Uit elkaar en zoveel hoop en zoveel woede

Mijn vriendje en ik zijn sinds 5 dagen uit elkaar. We hebben een relatie gehad van meer dan een jaar. Het was een super jaar, veel van elkaar gehouden, veel gelachen, veel gepraat, veel plezier gehad.

Toch ging het de laatste tijd minder. Hij ging studeren, ging veel uit, was super druk met andere dingen en had weinig tijd. Ik daarentegen had een ongeluk gehad (bij zijn vereniging), lig nog steeds veel op bed, mag nauwelijks iets doen en heb verschijnselen van depressies.

Het ging dus minder goed tussen ons. Hij ging twijfelen aan zichzelf of hij er wel genoeg voor mij was, of hij mij wel kon geven wat ik verdiende. Ook voelde hij zich enorm schuldig over mijn ongeluk. Vond dat ik onder zijn verantwoordelijkheid viel en dat hij had gefaald. We hebben gepraat, we hebben besloten dat hij na zou denken over wat hij wilde. 2 dagen later heeft hij met een ander gezoend waar ik zelf achter heb moeten komen. We hebben allebei lang nagedacht, maar tot de conclusie gekomen dat we teveel van elkaar hielden en dat we door wilden gaan.

Het ging redelijk goed, ik was vaak onzeker als hij uitging (het meisje was een klasgenootje, dus ging ook altijd mee stappen). Maar zelfs dat ging steeds beter. Totdat ik afgelopen zaterdag een irritatie uitsprak, iets dat me dwars zat. Hij reageerde hier emotioneel op, moest hard huilen, zei dat hij mij niet langer verdriet wilde doen, dat ik beter verdiende, dat hij niet goed genoeg was, dat hij niet kon geven wat ik zou moeten krijgen.

Ik ben er kapot van, kan alleen maar huilen, en begin langzaam ook bozer op hem te worden. Allemaal heel normaal voor liefdesverdriet.

Het enige probleem zit hem in dat hij in een dorp woont waar iedereen heel hecht is. Ik ben daar gelijk vanaf de eerste week opgenomen in de grote familie van inwoners en het was voor mij als een tweede thuis. Ik heb daar ook een hele goede vriendin gekregen om wie ik veel geef.

Ik kan daar nu niet meer komen, dat zou niet eerlijk zijn tegenover hem. Ik ga a.s zaterdag daarheen om van haar tijdelijk afscheid te nemen. Maar ik wil haar graag het hele verhaal vertellen. Ik sprak haar vandaag al, en zij vertelde dat hij aan niemand vertelt waarom het uit is, dat hij zegt: leg ik later wel een keer uit. Dat hij alleen maar zit te lachen en grappen zit te maken, zich totaal niet schuldig voelt. Ze vroeg zich ook af of hij misschien ooit was vreemd gegaan. Hier heb ik ontwijkend op gereageerd. Maar eigenlijk wil ik het haar vertellen.

Ik weet dat het dan gelijk doorverteld wordt, zo gaat dat in een dorp. En ik weet niet of ik hem deze pijn aan wil doen, aan de andere kant: ik word totaal niet in mijn waarde gelaten en mijn vriendin weet al bijna 100% zeker dat hij vreemd is gegaan, waardoor ik dom en naïef over kom.

Moet ik mijn eigen waarde herstellen of moet ik hem in zijn waarde laten?

Als je het alleen aan haar verteld en ze is een goede vriendin dan houd ze de informatie die ze van jou krijgt voor zich en krijgt de rest van het dorp als het goed is niks te horen.

^ Mee Eens!!

Je moet gewoon tegen haar zeggen dat je echt wil dat het tussen jullie blijft, kom je er achter dat het niet zo is, weet je wat voor vriendin het is (geen echte dus)

Jij hebt wel het recht om met je eigen vriendinnen te praten over wat hij heeft gedaan natuurlijk (:

Heeft hij niet iets te overdreven gereageerd? Je sprak alleen maar je gevoel uit… en hij barst in tranen uit en zegt dat je beter verdient. Het lijkt wel alsof er meer achter zit.
Ik zou het gewoon met je vriendin bespreken, en haar duidelijk maken dat het tussen jullie moet blijven. Klein dorp of niet, als ze echt een goede vriendin is dan zegt ze tegen niemand iets.

Mee eens. Zo’n reactie op een beetje kritiek duidt op grotere problemen.