Uit huis op je 16e

Hey meiden.
Hier even een verhaaltje, met een paar vragen, het zal wel een aardig stuk tekst worden, dus sorry alvast daarvoor.
Ik ben 16 jaar, over 4 maanden word ik 17. Mijn ouders zijn gescheiden, en ik woon bij mijn vader. Ik heb nu bijna 6 jaar ruzie met mijn moeder, teruggaan naar haar is absoluut geen optie! Moge dat even duidelijk zijn. Goed. Mijn vader werkt overdag, dus ik was altijd al vaak alleen, alleen 's avonds als hij vroeg thuis was niet. (Broertjes wonen bij hun moeder) Nu heeft hij sinds een paar maanden een vriendin. Zij werkt fulltime en heeft twee kinderen. Ik zie mijn vader nu soms dagen niet, en ben dus eigenlijk altijd alleen, omdat hij altijd bij hun zit. Hij slaapt daar ook soms, ook doordeweeks. Ook als ze in het weekend hier zijn, is het vreselijk. Zij is seksverslaafd, dus ze zijn constant boven, waardoor er nu van mij en mijn vriend verwacht wordt dat wij oppassen op mijn broertjes als zij boven zijn. Dit is natuurlijk niet de bedoeling, het zijn niet mijn kinderen. Nu zit ik dus ook in het weekend eigenlijk gewoon vast. (Meestal ga ik wel gewoon weg, maar het is een hoop gezeur en gezeik) Nu woont mijn vriend aan de andere kant van Nederland, dus daar kan ik ook niet naartoe overdag etc. Hij wil met haar en haar kinderen samen gaan wonen. Samen met mij. Hier zit ik niet op te wachten, want haar kinderen zijn erger dan alleen zitten. Haar dochter van 11 is autistisch en eist alle aandacht op. Haar zoon van 15 is homo en doet eigenlijk hetzelfde. Dit botst continu dus er is vrijwel altijd ruzie. De kinderen zijn beide vreselijk druk en aandachteseisend en daar kan ik absoluut niet tegen. Er is geen uitzondering, ik wil absoluut niet bij hun wonen, het is echt een stuk erger dan ik kan beschrijven. Nu wil ik dus het huis uit. Ik weet dat heel veel mensen denken dat het naïef is om zo vroeg het huis uit te gaan, maar ik vind zelf dat het in mijn geval anders is. Ik zorg nu eigenlijk al voor mezelf etc. Het idee was om bij mijn vriend te gaan wonen. Hij is 20 en woont nog bij beide ouders. Ik weet al dat ik daar terecht kan, dus dat is geen probleem. Ik vind dat het tijd wordt om bij een gezin te horen, om gewoon een ‘normale’ thuissituatie te hebben en niet altijd maar alleen te zitten. Bij mensen wonen waar ik wel welkom ben, en niet in de weg zit. Mijn vader vroeg trouwens laatst al aan me wanneer ik eigenlijk het huis uit ging. Sowieso vind ik dat je dat niet als ouder hoort te zeggen, maar goed, wie ben ik. Mijn antwoord daarop was, waarschijnlijk in minder dan een jaar. Toen vroeg hij of mijn vriend dan hierheen kwam, ik zei, ik kan ook daarheen. Toen vroeg hij hoe ik dat wou doen met school. Daar zat dus het probleem. Ik zei dat ik daar waar mijn vriend woont, verder kan gaan met mijn opleiding in het tweede jaar. Mijn vader stond toen op de achterste benen en begon meteen te schreeuwen. Hij wil dat ik mijn opleiding hier afmaak, wat het dus onmogelijk voor me maakt om mét toestemming uit huis te gaan.
Zo, wat een verhaal. Nu is mijn vraag dus of iemand enig idee heeft hoe ik dit voor elkaar kan krijgen, want ik trek het niet meer alleen. En bij mijn vaders nieuwe vriendin met kinderen in al helemaal niet. SOS!

Wow, wat een verhaal inderdaad.
Vind het echt heel heftig voor je, en ook heel sneu; iedereen verdient een normale thuissituatie.

Ik snap echt heel erg goed dat je bij je vriend wilt gaan wonen,dat lijkt nog het meeste op een normale thuissituatie.
Wat je ook gaat doen; heel veel sterkte met je keuze maken.

pvvv. in mijn ogen is het vestandig om bij je vriend te wonen, maar hoe lang zijn jullie al samen? ik zou in ieder geval niet met ruzie het huis uit gaan, want stel je voor dat het uit gaat dan kan je helemaal nergens meer heen.
ik snap heeeeel goed dat je weg wilt daar.

Ontzettend bedankt, ik ben blij dat het probleem wordt begrepen. Ook de ouders van mijn vriend vinden het belachelijk zoals het gaat, bij mij thuis. Erg fijn om te horen, ookal is het geen fijne situatie, het is fijn om te weten dat het niet aan mij ligt.

Over een paar dagen zijn we een jaar en 7 maanden samen. Ik weet dat mocht het allemaal mis gaan, ik bij mijn opa en oma terecht kan.

hmm. nou ik zal het dan gewoon doen. ja natuurlijk is het makkelijker gezegd dan gedaan. maar hoe het bij jou thuis is is ook niet goed voor jou. en als je die opleiding daar kan afmaken gaat dat ook geen problemen opleveren (:
ik vind het trouwens ook gek dat je vader jou zo veel alleen laat, en zonder te overleggen gaat samenwonen met die kinder enzo er allemaal bij.

Ja, hij heeft vanaf het begin tegen mij gezegd dat als ik het ergens niet mee eens ben, in hun relatie waar ik mee te maken heb, ik het moet zeggen. Nu vind ik het hele verhaal dat ik altijd alleen ben, natuurlijk heel vervelend, maar daar zeg ik niets van. Het is namelijk ook niet ideaal om met hem samen te zitten, helemaal niet wetende dat hij liever daar zit. Nu heb ik dus van het samenwonen gezegd dat ik het niet wil, maar het maakt hem kort gezegd niks uit. Hij blijft erover doorgaan en blijft vragen waarom ik het niet wil. Hij heeft ook gezegd dat ze waarschijnlijk over een maand of 2 gaan beginnen met zoeken naar huizen. Hij wil, kan en gaat niet naar mij luisteren, hij ziet alleen haar.

Ik zou het ook gewoon proberen, bij je vriend. Je kent hem al lang, dus er is echt wel een kans dat het gewoon goed gaat.
Slechter kan bijna niet, dus ik zou het inderdaad ook gewoon doen.

Probeer wel redelijk ‘normaal’ weg te gaan, zonder ruzie/geschreeuw dus.
Als je dan ooit terug wilt komen oid, gaat dat wat makkelijker. het is sowieso gewoon beter om normaal afscheid te nemen, lijkt mij.

Dat is dus het probleem. Ik kan niet zomaar uit huis, omdat ik nog maar 16 ben. Ik heb echt toestemming van mijn vader nodig daarvoor.

vraag informatie aan van die school waar je dan heen wilt en laat hem dat lezen. want zo te lezen wil hij het niet om school. probeer er nog eens over te praten.

Ik snap heel goed dat je bij je vriend wil gaan wonen, dit is niet echt een normale thuissituatie… Je vader kan een meisje van 16 toch geen hele dagen alleen laten, hij moet toch voor je zorgen? En als hij er dan is, geeft hij alleen aandacht aan zijn vriendin + haar kinderen, logisch dat je daar weg wil. Ik snap ook niet goed waarom hij zo moeilijk doet, hij geeft zelf al aan dat hij het niet erg zou vinden dat je uit huis gaat, en je kan daar gewoon bij mensen gaan wonen die je kent (dus niet alleen ofzo), en daar verder gaan met je opleiding. Wat maakt het nou uit of je die waar je nu woont of daar volgt? Praat er anders eens over met je vader, je vriend en zijn ouders, misschien dat hij het wel wil horen van die ouders? Maak hem ook duidelijk dat je het echt niet ziet zitten om bij hem te blijven, en geef ook aan waarom. Misschien kan hij daar nog in veranderen? Dan zou je in principe helemaal niet weg hoeven natuurlijk.

Je kunt een maatschappelijke werker inschakelen, hij/zij kan je misschien wel adviseren. Nadeel is alleen dat maatschappelijke werkers een wachtlijst hanteren waardoor je wellicht lang op hulp zult moeten wachten :frowning_face: Sterkte!

Met een normale vader zou dit allemaal zo makkelijk zijn, pff. Mijn vader is zo, ontzettend, koppig. Dat is echt niet normaal meer. Daarom is het ook allemaal zo moeilijk. Zijn ouders wouden sowieso met mijn vader praten tegen de tijd dat ik daar heen zou gaan, alleen ik weet niet wat zijn probleem is met mijn school daar afmaken. Ook als ik hem dat vraag krijg ik geen duidelijk antwoord, alleen ‘Nee dat gaat niet gebeuren, Marisa, als je ruzie met me wil moet je dat doen, dan wil ik je nooit meer zien’ en ga zo maar door.

Precies, en als ik pech heb gaat dat me ook nog veel geld kosten. Plus ik wil echt niet met ruzie weg gaan.

Huh, waarom zouden maatschappelijke werkers jou om geld vragen? En snap ik, dat zet zo’n vervelende ondertoon…

Sinds wanneer zijn die gratis? :stuck_out_tongue:

Het lijkt me lastig als je vriend gaat wonen en zijn ouders in verband met kosten, hun hebben dan nog 1 iemand extra om te voeden en hun kosten gaan dan semi-omhoog. Hou daar wel rekening mee.

Je noemt ook je opa en oma? Wonen deze in de buurt? Hebben ze het geld om je te onderhouden. Mogelijk dat jij huishoudelijke klussen doet of hun helpt?
Zijn ze toevallig slecht terbeen/ziek of iets dan kan je mogelijk als 'mantelzorg’bij ze gaan wonen en dan krijg je een vergoeding.

Ik vind het zeker goed dat je kijkt om het huis uit te gaan, ik zou dat ook doen in zo een situatie. Maar hou rekening met kosten.

Mijn opa en oma zijn een tijdelijke oplossing, en alleen als het écht écht nodig is en ik zonder thuis zit. Zijn ouders hebben geen problemen met de kosten, het enige wat ik wel zelf moet betalen, is mijn opleiding.

Maatschappelijk werksters brengen geen kosten in rekening. (bij mijn gezondheiscentrum op de site staat dit: Aan de hulpverlening zijn geen kosten verbonden, met uitzondering van het groepswerk. Daar vragen wij een kleine eigen bijdrage.
Inloopspreekuur: ma t/m vrij tussen 8.30 en 9.30 uur U kunt, zonder verwijzing bij ons terecht met problemen of vragen…)

Ik heb dan een compleet andere situatie en daar ga ik het ook niet in jouw topic over hebben, maar ik heb helaas moeten wachten tot ik eindelijk 18 was en ben direct het huis uitgegaan. Scheelt dat ik 2 maand daarvoor al het huis uit was gezet, dus ik hoefde mij toen alleen nog over te schrijven. Ik woon nu ook sinds 3maanden bij mijn vriend en het gaat eindelijk eens goed in mijn leven. Ik ben hier ontspannen, gemotiveerd en ben eindelijk niet meer bij een dichtgaande deur oid bang. Ik weet niet goed wat je kan doen, maar ik zou toch met een maatschappelijk werkster gaan praten, ondanks dat deze mijn vertrouwen geschaad hebben, denk ik toch dat deze jou nu het beste kan helpen en jij hebt er vast andere ervaringen mee…
Succes!
Met vragen mag je me pmen!

Oké prima. Als het goed is kan de huisarts je ook doorverwijzen toch? Want ik heb eerder iets gehad waardoor ik iets vergelijkbaars zocht, maar het kostte allemaal geld…