(twilight story)My scar, my past.

Dit verhaal heb ik ook gepost op kindertent, maar het leek me leuk om het hier ook te posten. Ik hoop dat jullie het leuk vinden (:

http://i40.tinypic.com/k4ilhv.png

Intro

[b]1997

Ik danste rondjes in de grote woonkamer, de pijn was eindelijk weg. Mijn jurkje zwaaide sierlijk mee. Ik danste tussen de volwassen mensen door. Ik voelde me hier veilig, geen enkele andere plek waar ik wilde zijn. De mensen waren als mijn nieuwe familie, mijn familie die voor altijd van mij zou houden. Er voor mij zou zijn, wisten wat er met me was. Een van de volwassen liep naar me toe, hij pakte me op.
‘Het is tijd om te gaan Marilyn.’. Ik wist dat het niet goed was, hij liep met mij in zijn armen weg naar de voordeur. Ik probeerde te grijpen naar de andere volwassenen, ik wilde niet weg. Ik wilde híér blijven, voor altijd. Ik huilde, ik schreeuwde dat ik wilde blijven. Ze deden niks, ze keken weg. Net alsof ze me niet dúrfden aan te kijken.
[/b]

1997

Ik danste rondjes in de grote woonkamer, de pijn was eindelijk weg. Mijn jurkje zwaaide sierlijk mee. Ik danste tussen de volwassenen mensen door. Ik voelde me hier veilig, geen enkele andere plek waar ik wouwilde zijn. De mensen waren als mijn nieuwe familie, mijn familie die voor altijd van mij zou houden. Er voor mij zou zijn, wisten wat er met me was. Een van de volwassen liep naar me toe, hij pakte me op. ‘Het is tijd om te gaan Marilyn.’ Ik wist dat het niet goed was, hij liep met mij in zijn armen weg naar de voordeur. Ik probeerde te grijpen naar de andere volwassenen, ik wilde niet weg. Ik wilde híér blijven, voor altijd. Ik huilde, ik schreeuwde dat ik wou wilde blijven. Ze deden niks, ze keken weg. Net alsof ze me niet dúrfden aan te kijken.

Verder ben ik wel benieuwd, post nog maar een stukje

bedankt voor het verbeteren, heb weer eens niet opgelet toen ik het poste. (:

haha graag gedaan :grin:

1. New home - part one.

Ik trok mijn vest helemaal dicht. Ik zat voor het open raam van mijn slaapkamer. Het was een prachtige ochtend. Het was mistig in het dal waar ik overheen keek, maar de opkomende zon verlichtte het. Aan de andere kant, was dit een verschrikkelijke ochtend. De laatste ochtend dat ik in mijn oud vertrouwelijk huis zat, waar ik was opgegroeid. Ik had gisteren afscheid genomen van mijn twee beste vriendinnen. Het moment dat ik ze het laatst zou zien voor een hele lange tijd, was pijnlijk geweest. Zij hadden elkaar nog, ik had helemaal niemand in mijn nieuwe woonplaats. Mijn ouders gingen scheiden en ik ging met mijn moeder in La Push wonen. Ze kende daar nog een oude vriend, genaamd Billy Black. Ik keek naar het litteken op mijn rechter onderbeen, wat ik volgde met mijn wijsvinger. Ik kon me niet meer herinneren hoe ik er aan kwam. Mijn ouders hadden verteld dat toen ik ongeveer drie of vier jaar was, was gevallen van een steen en daarbij mijn been had opengehaald. Ik had het nooit echt geloofd, het was een maanvormig litteken. Het zag er gewoon niet uit alsof het bij een val was gebeurt. Treurig keek ik mijn kamer rond, het enige wat er nog in stond was een stoel en mijn reistas voor onderweg. Ik pakte mijn tas en daaruit mijn fotoboekje dat ik altijd bij me had. Elke foto die erin stond had een speciale herinnering. Ik staarde een tijdje naar de eerste foto. Op de foto stonden mijn nicht en ik. Ik was ongeveer drie of vier jaar oud. Dat wist ik, omdat de volgende foto was gemaakt op mijn vijfde verjaardag en toen had ik het litteken al. Dit was de laatste foto die ik had van mij en mijn nicht. Ze was ongeveer twintig jaar ouder en ik was met haar samen op vakantie gegaan. Na die vakantie had ik haar nooit meer gezien. Mijn ouders zeiden eerst dat ze het druk had met school, maar toen ik een paar jaar ouder was vertelde ze me dat mijn nicht overleden was. Waarschijnlijk door een auto ongeluk. Ik probeerde vaak me die vakantie te laten herinneren, maar zonder succes. Ik legde het fotoboekje terug in mijn tas en keek weer naar buiten. Ik zag er tegenop om te verhuizen. Veel liever bleef ik hier, hier waar alles zo vertrouwd was.

Ik wil wel verder lezen. Ben benieuwd hoe het verder gaat omdat het me idd (zoals al in de topictitel staat) aan Twilight doet denken.

haha, ik wil wel alvast vertellen dat het kan zijn ( nou ja, vrij zeker ) dat het nogal op twilight gaat lijken, maar het is volgens mij maar een klein stuk. (: ( als ik op een beter idee kom, verander ik het ooit nog wel. )

ik hou niet zo van twilight achtige verhalen, maar ik ben toch wel benieuwd haha!

Wow, heb jij dat geschreven?
Het is in ieder geval heel mooi, en ik wil vooral heeel graag het einde weten! (:

haha ja dat heb ik geschreven, dankjewel!

1. New home - part two.

“Marilyn, het is tijd om te gaan.” Mijn moeder stond in de deuropening. Met een zucht stond ik op. Ik pakte mijn tas en keek nog één keer naar het mooie uitzicht. Ik liep mijn moeder achterna naar de gang. Mijn vader stond er verdrietig bij. Misschien was nog wel het ergste dat ik mijn vader hier alleen liet. Maar hij kon niet voor me zorgen, hij moest vaker weg voor zijn werk en ik zou vaak alleen zijn. Ik gaf mijn vader een knuffel, de laatste knuffel voor een lange tijd.
“Dag pap.” Hij knikte. Ik zwaaide hem uit, totdat we de hoek om waren en ik hem niet meer zag. Ik keek naar de bomen die voorbij schoten en daarna naar de auto’s die we inhaalde op de snelweg. Na een paar uur verlieten we de snelweg en reden door een bos heen.
“Waar is het ergens?” vroeg ik. Ik was nog nooit bij het huis geweest, wist niet eens of het groot was. Of dat er überhaupt een wc binnen was en een douche.
“We zijn er bijna.” We reden een zandpad op, waarschijnlijk het zandpad dat leidde. Ik hield mijn adem even in en ademde toen langzaam weer uit. Dit was een soort nieuw begin, een begin ergens anders. We kwamen aan bij een huisje, een klein, maar gezellig huisje. Het was niet super klein, het had nog net één verdieping.
Mijn moeder parkeerde de auto precies voor de deur. Ik stapte uit de auto en keek een keer goed rond. Het was best mooi hier, het bos was prachtig.
“Help je even mee uitladen?” vroeg mijn moeder, nogal chagrijnig. Waarschijnlijk was ze moe door de lange rit. Ik knikte en pakte een grote rugtas uit de kofferbak. We liepen het trapje dat naar de voordeur leidde op. Mijn moeder was - wat niks raar voor haar was - de sleutel kwijt en moest haar hele handtas leeghalen. Ik hoopte toch dat ze hem niet vergeten was, het regende en ik wou graag binnen bij de openhaard gaan zitten - als we die hadden. Gelukkig vond mijn moeder de sleutels in een zijvakje.
“Dit is het dan!” Ik liep achter haar naar binnen. Het huis had waarschijnlijk een tijdje leeg gestaan, het rook er nogal muf. Gelukkig er was een openhaard, maar geen verwarming. Alles was van hout, de vloeren, de muren, de trap écht alles. We liepen naar de keuken. De keuken vond ik prachtig. Er waren leuke frans-achtige keuken kastjes en een kookeilandje. Dat in verhouding met de rest van het huis iets té modern was. Maar toch stond het prachtig bij het rest van het huis.
“Zal ik je nieuwe kamer laten zien? Je bed, klerenkast en bureau staan er al.” Ik knikte en liep mijn moeder achterna naar boven. Ze stond geïrriteerd naar me te kijken toen ik eindelijk met mijn klerentas boven kwam. Zelfs boven rook het nog muf. Mijn moeder kreeg met moeite de deur van mijn nieuwe slaapkamer open.
Misschien kon ik wel ergens een winkel vinden die een nieuwe slaapkamerdeur voor me konden maken. Ik liep mijn ‘nieuwe’ slaapkamer binnen. De vloer kraakte, iedereen kon horen waar je liep in dit huis.
“Nou, ik ga weer verder.” Mijn moeder liep zonder nog wat te zeggen weer weg. Ik kon niet goed opschieten met mijn moeder, ze besteedde ook liever geen aandacht aan me. Ze was liever aan het werk of zo iets. Bij mijn moeder voelde ik me altijd ongewenst, net alsof ze me liever niet had gehad. En dát gevoel was vreselijk. Nog een rede waarom ik liever bij mijn vader zou zijn gebleven, maar het kon nou eenmaal niet. Ik zette mijn klerentas voor mijn kast neer. Als ik mijn verhuisdozen allemaal naar boven had gedragen, zou ik wel mijn kleren uitpakken. Ik keek door mijn raam. Het uitzicht was hier veel anders dan wat ik gewend was, ik keek tegen bomen aan. Het was niet verkeerd, maar ik zou het uitzicht over het dal missen.
Het begon nog harder te regenen snel rende ik naar buiten en pakte nog een paar verhuisdozen. Deze slaapkamer was groter dan mijn vorige, maar niet mooier. Ik vroeg me af of ik de muren mocht schilderen van mijn moeder, dan zou het er allemaal al een stuk mooier uit zien. Ik zette mijn laptop op mijn bureau. Gelukkig was er wel een internet aansluiting. Ik wilde mijn fotolijstjes ophangen, maar ik kwam erachter dat er nergens spijkers hingen voor ze op te hangen. Ik liep naar het raam en zag dat er een auto aankwam rijden. Bezoek? Hier? Niemand kende ons hier. Toen bedacht ik me, dat mijn moeder hier een oude vriend had. Billy Black.

hmm
ben benieuwd!
En ohja, wou en wilde is hetzelfde :wink: :angel:

ohmygosh lindsey, supermooi geschreven! je hebt echt talent, doe hier iets mee!

lots of love «

haha ja, maar wou is spreektaal en wilde is dus beter als schrijftaal. Dus het kan nogal eens voorkomen dat er ‘wou’ staat, inplaats van ‘wilde’

Ik keek door mijn raam. Het uitzicht was hier veel anders dan wat ik gewend was, ik keek tegen bomen aan. Het was niet verkeerd, maar ik zou het uitzicht over het dal missen.

verder schrijf je leuk hoor!

Ik kan het me ook precies voorstellen in zo’n schattig houten huisje in het bos haha!

dankje voor het verbeteren (:

binnenkort weer nieuw stuk, hoeveel reacties kunnen er hier eigenlijk in één topic?

Goed verhaal!
Ga het zeker volgen (:

vast wel heel veel :grinning:
laten we het gaan testen :slightly_smiling_face:

leuk geschreven,
maar uhmm… te modern en een internet aansluiting.
maar geen verwarming?
dat vond ik eventjes apart $