Twijfels

Ik weet dat ik nog nooit iets gepost heb hier en dat ik net een account heb aangemaakt, maar ik zou heel graag eens advies willen hebben van mensen die mij en mijn vriend niet persoonlijk kennen. Een onafhankelijke partij dus. We zijn beide 21 jaar.
Ik heb nu 3 jaar een relatie met mijn vriend. Voor mij leek alles goed. We zijn in de zomer 2 weekjes op vakantie geweest hij is net jarig geweest en alles was gewoon lief en leuk. Totdat ik vorige week bij hem kwam. Ik zou bij hem eten en er was eerst niks aan de hand. Ik was een beetje chagrijnig maarja niet om hem. Toen ik weg zou gaan zei hij vet boos doei, dus ik zei dat ik het niet prettig vond om op deze manier weg te gaan. Toen hebben we een poosje gepraat en er kwam uiteindelijk naar boven dat hij twijfelt over onze relatie. Voor mij was dit een shock, ik wilde niet dat hij het zou uitmaken. Hij benadrukte de hele tijd hoe lief hij me vond en dat hij wel echt van me houd. Toch twijfelt hij omdat ik zijn eerste echte vriendin ben en hij niet weet of hij iets mist of dat het bij iemand beter zou zijn op een andere manier. Ook vinden we niet veel dezelfde dingen leuk en dat vind hij ook een probleem omdat we niet veel samen kunnen doen. Hij woont sinds een tijdje op zichzelf en zegt dat hij heel erg veel alleen is en daardoor ook over alles heel erg gaat nadenken. Ook speelt het mee dat mensen zeuren dat we niet goed voor elkaar zijn, vooral hij dan niet voor mij omdat hij nogal bot en direct kan zijn. Ik heb daar zelf weinig moeite mee overigens. 's Ochtends wou hij opeens een beslissing maken. Ik heb toen gezegd dat ik niet wou dat hij dit deed omdat hij het voor mijn gevoel niet binnen 1 minuut het opeens kon weten. Dit bevestigde hij ook. Uiteindelijk ben ik heel verdrietig naar huis gegaan. Heb hem nog een berichtje gestuurd maar geen antwoord gekregen. 's Avonds stuurde hij mij echter weer een berichtje iets wat totaal niet met ons te maken had gewoon iets grappigs. Hierdoor had ik nog meer tegenstrijdige gevoelens. 2 dagen later ben ik weer naar hem toe gegaan. Eerst was het vet stil … Ik heb toen gevraagd of hij er over wou praten hij zei toen: Nee nu sowieso niet. En sinds dat moment is eigenlijk alles weer hetzelfde dan normaal. Ben dit weekend ook bij hem geweest en het was niet anders dan anders gewoon leuk en lief. Nu vind ik het erg lastig omdat hij mij dit alles vertelt heeft en het eigenlijk toch wel normaal is. Ik vind het heel erg fijn daar niet van maar ook heel tegenstrijdig. Ook omdat hij zegt dat hij er niet over wil praten omdat er toch niet veel aan veranderd kan worden. Het leek wel een soort opwelling van zijn kant, maar toch zegt ie dat ie er al een poosje zo over denkt. Nog steeds ben ik dus bang dat hij de beslissing neemt om het uit te maken. Ik ben nog heel erg verliefd op hem en wil hem niet kwijt! Ik hoop dat jullie misschien wat advies voor mij hebben :slightly_smiling_face:

Dit is iets waar ik zo bang voor ben, omdat ik ook mijn vriends eerste ben. Ben zo bang dat hij op den duur ook gaat twijfelen. Persoonlijk ben ik toen ik op mezelf ging wonen ook wat meer gaan twijfelen, omdat zoals je vriend het al aangaf je dan vaker alleen bent. Toch is bij mij dit ook over gegaan op een gegeven moment. Ik zou toch nog echt een keer goed met hem gaan praten. Vooral omdat je zegt dat hij er al langer mee rond loopt, dan zullen die twijfels nu toch niet plots helemaal verdwenen zijn?

Toch met hem erover praten. Natuurlijk is het fijn als het weer is zoals eerst, alleen weet je nu al dat hij die gevoelens heeft en vind ik toch dat je het recht hebt op duidelijkheid. Ook omdat hij het een beetje stom heeft aangepakt. Als hij er al langer mee zat had hij het op tijd moeten vertellen want nu kwam het er juist opeens uit en dat maakt het wat lastig, of hij had dus wat beter moeten nadenken voordat hij erover begon aangezien hij het dus zelf nog niet weet. Maar om nu er zo plotseling over te beginnen en dan er niet meer over te willen praten vind ik niet terecht tegenover jou.

Nee klopt, ik heb 2 keer gevraagd of hij er over wou praten en zijn antwoord was telkens nee. Daarom leek het voor mij er ook op dat het een soort opwelling was. Ook zei hij wat ik overigens niet vermeld had, dat als ik gewoon weg was gegaan en niet was gebleven omdat hij zo boos doei zei hij het niet zou hebben gezegd. Ik zou hem dus duidelijk moeten maken dat ik toch echt erover wil praten. Hij is gewoon heel erg bang dat het niet voor altijd is omdat we al vanaf ons 18e bij elkaar zijn en hij dus nooit iemand anders heeft gehad.