[V] Een superlieve buurjongen.. [V]

http://i630.photobucket.com/albums/uu29/jamskieee/Plantsoen03.jpg

Hai iedereen :grin: Heel lang geleden had ik een verhaal geschreven, wat zegmaar een kortere versie is van dit verhaal. Ik was toen 12, dus ik heb nu meer ervaring met schrijven enzo. Nu is mijn verhaal groter, langer en veel spannender. Het is niet echt voorspelbaar, aangezien ik alles ter plekker verzin. (Ja, alles behalve het belangrijke kernstuk, dat je hieronder in de inleiding ziet!

ENJOY!!

Inleiding:

Moe en afgepeigerd rende ik zo snel als ik kon richting het dorp. Of tenminste, in de richting waarvan ik dacht dat het dorp was. Ik was mijn richtingsgevoel totaal kwijt. Nog een paar keer struikelde ik, maar snel krabbelde ik weer overeind.
‘Ik had het kunnen weten. Ik had het kunnen weten.’
Gilde het stemmetje in mijn achterhoofd. Achter me hoorde ik in de verte het geluid van de brommers weer.
‘Daar zal je ze hebben. Het is over.’
Schreeuwde het stemmetje weer.
“Hou je kop!”
Riep ik naar de stem. Even keek ik achterom, waar ik in de steeds feller wordende lampen van twee brommers staarde.
‘Twee nog wel, wat ben je toch weer lekker bezig he!’
Zo snel als ik kon dook in de bosjes in, hopend dat ze me niet zagen liggen.

Moet ik beginnen??

Uppen mag altijd XD

personages:

Jess = Hoofdpersoon, meisje
Samantha = Moeder van Jess
Jan = Vader van Jess
Thom = Vriend/buurjongen van Jess
Lola = Stalkend meisje/Ex van Thom
Maik = Vriendje van Lola
Stefan = verhuizer (Is een belangrijk iemand in het verhaal.)
Jamie(Mijn naam:D)= vriend van Jess
Kia = Vriendin van Jess
Brad = vriend van Jess

Voor de nummers uit het verhaal:

When Love Takes Over
Bad Romance
Famous Last Words

Ik denk dat je iets meer moet posten want nu snap ik niet egt waar het om gaat enzo. dusja ga maar us verder :stuck_out_tongue:

xoxox

Ik wil nog wel een stukje lezen.

Het is leuk dat je met een spannend stukje begint, dat trekt altijd wel wat lezers… Maar dan moet je wel iets meer vertellen+ een groter stukje plaatsen,

langer stukje is in progress!

De autorit was lang, de stoelen deden onderhand pijn aan mijn achterwerk en ik moest heel nodig naar de wc, maar al dit vergat ik toen we bij ons nieuwe huis aankwamen. In the middle of nowhere stond onze prachtige villa. Het leek op een mooi, oud Victoriaans huis en zo te zien stond het al een hele tijd leeg. “En, wat vind je ervan?”
Mijn vader komt met een grote glimlach mijn richting op lopen,
“Wauw, pap. Het is een geweldig mooi huis! Hoe heb je het ooit kunnen krijgen? Er waren vast veel bieders.”
Mijn vader kijkt bedenkelijk.
“Nou, niet echt. Wij waren de enige bieders. Het huis staat al leeg sinds 1986. Het was een koopje, ze wilden er vanaf.”
Mijn mond viel open.
“Zo lang al? Dat is echt lang inderdaad. Ik vraag me af waarom.”
Mijn moeder was alvast naar de voordeur gelopen en stak de sleutel in het slot. In plaats van een deur waren het er twee, met van die leeuwtjes om op te kloppen.
“Hebben we eigenlijk wel buren?”
Vroeg ik aan mijn vader. Hij leek me niet te horen, dus liep ik maar achter hem aan het huis in.
“Ik ga een kamer uitzoeken!”
“Oké liefje, wees wel voorzichtig!”

Gilde mijn moeder terug. Ik grinnikte.
‘Voorzichtig doen, waarom nou weer.’
Grapte ik in mezelf. Snel rende ik de trap op, die er toch wat gammel uitzag. De eerste kamer had een lichtblauw behang met een hele mooie witte vensterbank waar je op zou kunnen zitten. De tweede kamer had een mooi oudroze behang, met een balkonnetje, maar deze kamer vond ik te kil. De derde en laatste kamer had een geel met gebroken wit behang en een eigen badkamer.
'Mam! Ik heb een kamer!"
Schreeuwde ik naar beneden. Buiten hoorde ik getoeter.
‘De verhuiswagen!’
Zo snel als ik kon rende ik naar beneden, waar mijn vader en de verhuizers bezig waren de verhuiswagen uit te laden. Net op tijd stapte ik opzij, want de eerste verhuizers kwamen al binnen met de bank en salontafel.
“Pap, hebben we vanavond al tv?”
Vroeg ik.
“Als je even meehelpt dit matras naar je kamer te brengen misschien wel, popje.”
Lachend rende ik langs de verhuizers heen naar mijn vader, die mijn matras aan het uitladen was.
“We slapen vanavond allemaal op onze matrassen, de bedden staan nog in het oude huis.”
Ik griezelde. Op een matras slapen in een nieuw huis.
‘Dat wordt nog wat.’
Ik pakte mijn matras aan, wat nog best zwaar aanvoelde, en droeg het samen met mijn vader naar boven. Op de trap was het een gewankeld van jewelste, maar eenmaal bovenaan was het makkelijk te doen.
“Waarheen?”
“De derde kamer rechts.”
Samen trokken en duwden we het matras over de overloop.
“Deze kamer? Met badkamer? Ik weet niet, misschien is deze meer wat voor je moeder en mij.”
‘Wat een kutvent, ik wist gewoon dat ‘ie zo ging doen.’
“Waarom nou weer? Ik heb deze uitgezocht, dus nu is dit mijn kamer. MIJN kamer! Vertrouw je me nou nog niet om wat er is gebeurd? Wat er is gebeurd is heel lang geleden, ik ben veranderd en dat weet je!”
Mijn vader probeerde me te sussen.
“Nee, natuurlijk vertrouwen we je. Daar ligt het ook niet aan, maar een eigen badkamer?”
“Ik moet ‘s nachts supervaak naar de wc en ik heb altijd dorst. Ik wil jullie gewoon niet wakker maken. En trouwens, deze kamer heeft het mooiste uitzicht. Please pap!”
Ik zette mijn puppy ogen op en mijn vader zuchtte.

verder??

Ja is opzich wel leuk maar ik snap het verband niet met dat eerste stukje :$? of is dat wat vroeger was gebeurd ??

xoxox

nee, dat komt nog, dit is zeg maar het begin

Oke nou dan ga maar gauw verder :grinning:

Even om te zeiken;p
“De stoelen gingen onderhand pijn doen aan mijn achterwerk” misschien kun je dat wat anders formuleren?
“In the middlE” moet je even die E klein maken, want volgens mij is dat niet de bedoeling.

Maar ik ben erg benieuwd, dus ga maar verder;D

dat kwam omdat hij bij word de hele tijd naar middel ging, dus moest ik ff een grote letter maken, dank voor je kritiek!

oeps

UP

ga maar verder, weet nog niet echt waar het over gaat
maar op een, een of andere manier boeit het me toch XD

“Oké, we kijken het aan, maar als het niet goed gaat krijg jij de blauwe kamer.”
Ik keek hem aan.
“Dat klinkt eerlijk, heb ik nog een balkon.”
“Oké, deal.”
We schudden elkaar de hand en legden het matras met een plof neer op de vloer.
“straks zakken we nog door de vloer.”
Grapte mijn vader. Ik moest lachen.
“Dus, wanneer hebben we tv? En wat eten we? Ze hebben hier vast geen afhaalchinees.”
“De tv komt eraan, we moeten hem zometeen even aansluiten en over dat eten… Tsjaa, we kunnen wel even langs het dorp rijden.”
Samen liepen we de trap af. Ik knikte. Een verhuizer liep langs ons heen met een doos vol keukengerei, een andere met een doos vol met vazen en andere breekbare spullen.
“Mam, pap en ik gaan even naar het dorp, we komen zo terug!”
Mijn moeder knikte, en wij stapten in de auto.

“Dus, we hebben totaal geen buren?”
Ik keek naar buiten, om te zien of er ergens een ander huis te bekennen was. “Nou, daarginds wel, maar dat is nog minimaal 5 kilometer vanaf ons huis, dus nu nog ongeveer 2 kilometer. Vaak zullen we die mensen wel niet zien. Mag ik een kopje suiker lenen? Haha, het idee alleen al. 5 kilometer met de auto voor een kopje suiker. Zie je het al voor je?”
Ik glimlachte.
“Helemaal pap, en nu plankgas!”
Mijn vader schudde zijn hoofd.
“Je mag hier niet harder dan 50.”
Ik proestte het uit.
“Dus? Alsof er hier agenten zitten. Kom op, de kans dat je hier gesnapt wordt wegens te hard rijden is net zo groot als een kopje suiker halen bij onze nieuwe buren. Harder joh!”

Behalve een supermarkt, afhaalchinees, fietsenmaker en een groentewinkel was er helemaal niks in dit dorp.
“Nou, wat zei ik je over de afhaalchinees, ik wist dat ‘ie er zat!” Samen liepen we naar de supermarkt.
“Ik pak wel een karretje. Zie je binnen!”
Ik huppelde naar de rij met karretjes, toen mijn oog viel op een groepje jongens die aan het roken waren. Ze knipoogden naar me, maar ik besteedde er geen aandacht aan. Vlug gooide ik mijn tas in het karretje en liep ik de deur door op zoek naar mijn vader, die ik pas vond bij het fruit.
“Wat denk jij, kersen of appels?”
Ik gaapte.
“Neem gewoon allebei. Het is feest, we hebben een nieuw huis!”
“Ja, een nieuw huis wat ons net heeft kaalgeplukt. Nou, vooruit dan maar, voor 1 keertje.”
hij gooide de appels en de kersen in het karretje, waar ik nog een hele watermeloen en wat bananen en peren aan toevoegde.
“Fruit is gezond.”
Zei ik en ik haalde mijn schouders op.
“Wil je nog wat de drinken?”
Ik knikte en pakte een pak Dubbelfriss en 2 flessen cola en cassis. Bij de koekjes slikte ik even.
‘Doe het niet!’
schreeuwde een stemmetje in mijn hoofd.
“Wil je nog een pak koekjes?”
Vroeg mijn vader en hij liep al naar de schappen.
“Nee.”
Ik draaide de kar al om, klaar om weg te rijden.
“Kom op, die periode hebben nu toch wel gehad inmiddels? Neem nou maar een pak koekjes. Hier, wat denk je van Oreo’s?”
Ik moest bijna kokhalzen.
‘Hij probeert je dik te maken. Niet doen!’
“Ik zeg toch nee? Neem zelf lekker die vette koekjes. Ik ga naar het vlees, zie je daar.”
Snel reed ik het karretje door naar de vlees, waar ik een pak kipfilet, kippenpootjes en gehakt in het karretje gooide.
“Ik dacht dat we dit wel achter de rug hadden.”
Mijn vader stond inmiddels naast me.
“Dat hebben we ook, maar ik wil gewoon geen koekjes. Als jij geen sigaret wil roken, prop ik hem toch ook niet in je mond?”
Hij glimlacht.
“Dat is waar. Sorry popje, laten we het maar vergeten. Kom, ik heb nog koffie nodig.”

“Wat een afzetterij! 89,70 voor dat beetje boodschappen! Het is toch niet te geloven! Dit gaat me een vermogen kosten.”
Mijn vader keek naar de bon.
“We gaan zeker geen chinees meer halen?”
Vroeg ik met een onschuldig stemmetje.
“Nou, ik heb het beloofd. Ik zal wel moeten. Laad jij alvast even de spullen in de auto, dan ga ik wel even chinees halen. Hier, de sleutels.”
Behendig ving ik de sleutels op en stak ze in de achterklep. Toen ik me omdraaide om de boodschappentas te pakken, vielen mijn ogen weer op de jongens. Ze stonden nog steeds op dezelfde plek, alleen hadden ze nu ook bier en zoutjes. Een van de jongens kwam op me af gelopen.
“Hé, meisje. Jou ken ik niet. Woon je hier?”
‘Gewoon negeren, dan gaat hij wel weg!’
“Euhm, ja ik woon hier. Nou, eigenlijk woon ik aan de Nieuwe weg. Helemaal aan het einde, bij de appelboomgaard. Ben er vanmiddag komen wonen.”
Ik tilde een fles cola op en zette deze in de achterbak. De jongen nam een trek van zijn sigaret.
“Dat is ook toevallig, ik woon daar ook! Ik woon in dat witte huis, beetje aan het begin van de Nieuwe Weg. Je bent er vast langsgekomen toen je hierheen reed. Nou, ik spreek je nog wel eens, schoonheid.”
En weg was hij weer.
‘Lekker slim, nu weet hij waar je woont. Alsof zo’n jongen te vertrouwen is.’
“Nou, het is anders wel een lekker ding, met dat zwarte haar, die bruine ogen en dat gespierde lichaam.”
Zei ik tegen de stem in mijn hoofd, niet in de gaten dat ik dat hardop zei.
“Zei je iets?”
Mijn vader was inmiddels alweer terug.
“Nee hoor, helemaal niks. Ik ga wel even het karretje terugbrengen, dan zie ik je zo.”
Hoe dichter ik bij de groep jongens kwam, hoe zenuwachtiger ik werd.
‘Hij zei schoonheid tegen je!’
Daar was de stem weer. Ik wiegde een beetje met mijn heupen, blij dat ik mijn pumps had aangetrokken, in plaats van mijn verrotte all-stars.

“Hoi schoonheid.”
De jongen knipoogde naar me. Ik voelde meteen dat ik begon te blozen, dus snel zette ik het karretje terug en liep ik terug naar de auto. Ik stapte zo snel mogelijk in. Toen we langs de jongens reden, zwaaide hij vriendelijk…

leuk stukje, verderrr!

UP!

ja leuk stuk ! ga maar verderr;D

verder!! leuk verhaal!:slight_smile:
x

Nice,
go on :grin: