Twijfels over relatie..

Hey allemaal,

Ik heb de laatste tijd (weken) steeds meer twijfels en vraagtekens bij mijn relatie. Ik ben nu 8 maanden ‘officieel’ samen met mijn vriend, we kennen elkaar nu bijna een jaar. Hij is 20 en ik bijna 21. Hij is mijn eerste vriend en ik zijn eerste vriendin.

Het grootste probleem vind ik vooral dat hij niks kwaad bedoelt maar dat ik me toch vaak erger aan dingen die hij doet of zegt (of juist niet doet of zegt). Hij geeft me bijvoorbeeld bijna nooit complimentjes, terwijl ik dat eigenlijk wel mis. Hij reageert altijd heel rationeel op situaties, terwijl ik meer een gevoelsmens ben. Hij plant bijvoorbeeld al op voorhand in tot hoe laat hij ergens wil blijven (feestje bijvoorbeeld) terwijl ik meestal wel zie of het leuk is en aan de hand daarvan bekijk tot hoe laat ik wil blijven.
Ik heb ook echt het gevoel dat ik niet goed een serieus gesprek met hem kan voeren. Ik vraag me af of dat iets is dat alle jongens hebben, het niet goed kunnen praten over gevoel enzo. Als ik bijvoorbeeld ergens mee zit (niet perse iets over ons maar bijvoorbeeld iets over school of thuis kan ook) en dat met hem wil bespreken, dan gaat hij daar maar heel kort op in en verandert dan van onderwerp, of hij maakt er een grapje over. Terwijl ik wel iemand nodig heb die mij kan steunen als ik het ergens moeilijk mee heb. Als ik dat benoem zegt hij wel dat hij er voor me is, maar als hij dat zegt heb ik eerder het idee dat hij geen idee heeft wat hij ermee moet en dus dat ‘standaard’ ding maar zegt.

Waar ik ook heel erg tegenaan loop is onze verschillende blik op gezond eten/leven. Ik ben best wel veel bezig met gezond eten en hij juist totaal niet. Hij eet gewoon waar hij zin in heeft, bijna nooit groenten, vooral vlees en vaak pizza/friet/kebab/weet ik wat allemaal. Hij drinkt ook best veel (denk bijna iedere dag wel een biertje en in het weekend blijft het daar echt niet bij). Dat is dan ook aan hem af te zien om het zo maar te zeggen. Nou heb ik daar op zich niet zo heel veel problemen mee (al had ik het natuurlijk graag anders gezien maarja het is nou eenmaal zo), maar ik maak me dan vooral zorgen om zijn gezondheid. Hij heeft nu nog nergens last van maar als hij zo door blijft gaan, gaat dat in de toekomst sowieso anders zijn. Helaas krijg ik hem dat niet aan het verstand gepeuterd.

Van de andere kant kan ik wel echt met hem lachen. Hij kan ook echt heel lief zijn en zorgzaam. Ik mis gewoon echt de diepgang in mijn relatie en ik kan hem dit wel vertellen, maar ik kan zijn persoonlijkheid niet veranderen, en dat moet ik denk ik ook helemaal niet willen.

Een ding is ook dat hij op dit moment denkt dat onze relatie helemaal top is. Zo zie ik dat dus niet echt maar ik vind het super eng om deze dingen op tafel te gooien omdat ik hem geen pijn wil doen. Het zou bij hem echt als donderslag bij heldere hemel komen.

Pff, ik weet gewoon echt even niet meer wat ik ermee moet. Ik dacht misschien hebben jullie een meer objectieve kijk hierop dan ik. Dus tips zijn zeer welkom.

Wat ik zo hoor is je vriend gewoon nog een jongen ipv een man. En ja er zijn heel veel jongens die niet over hun gevoelens praten en die dat lastig vinden, dus in dat opzicht is het ‘normaal’. Maar er zijn ook genoeg mannen die het wel kunnen. Als je het mist dat hij je complimentjes geeft zou je best een keer kunnen zeggen dat jij er heel blij van wordt als hij je een complimentje geeft, en dan kijken wat hij daar mee doet.

Maar als je het dan zo bedenkt, heb jij voldoende aan een relatie waarbij je alleen kan lachen, en iemand die lief en zorgzaam is, is het dan niet meer vriendschappelijk dan echte liefde?

Ik snap dat het heel moeilijk is, maar ik zou toch proberen om het wel met hem te bespreken, als je verder wil in de relatie is het van belang dat je goed communiceert met elkaar. Want misschien heeft hij het zelf helemaal niet door.

Ik vind eerlijk gezegd niet dat jij iets te zeggen hebt over zijn leefstijl. Prima dat je je zorgen maakt over zijn gezondheid, maar hij kan daar heel goed zijn eigen keuzes in maken. Dat jij hebt gekozen voor een gezonde leefstijl is helemaal aan jou, maar naar mijn mening hoeft hij zich daar niet naar aan te passen als hij het op deze manier helemaal prima vindt. Hij is geen kind meer, hij weet wat de gevolgen (kunnen) zijn.

Verder vind ik het ook niet gek dat hij denkt dat alles prima is, omdat jij zelf bekent dat je het niet op tafel durft te gooien. Communicatie is key in een relatie, dus het ligt niet puur aan hem dat jij vindt dat het niet zo goed gaat. Wil je dat dingen veranderen dan zul je echt een gesprek met hem moeten voeren.

Ik snap wat je bedoelt, ik heb het misschien een beetje kort door de bocht geschreven. Maar ik hou wel van hem, als meer dan een vriend zegmaar. Ten minste, dat denk ik. Dat is ook echt iets wat ik mega moeilijk vind. Ik snap soms mijn eigen gevoel niet.

Ik zou hem ook nooit verplichten om mijn leefstijl over te nemen o.i.d. Dat is volledig zijn keuze. Het is alleen wel zo dat ik me soms zorgen maak over hoe hij met zijn lijf omgaat. Het is dus zeker niet zo dat ik hem wat dat betreft iets wil verplichten, maar soms denk ik dan ‘Moet ik hier nog wel mee doorgaan’ omdat ik dus zelf wel last heb van die zorgen de hele tijd.

Tweede stuk snap ik ook volledig, ben ik ook met je eens. Het is alleen zo ontzettend moeilijk om met hem zo’n soort gesprek aan te gaan. Ik weet dat ik het wel moet doen, maar ik wil hem geen pijn doen, en hij wil gewoon niet over moeilijke dingen praten (lijkt het wel). Het is dus zeker ook zo dat het mijn ‘schuld’ is dat ik het gesprek niet met hem aan durf te gaan.

Ik vraag me eerlijk gezegd af of jullie wel goed bij elkaar passen. In wat jij schrijft komen jullie erg verschillend over, en dat je al zo erg twijfelt na pas 8 maanden betekent ook wel wat.
Ik zou het niet meteen uitmaken ofzo, maar ik denk dat dat gesprek er hoe dan ook moet komen. Zo heeft hij ook meer inzicht in hoe jij je voelt en kan hij zich daarop aanpassen en rekening mee houden.

Ja dat begin ik me dus ook steeds meer af te vragen. Ik moet maar gewoon de moed gaan verzamelen en hierover gaan praten met hem, anders komen we nooit verder.

Hij kan jou niet geven wat je verwacht van een relatie, en daar kunnen jullie beiden niks aan doen. Hij is je eerste vriend en jij zijn eerste vriendin, dus jullie wisten misschien niet goed wat jullie precies zochten in elkaar voor de relatie begon.
Ik zie alleen maar meer struikelblokken in de toekomst als je de relatie laat voortduren, omdat jullie gewoon simpelweg niet bij elkaar passen. Je kan nog proberen om dit aan te kaarten en hem de kans geven te veranderen voor jou, al ben ik zelf van mening dat niemand zou moeten veranderen om een relatie te laten werken.