Twijfels..

Hallo meiden,

Een aantal maanden geleden heb ik een jongen ontmoet. Sindsdien hebben we al heel veel afgesproken en het begon echt serieus te worden tussen ons. Het klikte meteen en ik voel me ontzettend op m’n gemak bij hem (normaal gesproken heb ik dat niet zo snel bij jongens). Ik ben echt verliefd op hem geworden. Deze gevoelens zijn bij hem ook wederzijds. We hadden het er ook al over dat we echt met elkaar verder willen en hij wilde me ook al voorstellen aan zijn ouders (die reageerden echter niet zo positief, maar dat terzijde…)
Het enige lastige aan deze situatie is dat we 2,5 uur reizen bij elkaar vandaan wonen. Ik heb weleens vaker een ‘lange-afstandsrelatie’ gehad (weliswaar niet zo ver) maar dat werkte op zich prima. Hier hebben we het ook al uitgebreid over gehad met elkaar en beiden zagen we dit niet als een probleem, mits we er beiden wel moeite voor zouden willen en kunnen doen om elkaar te zien. Natuurlijk is het wel lastig/moeilijk dat we elkaar niet vaak kunnen zien, maar we vinden elkaar echt heel leuk waardoor we dat er wel voor over hebben. Echter, momenteel hebben we elkaar al meer dan 2 maanden niet gezien. Dit komt vooral omdat hij geen tijd meer heeft, zoals hij zelf zegt. Ik weet en snap dat doordeweeks afspreken niet mogelijk is door zijn drukke schooldagen, maar in het weekend zou het prima kunnen. Maar nee, dan kan hij ook niet want dan is ie druk met school of gaat ie op zaterdag feesten. Ook doet ie de laatste tijd vrij kortaf op WhatsApp. Ik heb al tegen hem gezegd dat ik hier wel mee zit omdat ik hem mis en er zelf wél moeite voor wil doen om hem te zien. Dat hij het een aantal keren te druk heeft met school kan ik heus wel begrijpen, maar 2 maanden lang… Als ik vraag waarom hij zo kortaf doet en niet af wil spreken krijg ik te horen dat hij ‘toch gezegd heeft dat ie met school zit’… Nu kreeg ik gisteren een appje van hem dat hij twijfelde over ons, omdat hij me erg miste en hij niet wist of hij deze afstand wel aankon. Hij ging me steeds meer missen en als dat nu al zo erg was, wist ie niet of hij wel een relatie wilde… Maar afspreken kan ie dan weer niet?! Ik heb hem gezegd dat als hij het gevoel heeft dat het nu al niet gaat werken, hij dat beter nu kan zeggen in plaats van achteraf. Dat gevoel had ie toch niet en hij wilde het wel blijven proberen… Logisch?! Verder laat ie niet zoveel los over z’n gevoelens en hij praat er ook niet graag over, wat ook best lastig is.

Ik weet eigenlijk niet goed wat ik hier nu mee aan moet? Doordat hij me heeft gezegd dat hij echt twijfelde aan ons, ben ik nu ook aan het twijfelen geraakt… De laatste tijd heeft ie immers nooit meer tijd voor me en als ik goed nadenk, denk ik diep in m’n hart dat dit misschien niet heel veel toekomst gaat hebben. Volgend jaar ga ik ook nog eens op kamers in het Noorden, waardoor ik nóg een uur verder bij hem vandaan kom te wonen. En als hij nu al twijfelt en geen tijd voor me vrij kan maken? Ook is hij 3 jaar jonger dan mij (niet dat dat verder een probleem is ofzo).
Ik hou wel veel van hem en wil hem eigenlijk absoluut niet kwijt, hij is één van de weinige jongens waar ik zulke sterke gevoelens bij heb en bij wie ik alles kwijt kan. Ook heeft hij me ontzettend gesteund toen mijn opa onlangs is overleden, ondanks dat ie niet bij me kon zijn. En dan denk ik weer bij mezelf, er zijn zoveel mensen met een lange-afstandsrelatie met nog veel verdere afstanden en die redden het ook… Waarom wij dan niet?
Ik zit een beetje in dubio en voel me er best wel verdrietig over :frowning_face: Hebben jullie misschien tips/suggesties over wat jullie in een dergelijke situatie zouden doen? Ermee doorgaan en het aankijken of er beter mee stoppen?

Upje, iemand?

Je hebt 'm al twee maanden niet meer gezien? Hmm klinkt alsof het niet echt goed gaat atm. Ik snap dat je erover twijfelt, ook omdat je nog verder weg gaat verhuizen. Misschien hem een x opzoeken en erover praten? Misschien kom je dan samen tot de conclusie dat het beter is te stoppen, of juist dat je er beide nieuwe energie in wilt steken.

Ja, daar zat ik inderdaad ook al aan te denken… Het probleem is dat hij gewoon nooit tijd vrij wil maken de laatste tijd. Heb ook al aan hem gevraagd wanneer ik hem nou weer eens kan zien, maar dat kan volgens hem pas in februari weer, na zijn toetsweek. Zucht.

Up

Ik heb 2 keer een langeafstandsrelatie gehad. Eenmaal 2 uur binnen Nederland en eenmaal buitenland. Zoiets kan alleen maar functioneren als jullie er allebei 100% voor willen gaan. Anders ben je elkaars tijd aan het verliezen, en dan kan je er maar beter meteen mee stoppen.

Er 100% voor willen gaan betekent ook, andere dingen opofferen. Feestjes op zaterdag bijvoorbeeld. Natuurlijk niet elke zaterdag of elk feestje. Je hoeft niet je lokale vrienden te laten vallen. Maar een of twee keer op twee maanden tijd lijkt mij niet overdreven. Als je alletwee één keer per maand de reis maakt, dan zijn jullie één weekend op twee samen. En jullie kunnen dan samen naar de feestjes gaan, als die zo belangrijk zijn. Eén weekend op twee is heel goed te doen, en op die manier kan je het ondanks de afstand ook langere tijd volhouden.

En als de een echt geen tijd heeft om de lange reis te doen, twee maanden lang, maar ook voor de ander niet een paar uurtjes tijd maakt, dan denk ik dat er niet veel toekomst in zit. Je kan altíjd tijd voor elkaar maken, als je dat maar zelf wil. Geen tijd hébben lijkt me een excuus, het spijt me!

En tussen de bezoekjes in is het voor mij ook wel noodzakelijk dat er op een andere manier contact is. Appen, Skype, een keertje telefoneren. Je moet elkaar heus niet elke dag van alle feiten op de hoogte stellen maar elkaar af en toe eens een berichtje sturen is echt niet overdreven!

Ik zie weinig toekomst, als het zo begint. Maar aangezien je schrijft dat je hem echt niet kwijt wil, zou ik er met hem even heel serieus over praten. Hem vertellen dat je zo niet met hem verder kan, want dat je hem te veel mist. En vragen hoe hij het precies ziet. Want dat kan ook niet zijn voorstelling zijn van de perfecte relatie, toch?