terug in mijn oude gewoontes. Wat heb ik gedaan?! Ik kijk naar mijn spiegelbeeld. Ik zie gelukkig geen oude Emily. Ik ben nog steeds de populaire, altijd goed gekleedde Emily. Godzijdank…

“Waar zullen we heen gaan?” vraag ik Amy.
“Heb je hier niet ergens een park? Misschien net zoals vroeger… Je weet wel.” Oh nee, niet dat. We hebben vroeger nogal debiel zitten doen in het park waar we toen in de buurt woonden. Bij elke leuke jongen die voorbij liep fluitten we. Ik weet het, idioot. Tegen mijn zin in geef ik antwoord. “Ja, hier om de hoek is wel een klein parkje.” Zwijgend lopen we verder. Als mensen ons samen zien lopen zullen ze vast denken van: “Huh? Zie ik dit goed?” Die jaren dat we elkaar niet hebben gezien zijn we gewoon te verschillend geworden. Het park lag er vrolijk bij. De zon schijnt en er staat geen wind. We gaan op een bankje zitten. Een jongen met blond Justin Bieber-haar loopt voorbij. Amy begint hysterisch te gillen en te fluiten. Oh mijn god. Ik kijk haar raar aan. Nu ze hoort dat ik geen geluid maak is het haar beurt om mij raar aan te kijken. “Sorry, ik zag hem niet zo goed.” Ik zag hem heel goed, maar nu heb ik tenminste een excuus. Een paar vrouwen met buggy’s wandelden voorbij. Amy begint weer te gillen. Daar loopt mijn ex: Dane Mase. Ik heb hem al vier weken niet gesproken, dus dit is wel even schrikken. We zijn vorig jaar met ruzie uit elkaar gegaan. Ik had het volgens hem met een ander gedaan, terwijl het volgens mij andersom was. Hij is dan wel een enorme kwal, toch blijft hij vreselijk knap. Zodra hij mij ziet klaart zijn gezicht op. “Emily! Lang niet gezien.” Even sta ik met mijn mond vol tanden. Zo snel mogelijk herstel ik me weer. Emily staat ten slotte nooit met haar mond vol tanden. “Hey! Hadden wij geen ruzie?” Hij maakt een wegwuivend gebaar. “Ach, het heeft geen zin. We blijven allebei toch bij onszelf. We zullen toch niet toegeven, geen van ons beiden.” Wow, hij begint volwassen te worden, lijkt het wel. “Inderdaad.” is deze keer wel het enige wat ik uit weet te brengen. “Bel me binnekort anders een keertje. Misschien kunnen we wat afspreken? Als vrienden uiteraard.”
“Ja, ik zie wel.” antwoord ik. De hele tijd heeft Amy stil op het bankje gezeten. “Wie is die schoonheid daar?” Hij wijst over mijn schouder heen naar Amy. De rillingen lopen over mijn rug. Ik vergeet even antwoord te geven. “Amy, dat is Amy. Ze woont hier sinds kort.” Ik weet dat Dane overal en altijd wel met meisjes flirt enzo. Maar om nou recht ik mijn gezicht, het gezicht van zijn ex, zo’n opmerking te maken gaat toch wel erg ver? Amy’s wangen worden rood en giechelt. Dat heb ik haar nog nooit horen doen, giechelen. Het was altijd haar gebruikelijke heldere lach. De lach waar elk meisje jaloers op is. “Ik ben Dane.”[/b]

Super nice stukje ;$

“Ben jij een vriendin van Emily?” Abbie knikt. “Ja, we waren vroeger beste vriendinnen. Toen verhuisden we enzo en toen verwaterde ons contact. Ik woon hier weer sinds kort en ben ook bij Emily in de klas gekomen. Hé Em?” Dane reageert enthousiast. Ik geef geen antwoord op haar vraag. “Maar ey, ik ga. Doei!” Abbie is helemaal rood. “Oh my god, wie wás dat?” Dane. “Oh, niemand. Iemand die ik ken.” Ze is er stil van. “Ruzie? Had je ruzie met hem?” Dat hoorde je toch?! “Ja, was niet zo erg ofzo. Meningsverschil, je weet wel.” Nu ze Dane heeft gezien houdt ze haar mond wel. We lopen door het park. De mensen om ons heen lijken helemaal geen problemen te hebben, of dingen waar ze zich druk over moeten maken. Dat wil ik ook!

[i]Lief Dagboek,

Ja, ik weet het. Dit is de zoveelste keer dat ik probeer een dagboek bij te houden. Deze keer ga ik echt mijn best doen. En ja, dit weet ik ook: dat heb ik vaker gezegd. Ik ga je geen naam geven. Dat is onzin. Je bent maar een boek.

Ken je dat? Dat je iemand van vroeger tegenkomt en dan denkt van: Oh no, terwijl je vroeger één van haar beste vriendinnen was? Nee? Nou, ik wel. Ik erger me dood aan Abbie. Ze praat alsmaar over Dane, Dane en nog eens Dane. Ik heb haar niet verteld dat het mijn ex is. Ookal bedenk ik me nu dat ik dat beter wel had kunnen doen. Ik bedoel maar, straks gaat ze achter hem aan en dan kan ik ook niet boos op haar worden of whatever.

Terwijl ik dit schrijf zit ik futloos thuis op de bank. De tv staat aan en de stem van Beyoncé waar ik zo’n hekel aan heb stoort me. Oh, moet eten. Kus!
[/i]

Hopeloos ben ik ook. Hoeveelste keer is dit wel dat ik een dagboek bij probeer te houden? Nou, ik kan je vertellen: dat is heel vaak! Zal ik Dane bellen? Ik weet het niet. Ik weet dat hij altijd maar meer wilt, maar toch. Hij kan ook heel lief zijn. Weet je wat? Ik bel hem en verder zie ik wel. Ik druk op het groene knopje van mijn iPhone (die ik al twintig minuten in mijn handen heb). Na een piepje neemt hij op. “Emily!” Ik hou van hem. Of nee, ik hou niet van hem. Ik hou van de manier waarop hij mijn naam uitspreekt. “Hee! Ik dacht, ik verveel me.” Hij lacht. “Dus ik ben iets tegen de verveling?” Ik lach met hem mee. “Ja, tuurlijk. Nee, grapje! Kan je misschien nog wat afspreken? Binnekort…” Het blijft stil aan de andere kant van de lijn. “Ja hoor. Wanneer?”
“Maakt mij niet uit. Je mag komen wanneer je wilt.” zeg ik. “Neem Abbie ook mee, ja?” Abbie is ook overal. Als ik haar niet op school zie, vraagt mijn ex-vriendje wel naar haar. Hij weet niet waar hij aan begint. “Ja, ik vraag wel of zij ook iemand meeneemt ja?” We nemen afscheid en spreken deze donderdag af. De dag waarvan ik weet dat Amy niet kan. Oh, wat zal ik haar missen, denk ik sarcastisch. Ik moet nodig verdergaan met mijn jurkje…

Je schrijft in VT en TT, let erop dat je in een tijd schrijft.
en je schrijft ook: Die jaren dat we elkaar niet hebben gezien zijn we gewoon te verschillend geworden.

Dat gaat over Amy, maar Abbie was toch degene die ze heel lang niet had gezien?

Super leuk :grin: dat vt en tt heb ik wel nog niet egt door. Maarja :grin:

Dat had ik dus al vanaf het begin he, van Abbie en Amy door elkaar halen. Ik weet niet maar ik ga alles even controleren. Dankje :flushed:

verderrr:)

Ik wil meeerrrrrr ;$

Volgens mij is het opgehouden.
Jammer hoor.