[V] Een zomer zonder mijn beste vriendinnen.

Dit verhaal gaat over 3 beste vriendinnen , die allemaal heel erg anders zijn. Nina is het kunstzinnige mode-meisje, Hanna is het meisje die overal wat op heeft te zeggen en altijd op zoek is naar avontuur en Chloe is dat (bijna) doorsnee-type populaire, rijke, blonde meisje. Behalve dan dat ze hartstikke verlegen is. Ze gaan ieder op vakantie naar een ander land en zullen elkaar meer als 5 weken niet zien. Ondertussen zullen ze elkaar op de hoogte houden van hun avonturen door middel van brieven/mailtjes etc.

De grote deuren van de school sloegen open, iedereen rende zo snel mogelijk naar buiten. Sommige gingen naar het strand andere gingen lekker de stad in en weer andere gingen zo snel mogelijk naar huis om daar helemaal niks meer uit te voeren. Het was het einde van het schooljaar. Een jaar vol hoogtepunten maar, zeker ook vol dieptepunten.
Ik liep rustig met mijn 2 beste vriendinnen, Hanna en Chloe, uit school. Druk kletsend liepen we naar onze fiets. “Ik ga jullie echt missen deze vakantie!” riep Chloe.
Chloe ging 4 weken naar Mexico naar een of ander luxe resort met haar ouders en zusje. Zoals altijd ging ze zo ver mogelijk op vakantie. Ze was het typische rijke, mooie meisje en bezitten, zo zou je denken, alles wat je je maar kon bedenken! Ze woonde in een groot huis en had altijd hordes jongens achter haar aan. Als ze al niet vielen op haar mooie lange blonde haar, of haar slanke perfecte lichaam dan waren het wel haar felblauwe ogen. Ja, Chloe was echt het mooiste meisje van de klas, misschien wel van de school. Alleen haar probleem was dat ze zo verlegen en onzeker was.
“Wij jou ook Chlo!” zei Hanna luid. Hanna, wat kon je nou (niet)over haar zeggen… Zij was het stoerste meisje dat ik kende, maar ook zeker het brutaalste. Ze had middenlang kastanje bruin haar en een lichaam waar je ‘u’ tegen zegt. Een beetje vol met rondingen op de juiste plekken. Ze durfde echt bijna alles! Ze had zeker al drie keer gebungeejumped en had iedere dag wel strafwerk. Als ze al niet problemen had met een docent dan was het wel maar haar ouders. Ze was in tegenstelling tot Chloe zeker niet verlegen. Ze stapte zo op een jongen af en binnen de kortste keren zag je haar zoenen met een of andere gozer. Sommige noemden het sletterig, ik noemde het meer stoer.

Verder?

up

Ik ga dit niet lezen. Het is één grote lap tekst. :\

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ik heb het ingekort en alinea’s gemaakt :slightly_smiling_face:

“Maar we houden toch gewoon contact?” vroeg ik aan mijn vriendinnen. Tja, hoe kon ik mezelf het beste omschrijven? Ik heb altijd al veel van kunst gehouden. Ik was gek op schilderen, tekenen and last but not least natuurlijk mode! Mode was echt mijn ding. Ik besteedde dan ook veel tijd aan mijn outfit iedere dag. Het moest er voor mij zo perfect mogelijk uit zien. Ik kreeg er, hoe dan ook, vaak complimenten over en dat gaf mij echt een goed gevoel. Ik vond mijzelf zeker niet knap maar eerlijk gezegd, en dat durf ik zeker te zeggen, alles behalve lelijk! Ik vond dat ik er mocht wezen. Ik had krullend, donker blond haar en in de zomer was het blond. Het enige waar ik over onzeker was, was mijn gewicht. Ik heb mezelf altijd dik gevonden.
“Ja natuurlijk. Ik ga jullie iedere dag schrijven, mailen en sms’en!” antwoordde Hanna. Hanna deed haar fiets van het slot deed haar tas dicht. Ze ging dit jaar in Vietnam een rondreis maken. 5 weken, zolang was ik nog nooit op vakantie geweest. “Ik kan jullie denk ik echt niet zo lang missen.” Zei ik. 5 weken was echt heel erg lang. Zolang had ik mijn vriendinnen nooit niet gezien in de tijd dat we vriendinnen waren. We waren al vriendinnen sinds groep 6. We waren zo verschillend, maar dat maakte onze vriendschap des te bijzonder. “Nien, waar precies ging jij nou op vakantie in Spanje?” vroeg Chloe. “Naar Salou.” Zei ik, en ik keek alsof ik moest overgeven.
Ik had persoonlijk helemaal niks met Spanje en al helemaal niks met Salou, zo’n ordinaire party-bestemming. Mijn ouders waren van die hippe, vrije ouders die iedereen wel zou wel willen hebben, behalve ik. Ik had helemaal, maar dan ook helemaal, niks met uitgaan. Ja naar schoolfeesten en heel af en toe gezellig naar de kroeg in de stad op zaterdagavond. Maar ordinair ieder weekend feesten met jan-en-alle-man, nee van mij hoeft dat niet. Maar ja, ik kon ook thuis blijven. Maar wat moest ik dan doen? Chloe en Hanna waren allebei weg.

Leuk! ga maar verder!.

We fietste richting mijn huis. Natuurlijk mijn huis, mijn huis was altijd het mooiste, grootste en bla, bla. Ik haatte het zo, dat hele rijke-vader gedoe. Ik zou het lieft gewoon normaal zijn, ik hoefde helemaal niet op te vallen. Als je opviel had iedereen wel een mening over je. Zoals nu het geval was. De ene vond mij helemaal geweldig en de andere had een bloedhekel aan me. Waarom? Ik wist het niet. Volgens Nina en Hanna was het omdat ik zo mooi en populair was.
“Ik vind het zo moeilijk om te beseffen dat dit de laatste keer is dat we elkaar zien voor we op vakantie gaan?” zei Nina. “Ja helemaal mee eens, ik vind op vakantie gaan natuurlijk wel geweldig alleen jullie missen, daar heb ik zo’n moeite mee.” Zei Hanna. “tja, jij hebt tenminste geluk! Jij gaat naar vietnam, 5 weken rondtrekken. Ik ben zo jaloers. Nee, mijn ouders moeten weer naar Salou…” zei Nina. “Ik snap echt niet wat je op 4 weken non-stop feesten hebt, haha. ik zou het wel weten!” zei Hanna lachend. “Ja maar ik ben jou niet…” Ondertussen waren we bij mijn huis aangekomen. Ik drukte op de bel en een paar seconden later hoorde ik mijn moeders stem: “Hallo?” “Ik ben het mam!” riep ik.
Ik hoorde een zoem en de gigantische poorten gingen open. We liepen met onze fiets aan de hand over het grindpand naar mijn huis. Een wandeling van wel een paar minuten. Moet je, je voorstellen! Hoelang dat pad wel niet is. Ik heb het altijd overdreven gevonden maarja…

We gingen Chloe’s huis binnen. Iedere keer als ik binnen kwam keek ik weer mijn ogen uit. Het was al de miljoenste keer dat ik hier was, maar toch. Het was zo groot en mooi. We stapten alle drie de hal binnen en ik bekeek ieder schilderij aandachtig. Volgens Chloe waren die schilderijen de grootste onzin die ze ooit had gezien. De schilderijen waren per stuk meer als een gemiddeld jaarinkomen waard. Desalniettemin waren ze heel erg mooi. Vervolgens keek ik naar het Perzisch tapijt en liet daarna ook mijn ogen glijden over de spiegel. Niet zomaar een spiegel, maar een 2 meter hoog en 5 meter brede spiegel. Met gouden randjes. Soms was ik zo jaloers op Chloe.
“Hallo meiden!” riep Chloe’s moeder, Rachelle. Rachelle was mager, maar mooi en zag er altijd netjes uit. Haar haar zat alsof ze net van de kapper kwam en haar kleding kon zo in de kledingkast van de Koninklijke familie liggen.
“Hoi!” zeiden we alle drie in koor. We liepen meteen door naar de woonkamer. Die natuurlijk ook geweldig was. Ik zal maar niet in details treden want dan zijn we weer een eeuw verder. “Wil je wat drinken Han?” vroeg Chloe. “Ja hoor, doe maar een cola.” Na het drinken gingen we direct naar boven met z’n drieeën. We gingen op Chloe’s king-size bed liggen. Zo lagen we wel 10 minuten zonder één woord te zeggen. “Ik ga jullie zo erg missen.” Verbrak Nina de stilte. “Ja.” Zeiden ik en Chloe zacht. Op zulke momenten hadden we aan één woord genoeg.

up

up (:

uuuup

Leuk weer. Maar misschien kun je bovenaan de stukjes zetten wie het denkt of zegt. Want bij het eerste stukje is het duidelijk dat het over Chloe gaat, maar bij de tweede merk je pas aan het einde dat het Hanna is. Dat is erg verwarrend soms. (: Ik blijf volgen! (:

je verhaal zakt echt heel erg naar beneden, ik wist niet eens meer dat ie er was. :open_mouth: