uit op een hele rare manier

Ik weet niet of dit toppic mag, of dat er een slotje op wordt gezet maar ik zit er zo erg mee. Wil echt graag wat reactie’s op mijn verhaal.

Ik kende dus vanaf de zomervakantie een jongen, P. We hadden elkaar ontmoet op de kermis en het was net 6 weken uit met mn ex, D waar ik 15 maanden mee gehad had. Dat ging toen net wat beter en toen zoende ik met P. Ik dacht onee wat heb ik nou gedaan maar P bleek een hele lieve jongen, wel 3 jaar ouder, 19, maar echt heel lief en rustig. Ondertussen wilde mn ex mij weer terug. Daar heb ik heel veel moeite en problemen mee gehad, ook bij een psycholoog voor gelopen omdat ik geen dingen meer leuk vond om te doen, gevoelens wegsneed en dat soort dingen. Toen met oud en nieuw heeft die jonge P mij gevraagd om vanaf dan officieel zijn vriendin te zijn. Daarvoor spraken we al elke week wel 2 keer af. Toen zijn we daar gewoon mee doorgegaan.

Ik wilde hem wel vaker zien, maar hij had het zo druk, hij was net begonnen met een nieuwe studie, zit bij de vrijwillige brandweer dus heeft regelmatig dienst waarbij in een strala van 2 minuten om de kazerne moet blijven en 2 oefenavonden van de brandweer in de week. Ik wilde al helemaal niet claimerig of opdringerig overkomen (dat was mn fout in vorige relatie, te belemmerend) en ik vond dat het best goed ging.

Nu had hij afgelopen zaterdag nog gevraagd of ik over 2 weken mee wilde bowlen met de brandweer, wat me erg gezellig leek en ik had natuurlijk ja gezegd. Ik zei altijd ja als hij iets vroeg en vroeg ook meestal 1 keer in de week of die naar mij toe kwam.

Toen kwam die afgelopen dinsdag naar mij toe, eerst was er nks aan de hand we hadden zelfs nog gezoend tot die opeens vroeg: Laura, wat vind jij van de relatie? en toen vertelde die dat hij vond dat we niet zo’n sterke emotionele band hadden, dat we elkaar zo weinig zagen en niet echt een hecht stel waren dat veel met elkaar ondernam en dat hij er beter nu een punt achter kon zetten dan later, want dan zo het alleen maar meer pijn doen.

Het kwam zo onverwacht, ik vroeg of die er dan niet aan wilde werken, dat we elkaar vaker gingen zien, meer gingen ondernemen… hij bleef een hele lange tijd stil en zei toen: dat durf ik niet aan. hij zei dat hij het heel moeilijk vond maar dat hij eerlijk tegenover zichzelf en tegenover mij wilde zijn.

Hij zei ook dat het kwam omdat ik hem die week ervoor (voorjaarsvakantie) niet gezien had, en dat hij de hele week gewerkt had en dat ie toen wel na ging denken. Maar hij heeft van maandag tot zaterdag hele dagen gewerkt en daarbij een week brandweerdienst gehad waardoor ik dus niet kon vragen of die naar mij toe kwam en hij heeft ook niet gevraagd of ik naar hem wilde komen, wat ik echt wel graag wilde. Hij zei dat hij ook graag op zondagmiddagen had willen afspreken, maar heeft dat nooit tegen mij gezegd.

Daar komt ook nog bij dat ik met hem naar bed ben geweest toen ik hem een half jaar kende (we hadden 1 maand officieel maar daarvoor eig al 5 maanden samen) ik heb hem ontmaagd (zei die) wat ik eerst gewoon 100% geloofde omdat ik dat al op tweede date had gevraagd en hij voor mij nog geen vriendin had gehad. Ik was zelf geen maagd meer.
dus ik vertelde aan hem hoeveel waarde ik daar aan hecht en toen zei die: dat zie ik niet zo.

oke dit was het hele verhaal ik wil het niet langer maken want dan leest niemand het meer…:frowning_face: en ik zit echt zo in de knoop want ik vidn dit zo’n rare reden om het uit te maken, dat je elkaar vaker wilt zien en daardoor maak je het uit. ik heb nagedacht en misschien speelt er iets anders, hij komt uit een streng protestants gezin en ik ben een katholiek meisje. Ik ga regelmatig naar de kerk en hij elke week 2 keer. Ik denk misschien dat hij onder druk van zijn vader dit heeft moeten doen, dat hij zondag een gesprek met hem heeft gehad misschien en het over zijn toekomst heeft gehad en dat dat niet werkt met een 16 jarig katholiek meisje.

dit zijn trouwens zijn smsjes nadat ik gevraagd had wat hij er nou van vond:

hee, ik heb er ook zeker overgedacht
en ik hoop de goede keuze gemaakt te hebben,
hoe moeilijk ook, om in ieder geval nu niet zo door te gaan
met de relatie.

en de tweede toen ik vroeg of die dan wel op een andere manier wilde:

OP het moment zou ik wel als vrienden door willen gaan,
maar niet in relatievorm.
ik denk dat dat nu even niet verstandig is.
ik hoop dat je dat begrijpt.

Maar ik begrijp er dus niks van,
wat denken/vinden jullie hier nou van?

Wat rot voor je!
Je redenatie kan opzich wel kloppen, maar het kan natuurlijk ook zijn dat hij iemand anders leuk vind nu. Maar hij had wel een betere reden moeten geven toen hij het uitmaakte want elkaar vaker zien kun je aan werken. Dat kan in een week veranderd zijn.

Je redenatie kan wel… Wel heel erg rot!
Want zoals het nu lijkt, vond ie dat het meer jouw fout was, terwijl hij ook ontzettend druk is…
Ik zou niet weten wat ik tegen je zou moeten zeggen… Over het geloof enzo, kan ik je niet echt ; adviseren’… Wel vind ik dat hij raar doet en je volgens mij geen ‘echte’ eerlijke reden heeft gegeven…

Daarom ga ik morgen met goed met hem praten, want toen hij dit allemaal zei was ik natuurlijk erg overstuur en kon ik niet zoveel uitbrengen, en hij zegt uitzichzelf sowieso niet veel.

Hoop dat ik dan de echte reden krijg.

Denk eerlijk gezegd niet dat er een ander in het spel is, dan zou hij afstandelijker doen denk ik, me niet zoenen e.d. en ik zei op het eind:
je bent een lieve jongen, ik hoop dat je met iemand anders wel de relatie vind die je zoekt en toen zei die: ach ja, vast ooit…niet echt overtuigend.

Lijkt het jullie een goed idee om te praten?

ook vind ik zijn tweede smsje erg raar dat ie het niet in relatievorm wil omdat ie dat op dit moment even niet zo verstandig vindt. ik vraag me dan af, alleen voor dit moment en later dan wel? en waarom nu niet verstandig?

Ja.

Ja ik zou nog eens gaan praten. En pas stoppen wanneer je meer duidelijkheid hebt.
Sterkte!

oke, ik ga gewoon niet weg voordat hij duidelijkheid geeft.

Ik hoop zo dat er een oplosbare reden is en dat het weer goed komt.

ah heel rot! maar ja dat soort dingen gebeuren wel vaker helaas…, vraag me alleen af als jij zo katholiek bent, hoezo ben je dan met hem naar bed gegaan…?

tjaa, dat heet ongeduld

nee, dat heet een stereotype beeld van het geloof.

Bij mijn katholieke geloof is het de bedoeling dat je uit liefde met elkaar naar bed gaat, en niet met iedereen zomaar even.

Ik heb trouwens met hem gepraat vandaag
het komt erop neer dat ie me meer gewoon als een vriendin ziet
dan echt als zijn vriendin

topic kan voor mijn part gesloten worden

je zegt t zelf
bij JOUW katholieke geloof, en een geloof is niets wat je kan veranderen naar wat jou uitkomt. dat is wat jij nu doet

als je katholiek bent ga je niet naar bed voor t huwelijk

er zijn toch ook genoeg verschillende stromingen binnen het katholicisme.

En wie ben jij om mij de regels voor te schrijven? Vind jij jezelf god ofzo?
Je kunt geloof op je eigen manier intepretren,
je kunt geloven daar naar de kerk te gaan elke zondag, door daar te zitten en aan iets anders te denken,
door te bidden voor het eten, zonder dat je weet wat je zegt
een stuk uit de bijbel lezen, zonder er een woord van te snappen
en niet met iemand naar bed gaan voor het huwlijk omdat een paar hoge priesters dat zo uit de bijbel hebben opgemaakt, ben je dan pas een goede katholiek? dacht het niet.

God is er voor iedereen, ik bid tot god voor kracht en steun, ik geloof in hem en ik geloof ook dat god de liefde voor de mens gemaakt heeft en dat je die liefde met elkaar mag delen. Ik denk dat god niets liever ziet.

en ik laat me niet beledigen door jou dat ik geen goede katholiek zou zijn.