Twijfels over alles..

Ik weet niet hoe ik moet beginnen, maar ik hoop dat jullie me kunnen helpen. Vorig jaar heb ik een enorme dip opgelopen, en dacht dat ik er overheen was gekomen. ‘Dit jaar’ is het weer teruggekomen, en zit ik bijna elke avond weer te janken, al is dit al minder dan een paar weken geleden, het lijkt alsof ik niks meer voel. Leraren merkte het aan me en ik merkte het aan mezelf, dus ben aan de bel gaan trekken. Na veel gedoe wat nog steeds niet rond is op school, heb ik wel buiten school om een afspraak met een pyscholoog. Die verwijsbrief heb ik vorig jaar laten liggen, omdat ik dacht dat het beter ging, integendeel dus en het is harder teruggekomen. Regelmatig denk ik aan zelfmoord, maar durf de stap zelf niet te nemen, waar ik misschien ook dankbaar voor moet zijn. Wel snij ik mezelf soms als ik het echt even niet trek. Ik wil het abslouut geen depressie noemen, want ik wil niet zomaar ergens een stempel op drukken. Ik trek me te veel aan van anderen, door wat er verleden jaar is gebeurd, en kan mezelf niet meer zijn in de klas, durf geen presentaties te geven en binnenkort heb ik een discussie maar geen haar die er aan denkt dat te gaan doen. Ook heb ik sinds kort een vriend, een schat van een jongen en zie ook dat die veel om me geeft. Alleen door mijn verleden twijfel ik, ben bang dat ik bindingsangst heb en hem nooit zal kunnen vertrouwen. Ik wil hem alles geven, maar twijfel gewoon heel erg, en met mezelf heb ik nu misschien al genoeg aan mijn hoofd. Van zijn vrienden trek ik me teveel aan, ben lelijk volgens hun en weet ik het wat. Ik weet het gewoon niet. Wat moet ik doen met die twijfels? Hoe ga ik beter in me vel zitten? En hoe trek ik me van andere mensen minder aan? Sorry voor het lange verhaal, maar ik hoop dat jullie me kunnen helpen.

Ik denk dat een psycholoog een hele goede stap voor je is. De vragen die je nu stelt kan je psycholoog je mee helpen.

En meid , ga jezelf niet snijden of aan zelfmoord denken. Ik zeg dit nu wel, maar ik heb het eerlijk gezegt zelf vroeger ook al eens gedaan. (Ben daar nu helemaal overheen) maar doe het niet, als je de neiging hebt ga dan een vriendin bellen of iets zodat je afleiding krijgt. En gooi datgene waarmee je het doet weg. Denk aan wat je hebt; een schat van een vriend. Die twijfels komen denk ik door je onzekerheid. Maar zo te horen vind je hem wel echt leuk (denk ik). Misschien een idee om een keer een kaartje met cadeautje aan m te geven en te zeggen dat je veel van m houdt? En hem te vertellen wat er aan de hand is? Dan begrijpt hij het vast wel!

Om aan jezelf te werken zou je bijv elke dag iets liefs tegen jezelf kunnen zeggen, gewoon proberen! Je psycholoog zal je hier ook tips voor geven!

Heel veel succes verder :kiss:

Ik hoop dat je er wat aan hebt :sweat_smile:

Ga jezelf alsjeblieft niet snijden! Ik doe het eerlijk gezegd ook, maar ik moet er mee leven dat ik een van mijn grootste hobbies nooit meer zou kunnen doen; zwemmen. Heel mijn armen en benen zitten eronder namelijk…
Vertel aan een vriend / vriendin dat het niet goed gaat, zeg het tegen een docent die je mag op school of een vertrouwenspersoon op school. Desnoods stap je op een vreemde af, maar probeer het niet in je eentje zonder hulp op te lossen; aangezien dat zo goed als onmogelijk is…
Ik weet niet hoe ik je verder zou moeten helpen, aangezien ikzelf dus ook in de knoop zit met mezelf. Maar ik hoop dat je er heel misschien iets aan had. Je bent tenminste niet de enige. :wink:
x
ShadowWolf

Oh lieve schat, ga jezelf alsjeblieft niet snijden! Dat lost echt niet op. Dat lijkt nu misschien zo, maar dat is echt niet zo. Stap naar een leraar die je aardig vindt, je vriendje en een vriendin en vertel dat het niet zo goed gaat met je. Dan sta je er niet alleen voor. Het is onmogelijk om dit alleen te doen.
Ik denk dat een psycholoog een heel goed idee is. Daar kan je je verhaal kwijt en dan kun je ook samen kijken naar een oplossing om jou weer erbovenop te krijgen. Is niet vreemd hoor, die persoon is er alleen maar om jou te helpen.

Ik weet niet zo goed wat ik verder nog kan zeggen, maar het is echt heel erg belangrijk dat je hulp zoekt. Iemand die je kan ondersteunen en bij wie je terecht kan als het fout gaat. Je vriend klinkt echt als een hele lieve jongen en ik zou hem zeker vertellen wat er allemaal in jouw hoofd omgaat. Als hij het niet weet kan hij je ook niet steunen.

Heel veel sterkte en succes <3

(Heb dit soortgelijke al eerder in een topic getypt, maar hoop dat het je helpt!)

Goed van je dat je naar een psycholoog wil gaan en denk dat dat al een heel grote stap voor je is. Ik ben nooit naar een psycholoog gegaan en heb ook nooit met 1 van mijn ouders gepraat omdat we niet een heel goede band hebben. Maar mijn vriend heeft mij heel erg geholpen, maar soms denk ik, nog steeds, dat professionele hulp toch wel ‘the key’ is. Maar praten, echt, dat doet wonderen!

Daarnaast, ik weet niet of het helpt. Bij mij hielp het heel erg om dingen van me af te schrijven, niemand hoeft het te zien, niemand hoeft het te lezen, maar schrijven schrijven, op de 1 of andere manier ben je er toch vanaf. Ik heb ooit gelezen op een topic dat iemand een vlindertje op haar polsen had getekend en dat ze zich toen niet meer sneed ‘een vlinder wil je toch ook niet dood maken?’. Misschien helpt het? Ik ben ermee gestopt omdat ik niet wou dat iedereen het zag en omdat mijn vriend mij heel erg hielp.

Hopelijk ben je er snel van af! Probeer professionele hulp serieus aan te pakken en praat (als het lukt) met je ouders en/of vrienden! Probeer positief te denken, sta elke dag op met een positieve quote (ik volg nu bijvoobeeld veel positieve quote accounts op instragram, dit helpt mij! Bijv. TheGoodQuote). Succes xxxxx

Ga naar de psycholoog. Je minder van anderen aan trekken (ik denk zelf dat iedereen dat wel een beetje doet, maar teveel is natuurlijk niet goed) is een proces waar ik je niet met een paar tips vanaf kan helpen. Ik denk dat de psycholoog de beste kans is om je weer beter te voelen. Ik vind het overigens heel knap en sterk van je dat je aan de bel trekt en ingrijpt, veel mensen doen dat niet en dan wordt het meestal alleen maar erger.

Maar goed, mijn tip om je toch minder van anderen aan te trekken, is relativeren. Wat zou jij ervan vinden als een ander een mislukte presentatie zou geven? Of als niet jij, maar je vriendin als lelijk werd bestempeld door de vrienden van haar vriendje? Leer je meer als je wel of niet bijdraagt aan de discussie? Wat is het ergste dat er kan gebeuren als je iets stoms zegt voor de klas? En met dat soort vragen dus continu proberen om anders te leren denken.

Naar de psycholoog gaan is een goed idee! Ik heb zelf cognitieve gedragstherapie ondergaan en dat helpt je om op een andere, positievere manier naar jezelf te kijken. Ik heb me ook altijd teveel aangetrokken van de mensen om me heen (wat zullen ze wel niet van me denken, waarom wil niemand vrienden met mij zijn) en dat was slopend. Na de therapie ben ik echt heel anders naar mijzelf en mijn omgeving gaan kijken. Voorbeeld:

ipv “waarom kan ik met niemand vrienden maken?” is geworden “Ik ben introvert en daardoor kan ik maar met een bepaald soort persoon vrienden zijn. Dit soort personen zijn er nou eenmaal niet veel, maar daar kan ik niks aan doen.”

Ik heb gewoon veel meer vrede met mezelf en wie ik ben, ineens is niet alles meer mijn schuld. Ik denk dat jij er ook goed aan zal doen.

Als je er meer over wilt horen of gewoon iets kwijt wil mag je me altijd een berichtje sturen :slightly_smiling_face: